Додому Zdrowie Psychologia Dlaczego choroba lokomocyjna występuje w transporcie: nauka i fizjologia choroby lokomocyjnej

Dlaczego choroba lokomocyjna występuje w transporcie: nauka i fizjologia choroby lokomocyjnej

Ekran laptopa się rozmazuje. Ulica za oknem zamienia się w szaro-zielony bałagan. Nagle zaczyna odczuwać zawroty głowy w żołądku. Zmagasz się z nudnościami, prawdopodobnie dlatego, że czytasz w drodze. Jeśli masz szczęście, być może uda Ci się naprawić sytuację, wyglądając przez okno przez kilka minut. Jeśli nie, odłóż komputer. Opuść okno. Błagaj kierowcę, żeby się zatrzymał. Nadal możesz wymiotować. Nawet jeśli nie wymiotujesz, żołądek może odczuwać dyskomfort przez kilka godzin. To nie tylko porażka. Jest to błąd fizjologiczny.

Na chorobę lokomocyjną cierpi 25–40% ludzi. Jest to nieprzyjemne uczucie spowodowane ruchem. Samochody go wzywają. Statki. Samolot. Kolejka górska. Dotyczy to również oglądania filmów 3D lub grania w gry wideo. Niektórzy ludzie chorują tylko wtedy, gdy dużo się poruszają. Prowokuje to gwałtowne tarzanie się po wodzie. Nie spokojna woda. Inni łatwo chorują.

Dlaczego Twój mózg nienawidzi ruchu? Odpowiedź kryje się w konflikcie wewnątrz Twojej głowy.

Teoria konfliktu sensorycznego

Twój mózg oczekuje pewnych sygnałów. Twoje oczy widzą jedno. Twoje ucho wewnętrzne czuje się inaczej. Twoje ciało wyczuwa trzecią. Kiedy te sygnały nie są zgodne, pojawia się zamieszanie.

Twoje ucho wewnętrzne zawiera płyn. Mikroskopijne włosy poruszają się, gdy skręcasz lub przyspieszasz. To mówi Twojemu mózgowi, że się poruszasz. Twoje oczy mówią mózgowi, co widzisz. Kiedy siedzisz w samochodzie i czytasz książkę, Twoje oczy widzą nieruchomą stronę. Twoje ucho wewnętrzne wyczuwa skręty, zatrzymania i przyspieszenia samochodu. Twoje ciało czuje się przeciążone.

Mózg nie jest w stanie rozwiązać konfliktu. Uważa, że ​​możesz mieć halucynacje. Albo otruty. Stara teoria głosi, że mózg zakłada, że ​​brak równowagi jest spowodowany toksynami. Wywołuje wymioty, aby wydalić wyimaginowaną truciznę. To fałszywy alarm. Niebezpieczny.

Kto zachoruje?

Niektórzy ludzie są bardziej podatni na chorobę lokomocyjną niż inni. Genetyka odgrywa rolę. Badania pokazują, że ta cecha jest dziedziczona.

Wiek ma znaczenie. Najbardziej narażone są dzieci w wieku od 2 do 12 lat. Ich systemy sensoryczne wciąż się rozwijają. Wiele osób wyrasta z tego w okresie dojrzewania. Niektórzy nie. Po osiągnięciu 50. roku życia możesz poczuć ulgę. Wraz z wiekiem funkcja ucha wewnętrznego ulega pogorszeniu. Mniej wykrywania ruchu oznacza mniej konfliktów. Mniej konfliktów oznacza mniej chorób.

Płeć i rasa również wpływają na ryzyko. Kobiety cierpią na to częściej niż mężczyźni. Azjaci zgłaszają wyższe wskaźniki niż biali i czarni. Przyczyny nie są do końca jasne. Żeńskie hormony mogą odgrywać rolę. Różnice genetyczne mogą wyjaśniać różnice rasowe.

Siedzenie w pojeździe zmienia wrażenia. Siedzenie z tyłu samochodu jest gorsze niż siedzenie z przodu. Tył trzęsie się bardziej. Jazda jest bardziej nierówna. Słaba wentylacja pogarsza sytuację. Zatęchłe powietrze powoduje mdłości.

Warunki zdrowotne zwiększają ryzyko. Częściej chorują kobiety w ciąży. Osoby podatne na migreny cierpią bardziej. Ci, którzy źle śpią, są mniej odporni. Niepokój wzmaga reakcję. Napięty układ nerwowy jest bardziej wrażliwy na konflikty sensoryczne.

Jak zmniejszyć ryzyko

Nie zawsze możesz kontrolować ruch. Ale możesz kontrolować to, jak się czujesz.

Spójrz na horyzont. Twoje oczy i ucho wewnętrzne są zsynchronizowane. Idziesz do przodu. Zmniejsza to konflikt. Unikaj czytania i ekranów. Trzymaj głowę nieruchomo. Zagłówek pomaga. Jeśli to możliwe, usiądź na przednim siedzeniu. Otwórz okno. Świeże powietrze usuwa stęchłe opary.

Jeśli masz skłonność do choroby lokomocyjnej, pomocne mogą okazać się leki. Leki przeciwhistaminowe zmniejszają sygnał z ucha wewnętrznego. Najlepiej działają, jeśli zostaną zażyte przed podróżą. Powodują senność. To cena za wydajność.

Niektórzy ludzie stosują styl klasyczny w celu uzyskania ciśnienia akupunkturowego. Uciskają punkt na nadgarstku. Dowody są sprzeczne. Niektórzy znajdują ulgę. Inni nie.

Biologia choroby lokomocyjnej pozostaje jedną z tych ciekawostek medycznych, w których znamy mechanizm, ale nie znamy ostatecznego celu. Większość badaczy zgadza się co do przyczyny: niedopasowania sygnałów wysyłanych przez organizm do mózgu. To jest błąd w komunikacji.

Trzy różne systemy śledzą ruch. Twoje oczy widzą ruch. Ucho wewnętrzne wykrywa przyspieszenie i grawitację. Receptory w skórze, mięśniach i stawach sygnalizują kontakt fizyczny i napięcie mięśni. Kiedy te dane wejściowe są zgodne, czujesz się stabilny. Kiedy dochodzi do konfliktu, skutkiem jest choroba lokomocyjna.

Mechanika niedopasowania

Jak dochodzi do tej awarii? Rozważ rejs statkiem. Fale kołyszą ucho wewnętrzne, rejestrując ruch. Ale jeśli spojrzysz na nieruchomy punkt w kabinie, twoje oczy będą nieruchome. Do mózgu docierają sprzeczne informacje.

Odwrotna sytuacja ma miejsce w kinie immersyjnym. Oglądanie wysokiej jakości filmu, takiego jak Avatar, na ekranie IMAX oszukuje oczy i pozwala im dostrzec lot i turbulencje. Tymczasem Twoje ciało siedzi nieruchomo na krześle. Twoje receptory czuciowe potwierdzają, że się nie poruszasz. Ta luka dezorientuje układ nerwowy.

Reakcja fizyczna jest natychmiastowa i instynktowna (głęboka, wewnętrzna). Objawy zwykle obejmują nudności, zawroty głowy, ból głowy i bladość skóry. Zimny ​​​​pot i zwiększone wydzielanie śliny często poprzedzają wymioty. Zmęczenie pojawia się szybko.

Chociaż dominującym wyjaśnieniem jest model konfliktu sensorycznego, związek między błędem sensorycznym a chorobą fizyczną jest w dużej mierze teoretyczny. Widzimy korelację, ale „dlaczego” pozostaje spekulacją.

Genetyka i rola ucha

Wrażliwość jest bardzo zróżnicowana w zależności od osoby. Niektórzy ludzie chorują podczas krótkich podróży samochodem; inni nigdy tego nie robią. Dowody sugerują, że ta podatność może być genetyczna.

Jedna biologiczna konieczność jest jasna: aby doświadczyć choroby lokomocyjnej, musisz mieć sprawne ucho wewnętrzne. To jest główny czujnik przyspieszenia. Jednak wizja nie jest absolutnie konieczna. Niewidomi mogą cierpieć na chorobę lokomocyjną, co dowodzi, że wzrok nie jest czynnikiem krytycznym w tej chorobie.

Odruch wymiotny: relikt ewolucyjny?

Dlaczego błąd czucia powoduje płukanie żołądka? Teorie wskazują na psychologię ewolucyjną. Jedna ze znanych idei sugeruje, że wymioty są mechanizmem ochronnym przed zatruciem.

W starożytnym świecie niektóre toksyny mogły zakłócać funkcjonowanie ucha wewnętrznego, powodując zawroty głowy. Jeśli stworzenie odczuwało zawroty głowy, było to najprawdopodobniej spowodowane zjedzeniem czegoś toksycznego. Reakcja organizmu – wydalenie zawartości żołądka – wyeliminowałaby truciznę.

Zatem gdy mózg wykryje rozbieżność w bodźcach zmysłowych, może zinterpretować zawroty głowy jako oznakę zatrucia. Wbudowaną reakcją są wymioty. To fałszywy alarm. Ciało próbuje cię uratować przed zagrożeniem, które nie istnieje.

Ta teoria konfliktu sensorycznego dominuje we współczesnym myśleniu. Istnieje jednak inny dobrze znany model w tej dziedzinie. „Teoria Wiggle” oferuje inne spojrzenie na mechanikę tej choroby.

Możesz błędnie sądzić, że choroba lokomocyjna to tylko problem ucha wewnętrznego. Profesor kinezjologii Uniwersytetu w Minnesocie, Thomas Stoffregen, przedstawia inną perspektywę. Jego teoria drgań sugeruje, że tak naprawdę problemem jest równowaga.

Kiedy stoisz, twoje ciało lekko się kołysze. To niewielki ruch, może cal lub dwa w którąkolwiek stronę. Nie zauważasz go. Nie ma potrzeby o tym myśleć. Kiedy pochylasz się do przodu, mózg używa palców u nóg, aby odepchnąć Cię do tyłu. Kiedy odchylisz się do tyłu, pięty odpychają Cię do tyłu. Pomaga to zachować równowagę.

Umieść to kołyszące się ciało na statku. Albo kolejka górska. Zasady się zmieniły. Standardowe techniki równoważenia już nie działają. Środowisko porusza się pod tobą. Twoje ciało próbuje się ustabilizować. To się nie udaje. Ten dysonans jest przyczyną mdłości. To nie jest konflikt oczu i uszu. Jest to utrata kontroli postawy [źródła: Beck, Stoffregen i Smart Jr].

Dlaczego kobiety są bardziej podatne na chorobę lokomocyjną?

Teoria ta wyjaśnia również różnice między płciami. Kobiety są bardziej podatne na chorobę lokomocyjną niż mężczyźni. Stoffregen odnosi się do rozkładu masy. Przed okresem dojrzewania chłopcy i dziewczęta kołyszą się w ten sam sposób. Sytuacja zmienia się wraz z osiągnięciem dojrzałości płciowej. Kobiety dźwigają większy ciężar na biodrach. Dla mężczyzn – na klatce piersiowej.

Zmienia to charakter kołysania. Kobiety kołyszą się wolniej, ale z większą amplitudą. Ten dodatkowy ruch kołysania może sprawić, że będziesz bardziej podatny na chorobę lokomocyjną. Ale to nie wszystko. Wrażliwość może się różnić w zależności od cyklu miesiączkowego. Ciąża również zwiększa ryzyko. Kobiety w ciąży cierpiące na poranne mdłości są zwykle mniej odporne [źródło: Stoffregen].

Stoffregen opublikowała ten artykuł w 1998 roku. Przez lata była ignorowana. „The New York Times” odnotował w 2015 r., że społeczność naukowa w końcu „niechętnie przyznała” jego znaczenie.

Skuteczne strategie zapobiegawcze

Nudności są bardzo częste. Ale możesz się temu oprzeć. Leki są Twoją pierwszą linią obrony. Popularne są dostępne bez recepty leki przeciwhistaminowe, takie jak Dramamina. Powodują senność. Mniej ruchu oznacza mniej nudności.

Plastry ze skopolaminą (Transderm Scop) oferują inne podejście. Uspokajają aktywność nerwów w uchu wewnętrznym. Czas jest najważniejszy. Weź leki przed podróżą. Jeśli zaczekasz z podjęciem działań, aż poczujesz dyskomfort, może być już za późno. Trudno jest zatrzymać chorobę lokomocyjną, gdy już się zaczęła.

Jeśli jedziesz samochodem, prowadź go. Można przewidzieć zwroty akcji. Twoje ciało przygotowuje się do ostrego skrętu w prawo. Nie możesz prowadzić? Usiądź z przodu. Spójrz na drogę przed sobą. Nigdy nie siadaj tyłem do kierunku jazdy. Musisz zobaczyć, co nadchodzi.

Nie czytaj tego. Nie pisz. Nie pisz. Poruszający się tekst na ekranie to przepis na katastrofę. Przed podróżą zjedz coś lekkiego. Nie pozwól, aby Twój żołądek pozostał pusty. Ale unikaj ciężkostrawnych potraw. Unikaj pikantnych i tłustych potraw. Unikaj alkoholu.

Niektórzy przysięgają na imbir. Pomóc im mogą bransoletki uciskowe do akupunktury. Nie zostało to udowodnione naukowo. Jednakże wietrzenie terenu i eliminowanie silnych wiatrów zachodnich jest mądrym posunięciem.

Co zrobić, jeśli już czujesz się chory

Zapomniałeś leków? Nie mogłeś się powstrzymać przed przeczytaniem magazynu? Zaczynasz odczuwać mdłości. Oddychaj świeżym powietrzem. Połóż się, jeśli możesz. Jeśli nie, trzymaj głowę nieruchomo.

Jeśli masz dostęp do jedzenia, spróbuj suchych krakersów sodowych. Pij małymi łykami klarownego, gazowanego napoju, takiego jak piwo imbirowe. W łagodnych przypadkach można żuć gumę. Tak naprawdę można żuć wszystko. Pomagają ruchy żucia. To nie musi być guma do żucia.

Choroba lokomocyjna jest możliwa. Czy widzisz, że ktoś choruje? Odwracać wzrok. Czy dziecko wygląda źle? Odwróć jego uwagę. To często pomaga.

Pomocne są także techniki psychofizyczne. Terapia poznawczo-behawioralna. Biofeedback. Relaks. Głębokie oddychanie. Metody te uczą pacjentów, jak unikać choroby lub jak sobie z nią radzić.

Przyszłe metody leczenia są już w drodze

Już niedługo pozbędziemy się choroby lokomocyjnej. Naukowcy testują urządzenie do stymulacji mózgu. Można go kupić w aptece. Elektrody na skórze głowy wytwarzają słaby prąd elektryczny. To tłumi sygnały z ucha wewnętrznego do mózgu.

Uczestnicy korzystali z niego przez dziesięć minut. Potem odczuwali mniejsze mdłości. Jest za wcześnie na wyciąganie wniosków. Ale potencjał istnieje.

Teoria drgań zyskuje na popularności. Stary model konfliktu sensorycznego zostaje podważony. Może to nie być to, co widzą twoje oczy. Być może jest to stan Twojego organizmu. Odpowiedź może być prostsza niż nam się wydaje. Albo po prostu bardziej fizycznie.

Exit mobile version