Додому Zdrowie Fitness i sport Jak bezpiecznie rozpocząć marsz dowolny: podstawy kontroli stanu zdrowia i monitorowania tętna

Jak bezpiecznie rozpocząć marsz dowolny: podstawy kontroli stanu zdrowia i monitorowania tętna

Nie zaczynasz chodzić tylko dla sprawności. Jest etap przygotowawczy. Zanim założysz buty do opracowanych przez nas programów chodzenia freestyle, musisz ocenić swój wyjściowy stan. Wiek ma znaczenie. Ogólny stan zdrowia ma znaczenie. Co ważniejsze, musisz zrozumieć swoje tętno i nauczyć się słuchać tego, co mówi Ci ciało.

Tu nie chodzi o strach. Chodzi o precyzję. Musisz wiedzieć, gdzie jesteś. Musisz wiedzieć, jak intensywnie możesz się angażować, aby naprawdę poprawić swoją kondycję bez szkody dla organizmu.

W następnej sekcji szczegółowo opisano, jak ocenić swój stan zdrowia. Porozmawiamy o znalezieniu docelowego tętna. Niech te kroki staną się Twoimi pierwszymi działaniami. Nie przegap ich.

Aby uzyskać pełniejszy obraz, możesz także przyjrzeć się ogólnym korzyściom wynikającym z chodzenia lub pomocnych akcesoriów.

Wynik zdrowia podczas chodzenia

Zacznij od oceny swojego stanu zdrowia. Poważnie. Poświęć na to czas.

Przed wyruszeniem na szlak skonsultuj się z lekarzem. Albo na bieżni. Jest to konieczne, jeśli przez wiele lat prowadziłeś siedzący tryb życia. Zbyt wiele osób traktuje swoje zdrowie jako coś oczywistego. Pozwalają na zbyt długie przerwy pomiędzy badaniami lekarskimi.

Stany zagrażające życiu, takie jak wysokie ciśnienie krwi i choroba niedokrwienna serca, są podstępne. Często nie stają się objawowe, dopóki nie zostaną wyrządzone znaczne szkody.

Jeśli należysz do określonych kategorii, wymagana jest zgoda lekarza. W szczególności:
Masz nadwagę.
Palisz papierosy.
*Masz ponad 45 lat.
* Masz poważne problemy zdrowotne.

Badanie fizykalne powinno być dokładne. Powinno obejmować badanie serca i płuc. Musisz zmierzyć swój puls. Konieczne jest sprawdzenie ciśnienia krwi. Ważny jest także poziom cholesterolu we krwi.

Czasami proces obejmuje spoczynkowy elektrokardiogram (EKG). Mierzy sygnały elektryczne z serca, gdy jesteś nieruchomy.

W niektórych przypadkach lekarz może zalecić wykonanie testu wysiłkowego. Jest to po prostu zapis EKG wykonany podczas ćwiczeń na bieżni lub rowerze treningowym. Dlaczego? Ponieważ osoby, u których w rodzinie lub w rodzinie występowały choroby serca, są narażone na zwiększone ryzyko wystąpienia problemów sercowo-naczyniowych podczas ćwiczeń.

Testy warunków skrajnych są również powszechne wśród osób powyżej 45 roku życia. Zwłaszcza jeśli prowadzą siedzący tryb życia, są otyli, palą papierosy lub mają wysokie ciśnienie krwi, wysoki poziom cukru we krwi lub wysoki poziom cholesterolu. Nawet jeśli masz mniej niż 45 lat, masz co najmniej dwa czynniki ryzyka choroby wieńcowej lub ból w klatce piersiowej w przeszłości, lekarz może zlecić to badanie.

Zarządzanie problemami zdrowotnymi

Jeśli masz nadwagę lub poważny problem zdrowotny, prawdopodobnie regularnie odwiedzasz swojego lekarza. Do tej kategorii zaliczają się takie problemy, jak zapalenie stawów, anemia, ból dolnej części pleców, problemy z nogami, cukrzyca lub choroby serca, płuc, nerek lub wątroby.

Mimo to przed rozpoczęciem programu chodzenia należy skonsultować się z lekarzem. Musisz ustalić, czy potrzebne są specjalne środki ostrożności.

Na przykład, jeśli masz astmę. Zimna i sucha pogoda na zewnątrz może wywołać ataki astmy wywołane wysiłkiem fizycznym. Twój lekarz może zalecić zalecenia dotyczące zapobiegania.

Jeśli jesteś otyły lub masz cukrzycę, wpływ na Twoje stawy jest inny. Lekarz może zalecić dodanie ćwiczeń nieobciążających. Pływacki. Chodzenie po basenie. Mogą uzupełniać Twój program chodzenia.

Cukrzyca wymagająca podawania insuliny wymaga uważnego monitorowania. Lekarz może poinformować Cię, kiedy i gdzie należy przyjmować insulinę podczas spacerów.

Możesz także zalecić konsultację z fizjologiem sportowym. Praca indywidualna ze specjalistą może pomóc, gdy dopiero zaczynasz.

Starzenie się i ćwiczenia

Sam wiek nie dyskwalifikuje Cię do uprawiania sportu.

Wiele zmian fizjologicznych, które przypisujemy starzeniu się, wynika w rzeczywistości z siedzącego trybu życia. Regularne spacery mogą pomóc Ci wyglądać i czuć się młodziej. To pomaga.

Jednak osoby starsze nie mogą uniknąć wszystkich zmian. Czas robi swoje.

Z wiekiem kości stają się cieńsze. Dzieje się tak szczególnie u kobiet. Kości stają się bardziej podatne na urazy. Dzieje się tak niezależnie od diety lub ćwiczeń z obciążeniem osiowym. Procesowi rozcieńczania nie można całkowicie zapobiec.

Stawy również cierpią. Częstość występowania zapalenia stawów wzrasta w późniejszych latach.

Ze względu na te czynniki osoby powyżej 45. roku życia powinny skonsultować się z lekarzem. Testowanie przed rozpoczęciem nowego programu ćwiczeń jest mądrym posunięciem.

Jednym z najważniejszych aspektów, które należy wziąć pod uwagę przed rozpoczęciem programu chodzenia, jest tętno. Zrozumienie tego wskaźnika jest kluczem do zapewnienia bezpieczeństwa i skuteczności. Przejdź do następnej sekcji, aby uzyskać szczegółowe informacje na temat kontrolowania tego.

Aby dowiedzieć się więcej o chodzeniu, zobacz:
– Chodzenie
– Korzyści z chodzenia
– Chodzenie w celu utraty wagi
– Akcesoria do chodzenia

Większość ludzi uważa tętno za liczbę, którą należy ignorować, dopóki coś nie pójdzie nie tak. To jest błąd. Podczas chodzenia tętno jest jedynym mechanizmem przekazującym informację zwrotną w czasie rzeczywistym. Pokazuje, czy po prostu się poruszasz, czy naprawdę ćwiczysz swój układ sercowo-naczyniowy. Ponieważ każdy organizm inaczej reaguje na stres, ogólne zalecenia rzadko działają. Potrzebujesz wskaźnika, który skaluje się do Twojej konkretnej fizjologii.

Dlaczego tętno jest ważniejsze niż tempo

Możesz chodzić z tą samą prędkością co ktoś inny, ale jeśli masz niższe tętno, prawdopodobnie jesteś w lepszej kondycji aerobowej. I odwrotnie, jeśli Twoje serce bije szybko nawet podczas spokojnego spaceru, Twoje ciało jest obciążone. Fizjolodzy zajmujący się ćwiczeniami ustalili docelowe zakresy tętna, aby pomóc spacerowiczom znaleźć złoty środek pomiędzy nieefektywnym wysiłkiem a niebezpiecznym nadmiernym wysiłkiem.

Bycie w tej strefie nie gwarantuje rezultatów, jeśli zignorujesz inne czynniki, ale zapewnia intensywność pracy, która jest bezpieczna dla poprawy wytrzymałości aerobowej. To różnica pomiędzy spalaniem kalorii dla zabawy a budowaniem wytrzymałości.

Ryzyko zmęczenia

Zbyt intensywne i zbyt szybkie ćwiczenia to najszybszy sposób na rzucenie palenia. Trening powyżej zakresu docelowego często powoduje dyskomfort. Może to prowadzić do przedwczesnego zmęczenia, napięcia mięśni lub, co gorsza, kontuzji. Jeśli prowadziłeś siedzący tryb życia, rozpoczęcie treningów z tętnem poniżej strefy docelowej nie będzie porażką. To niezbędny krok. Twoje ciało potrzebuje czasu na adaptację.

Słuchaj sygnałów fizycznych. Jeśli chodzenie wydaje Ci się raczej walką niż wyzwaniem, oznacza to, że wkładasz za dużo wysiłku. Celem jest trwała intensywność, a nie maksymalne wyczerpanie.

Jak oszacować maksymalne tętno

Aby znaleźć docelowy zakres tętna, musisz najpierw określić maksymalne tętno (MHR). Najdokładniejszym sposobem na jego określenie jest poddanie się kontrolowanemu testowi wysiłkowemu podczas aktywności fizycznej. Jednak większość osób nie ma bezpośredniego dostępu do takiego zabiegu.

Aby szybko oszacować, możesz skorzystać ze standardowego wzoru:
220 minus Twój wiek równa się szacunkowemu tętnu maksymalnemu.

  • W przypadku 25-letniej osoby szacunkowe maksimum wyniesie 195 uderzeń na minutę (220–25).
  • W przypadku 48-letniej osoby szacunkowe maksimum wyniesie 172 uderzenia na minutę (220–48).

To tylko szacunki. Rzeczywiste maksimum może różnić się od tych obliczeń aż o 25 uderzeń na minutę. To nie jest dokładne.

Kiedy udać się do lekarza

Wiek i historia zdrowia komplikują obliczenia. Jeśli jesteś starszy lub cierpisz na choroby serca, wzór 220 minus wiek nie jest wiarygodny. Odgadnięcie maksymalnego tętna w takich przypadkach może być niebezpieczne.

W takich sytuacjach jedynym bezpiecznym sposobem określenia dokładnego tętna maksymalnego jest wykonanie testu wysiłkowego w gabinecie lekarskim. Eliminuje to domysły i chroni przed przepracowaniem.

Wykorzystanie danych

Po oszacowaniu lub przetestowaniu tętna maksymalnego możesz obliczyć zakres procentowy określający strefę docelową. Liczba ta wskazuje Twój następny spacer. Mówi Ci, kiedy przyspieszyć, a kiedy zwolnić.

Cyfry na zegarku są przydatne, ale ostateczny werdykt to czucie w nogach. Jeśli matematyka mówi jedno, a ciało drugie, zaufaj swojemu ciału. Celem jest regularność, a nie doskonałość.

Nie potrzebujesz fartucha laboratoryjnego, aby wiedzieć, czy Twój spacer jest skuteczny. Musisz tylko wiedzieć, jakie powinno być Twoje tętno.

Celem jest osiągnięcie docelowego zakresu 20–30 minut trzy razy w tygodniu. Dzięki temu w bezpieczny sposób rozwija się wytrzymałość aerobowa. Nie można jednak polegać na intuicji. Potrzebujemy metody.

Zacznij od pomiaru pulsu. Użyj zegara, który liczy sekundy. Wskazówka minutowa jest do tego celu zbyt wolna. Naciśnij dwoma palcami – wskazującym i środkowym – na tętnicę promieniową w nadgarstku lub tętnicę szyjną na szyi. Jeśli używasz szyi, rób to ostrożnie. Zbyt mocne naciśnięcie spowoduje spowolnienie tętna, co spowoduje fałszywy odczyt.

Gdy tylko poczujesz uderzenie, odliczaj przez dziesięć sekund. Wynik pomnóż przez sześć. Będzie to liczba uderzeń na minutę.

Jeśli nie możesz, kup tani stetoskop lub automatyczny ciśnieniomierz. Każdy z nich to zrobi.

Obliczanie maksymalnej rezerwy tętna

Aby określić prawidłową intensywność, potrzebujesz rezerwy maksymalnego tętna (HR). Praca na poziomie od 40 do 85 procent tej wartości zapewnia zdrowe ćwiczenia aerobowe.

Oto formuła.

Najpierw zmierz tętno spoczynkowe. Licz uderzenia przez dziesięć sekund w spoczynku. Pomnóż przez sześć.

Następnie znajdź swoje maksymalne tętno. Możesz go zdobyć podczas testu warunków skrajnych lub odjąć swój wiek od 220.

Teraz wykonaj obliczenia. Odejmij tętno spoczynkowe od tętna maksymalnego. To jest twoja rezerwa.

Aby znaleźć dolną granicę strefy docelowej, pomnóż tę rezerwę przez 0,4. Dodaj do wyniku tętno spoczynkowe.

Aby znaleźć górną granicę, pomnóż rezerwę przez 0,85. Ponownie zwiększ tętno spoczynkowe.

Ten numer jest Twoim przewodnikiem. Wykonuj go przez 20-30 minut trzy razy w tygodniu. Utrzymasz sprawność fizyczną.

Czy regularne chodzenie wystarczy?

Wolny chód (freestyle) to umiarkowane obciążenie. Może to nie spowodować, że Twoje tętno osiągnie górny zakres 40–85 procent.

Jeśli tak, masz opcje. Spaceruj dłużej. Celuj przez 30 minut lub dłużej. Chodź częściej. Prawie codziennie. Albo zmień teren. Stosuj techniki chodu wyścigowego. Wspinaj się po górach. Noś ciężarki.

Zwiększy to intensywność, aby zapewnić korzyści porównywalne z wyższym tętnem.

Programy opisane w tej książce służą właśnie temu celowi. Zaczynają od niskiej intensywności. Na początku nie trafisz w strefę docelową. To jest w porządku. Stopniowo będziesz do tego zbliżać się.

Ten powolny postęp zmniejsza ryzyko kontuzji. Pomaga także trzymać się programu.

Zauważysz oznaki poprawy. Podniesienie tętna do strefy docelowej będzie wymagało większego wysiłku. Twoje tętno spoczynkowe spadnie.

Nie bądź niewolnikiem pulsu

Przestań sprawdzać puls co trzydzieści sekund. Nie pozwól, żeby to zepsuło zabawę. Spontaniczność jest ważna.

Na początku sprawdzaj co 10 lub 15 minut. Musisz nauczyć się czuć swoje ciało. Pamiętaj jednak: tętno spada w ciągu 15 sekund od zatrzymania. Sprawdź szybko. Wróć do chodzenia.

W miarę postępów sprawdzaj rzadziej. Wystarczy co 20-30 minut. W końcu tętno możesz sprawdzić tylko na początku i na końcu treningu. Na podstawie tego, jak się czujesz, będziesz wiedzieć, że jesteś w strefie docelowej.

Sportowcy-naukowcy używają do tego narzędzia. Nazywa się to skalą ocenianego postrzeganego wysiłku (RPE). Jest to skala 15-punktowa. Waha się od 6 (odpoczynek) do 20 (bardzo, bardzo ciężko).

Skala ta odpowiada fizjologicznym oznakom napięcia. Tętno. Zużycie tlenu. Dobrze korelują.

Możesz więc zaufać swoim uczuciom. Jeśli masz wrażenie, że idziesz w umiarkowanym tempie, prawdopodobnie tak jest. Sprawdzanie tętna prawdopodobnie potwierdzi, że mieścisz się w zakresie od 40 do 85 procent.

Na początku często sprawdzaj puls. Naucz się to czuć. Później nie będziesz musiał się zatrzymywać co dziesięć minut.

Istnieją również inne czynniki bezpieczeństwa. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się, jak unikać nadmiernego wysiłku. Unikaj kontuzji. Unikaj zmęczenia.

Skala Borg RPE

Liczby opowiadają historię wysiłku.

6 Całkowity brak wysiłku
7 Niezwykle lekki
8 Bardzo lekki
9
10 Światło
11
12 Średnio twardy
13
14 Ciężki (silny)
15
16 Bardzo trudne
17
18 Niezwykle trudne
19
20 Maksymalna siła

20

Chodzenie jest zwodniczo łatwe. Robisz to od wczesnego dzieciństwa. Jednak przekształcenie codziennej konieczności w ustrukturyzowany program ćwiczeń wymaga zmiany myślenia. Tu nie chodzi o prędkość czy moc. Chodzi o wytrzymałość. Celem jest stworzenie nawyku, który będziesz mógł utrzymać przez dziesięciolecia, a nie sprint, który spali cię w sześć tygodni.

Aby te działania były zrównoważone, potrzebne są trzy solidne zasady bezpieczeństwa. Zaniedbanie ich wiąże się z konsekwencjami. Najszybszym sposobem na rzucenie palenia jest zbyt intensywne ćwiczenie na początku.

Badanie mowy i sygnały bólowe

Najbardziej wiarygodnym wskaźnikiem intensywności w ciągu pierwszych sześciu tygodni jest test mowy. Jest to podstawowa, oparta na dowodach metoda, która gwarantuje, że trenujesz na rozsądnym poziomie aerobowym. Powinieneś być w stanie przeprowadzić szczegółową rozmowę ze swoim partnerem spaceru bez zadyszki.

Jeśli brakuje Ci tchu, aby mówić pełnymi zdaniami, oznacza to, że poruszasz się zbyt szybko w stosunku do Twojego obecnego poziomu sprawności. Kierowco zwolnij. Nie ma znaczenia, czy idziesz sam. Porozmawiaj ze sobą. Przeczytaj wiersz. Jeśli nie możesz nadążać za rytmem swojej mowy, Twoje tętno jest prawdopodobnie zbyt wysokie, aby wykonywać ćwiczenia cardio w stanie stacjonarnym. Wchodzisz w strefę beztlenową, która jest dobra do treningu interwałowego, ale nie do wyrabiania nawyków.

Ból jest kolejnym sygnałem ostrzegawczym. Twój spacer powinien być aktywnością fizyczną, ale nie bolesną. Jeśli poczujesz ucisk w klatce piersiowej, brodzie lub szyi, przestań. Skontaktuj się ze swoim lekarzem. Opisz kontekst: czy była to wspinaczka pod górę? Czy pogoda była lodowata? Czy to było pierwsze pięć minut twojego spaceru? Informacje te pomogą lekarzowi wykluczyć problemy z sercem lub inne schorzenia podstawowe.

Często występują również bóle stóp i nóg. Jeśli bolą Cię kolana, nogi lub stopy, najprawdopodobniej jest to problem biomechaniczny lub napięcie. Nie ignoruj ​​tego. Uczucie ciężkości łydek lub pleców może wskazywać na zmęczenie mięśni, ale może również maskować głębsze problemy. W razie wątpliwości skonsultuj się ze specjalistą. Lepiej zachować bezpieczeństwo, niż zamieniać mały problem w chroniczną kontuzję.

Rozpoznawanie zmęczenia

To, jak się czujesz po chodzeniu, jest tak samo ważne, jak to, jak się czujesz podczas chodzenia. Jeśli po ponad godzinie od zatrzymania poczujesz zmęczenie, oznacza to, że ćwiczenie było zbyt intensywne. Podczas chodzenia powinieneś czuć się pobudzony, a nie wyczerpany.

Zwróć uwagę na następujące sygnały ostrzegawcze przetrenowania:
* Zawroty głowy lub lekkie oszołomienie podczas lub po chodzeniu.
* Mdłości.
* Zmęczenie utrzymujące się do następnego dnia.
* Bezsenność lub nerwowość w nocy.
* Uczucie utraty tempa lub możliwości wzięcia szybkiego oddechu.

W ten sposób Twoje ciało uruchamia hamulec awaryjny. Jeśli będziesz nadal pokonywać te objawy, nie rozwijasz sprawności; kumulujesz stres. Następnym razem bądź bardziej ostrożny. Słuchaj sygnałów. Twoje ciało nie jest maszyną, która ignoruje granice. Jest to system biologiczny wymagający równowagi.

Rozwijanie naturalnego stylu chodzenia

Jesteś już ekspertem w chodzeniu. Wszystko, co musisz zrobić, to przekształcić go w narzędzie szkoleniowe. Sekretem dobrego stylu chodzenia jest… chodzenie naturalne.

Nie próbuj naśladować wyczynowego sportowca lub żołnierza. Techniki te są wyspecjalizowane. Potrzebujesz płynności dla ogólnego stanu zdrowia. Unikaj pozycji „wyciora” nauczanej na szkoleniu wojskowym, w której klatka piersiowa jest wypchnięta do przodu, a plecy nadmiernie wygięte. Ta sztywna pozycja blokuje biodra i zapobiega przystosowaniu się ciała do naturalnego przenoszenia ciężaru z jednej nogi na drugą. Tworzy napięcie, a nie efektywność.

Zamiast tego staraj się przyjąć zrelaksowaną postawę. Trzymaj plecy prosto i głowę uniesioną. Patrzenie w dół na własne stopy powoduje problemy – w najprawdziwszym tego słowa znaczeniu. Możesz potknąć się o korzeń drzewa lub zderzyć się z pieszym. Ale nie bądź tak skrępowany swoją postawą, abyś czuł się nienaturalnie. Jeśli czujesz się sztywny, robisz coś złego.

Pozwól, aby ramiona zwisały swobodnie po bokach. Powinny naturalnie kołysać się wzdłuż nóg. Lewa ręka do przodu, prawa noga do przodu. Ta przeciwwaga pomaga utrzymać pęd i zmniejsza obciążenie dolnej części pleców. Trzymaj nadgarstki, biodra, kolana i kostki rozluźnione. Napięcie jest wrogiem wytrzymałości.

Mechanika ułożenia stóp

Sposób, w jaki stopa uderza w ziemię, ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania kontuzjom. Idealnym modelem jest rolka od pięty do palców.

  1. Opuszczenie pięty: Pięta jako pierwsza uderza w ziemię.
  2. Przejście: Ciężar przesuwa się po zewnętrznej stronie stopy.
  3. Odpychanie palcami: Odpychasz się palcami u nóg.

Tworzy to płynny ruch kołyszący. Unikaj lądowania na całej stopie lub przedniej części stopy. Lądowanie na całej stopie powoduje duże obciążenie stawów i może prowadzić do bólu goleni i kolan. Lądowanie na przodostopiu wymaga zaangażowania mięśni łydek, które mogą nie być do tego przygotowane, co prowadzi do zapalenia ścięgna Achillesa.

Nie ma potrzeby wymuszania długości kroku. Zacznij od wygodnego spaceru. W miarę zwiększania prędkości i poprawy kondycji Twoje kroki będą w naturalny sposób wydłużane. Jedną z częstych przyczyn urazów bioder i ścięgien podkolanowych jest zmuszanie się do wykonywania dłuższych kroków, niż chce tego organizm.

Oddychanie i regulacje

Oddychaj naturalnie. Używaj zarówno nosa, jak i ust. Wraz ze wzrostem intensywności wzrasta zapotrzebowanie organizmu na tlen. Trudności w oddychaniu lub próby kontrolowania go w nienaturalny sposób mogą powodować ból boczny lub zawroty głowy. Pozwól ciału samodzielnie regulować przepływ powietrza.

Niniejsze wytyczne nie są przepisami. Są to propozycje oparte na ogólnych zasadach biomechanicznych. Jeśli teraz czujesz się komfortowo, nic nie zmienisz. Ciało ludzkie jest wyjątkowe. Twój chód jest wynikiem budowy kości, gęstości mięśni i lat nawyków. Jeśli odczuwasz ból, powinieneś dostosować technikę lub sprawdzić buty. Złe obuwie ma ukryty wpływ na urazy związane z chodzeniem.

Ale pamiętaj: nie przygotowujesz się do igrzysk olimpijskich. Chodzisz dla zdrowia. Celem jest konsekwencja, a nie doskonałość. Jeśli będziesz przestrzegać tych zasad, zbudujesz zrównoważoną rutynę. Kiedy już opanujesz podstawy, możesz przejść do ustrukturyzowanych programów, które przeniosą Twoją sprawność fizyczną na wyższy poziom.

Droga do przodu jest jasna. Ale sam wybierasz tempo.

Prawidłowe chodzenie nie polega tylko na stawianiu jednej stopy przed drugą. Wymaga struktury. W szczególności każdy trening powinien rozpoczynać się rozgrzewką i kończyć regeneracją. Zacznij od pięciu minut powolnego marszu, a następnie lekkiego rozciągania. To przygotuje twoje mięśnie.

Zakończ trening w ten sam sposób. Pięć minut wolnego marszu stopniowo obniża tętno. Następnie następuje kolejna runda rozciągania. Te dziesięć minut jest obowiązkowe. Nie wliczają się one do docelowych 20–30 minut marszu w docelowej strefie tętna, potrzebnych do osiągnięcia korzyści zdrowotnych. Są jednak niezbędne, aby zachować elastyczność i zapobiec kontuzjom.

Jeśli planujesz później zwiększyć intensywność – niezależnie od tego, czy chodzi o przyspieszenie kroku, chód wyścigowy czy wspinanie się po wzgórzach – ten protokół staje się jeszcze bardziej krytyczny. Większa intensywność zwiększa ryzyko nadwyrężenia napiętych mięśni. Rozgrzewka i schładzanie zmniejszają to ryzyko.

Aby zacząć, nie potrzebujesz drogiego sprzętu. Wystarczy para wspierających, dobrze skonstruowanych butów do chodzenia. Zapewniają amortyzację i zapobiegają przesuwaniu się stóp do wewnątrz przy uderzeniu. To wszystko. Nie jest wymagane żadne skomplikowane planowanie. Wystarczy dbałość o regularność.

Struktura Podstawowego Programu Startowego

Podstawowy Program Startowy Consumer Guide® ma na celu przygotowanie organizmu do bardziej intensywnej aktywności fizycznej. Działa na zasadzie skali progresywnej. Spędzasz czas na każdym poziomie, aż twoje ciało się przystosuje, a następnie przechodzisz do następnego.

Oto postęp:

  • Poziom 1: Spaceruj 20 minut dziennie, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 2: Spaceruj 25 minut dziennie, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 3: Spaceruj 30 minut dziennie, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 4: Spaceruj 35 minut dziennie, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 5: Spaceruj 40 minut dziennie, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 6: Spaceruj 45 minut dziennie, 3-5 razy w tygodniu.

Chodząc na tych poziomach, celuj w dolną granicę docelowej strefy tętna. Jest to od 40 do 50 procent maksymalnej rezerwy tętna. Jeśli nie możesz utrzymać tego tempa komfortowo przez cały czas, zwolnij. Celem jest zrównoważony rozwój, a nie wyczerpanie.

Pozostań na każdym poziomie, aż będziesz w stanie utrzymać tę strefę tętna przez określony czas bez wysiłku. Następnie przejdź do następnego poziomu. To, ile czasu spędzisz na każdym poziomie, zależy od Twojego organizmu. Zwykle dwa tygodnie na poziom. Czasem wystarczy tydzień. Czasami trwa to dłużej.

Nie pomijaj poziomów. Nawet jeśli obecny poziom wydaje się łatwy, spędź tam przynajmniej tydzień. Nawyk ten buduje dyscyplinę niezbędną do utrzymania chodzenia w dłuższej perspektywie. Jeśli chodzenie przez 20 minut w wolnym tempie wydaje się niemożliwe, nie zmuszaj się. Zamiast tego przejdź do specjalnego programu startowego.

Specjalny program startowy dla początkujących

Ta alternatywna trasa jest przeznaczona dla osób, dla których podstawowy program startowy jest zbyt trudny lub które mają problemy zdrowotne, takie jak choroby serca, płuc lub stawów. Zaczyna się od mniejszych objętości.

  • Poziom 1: Spaceruj 10 minut dziennie, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 2: Spaceruj 12 minut dziennie, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 3: Spaceruj 14 minut dziennie, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 4: Spaceruj 16 minut dziennie, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 5: Spaceruj 18 minut dziennie, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 6: Spaceruj 20 minut dziennie, 3-5 razy w tygodniu.

Zacznij w komfortowym tempie. Nie musisz jeszcze osiągać docelowego tętna. Pozostań na poziomie początkowym przez co najmniej tydzień, zanim przejdziesz na następny poziom.

Jeśli nawet dziesięć minut to za dużo – jeśli natychmiast zaczniesz odczuwać brak tchu – zacznij od pięciu minut dziennie. Niektórym osobom z rozedmą płuc na początku wystarczy tylko jedna lub dwie minuty. To jest w porządku. Oceń swoje własne ograniczenia.

Kiedy będziesz już w stanie chodzić 20 minut dziennie, 3-5 razy w tygodniu, bez odczuwania dyskomfortu, możesz powrócić do Podstawowego Programu Startowego. Stamtąd ostatecznie przejdziesz do pełnego podstawowego programu chodzenia.

Specjalne względy zdrowotne

Regeneracja zmienia zasady. Jeśli wracasz do zdrowia po zawale serca, chodzenie może pomóc w powrocie do zdrowia. Ale najpierw powinieneś skonsultować się z lekarzem. Pomoże Ci to ustawić bezpieczne docelowe tętno i określić wszelkie środki ostrożności, które należy podjąć. Nie zgaduj. Pozwól lekarzom poprowadzić Twój punkt wyjścia.

Chodzenie to umiejętność, która poprawia się dzięki powtarzaniu. Ciało dostosowuje się do stresu, jaki na niego wywierasz, pod warunkiem, że stres jest odpowiednio zarządzany.

Zasoby do dalszych badań

Aby pogłębić zrozumienie chodzenia jako narzędzia służącego zdrowiu, rozważ następujące tematy:
– Mechanika chodzenia
– Szczególne korzyści zdrowotne wynikające z regularnego chodzenia
– Korzystanie z chodzenia w celu utraty wagi
– Niezbędne akcesoria i sprzęt do chodzenia

Podróż zaczyna się od jednego kroku. Albo dziesięć. Albo pięćdziesiąt. Odległość ma mniejsze znaczenie niż regularność. W końcu znajdziesz swoje tempo.

Główna faza rozgrzewki została zakończona. Pomyślnie ukończyłeś Podstawowy Program Startowy i teraz zaczyna się prawdziwa praca. Czas przestać szurać nogami i zacząć poruszać się uważnie. Cel zmienia się z regularności na intensywność. Powinieneś dążyć do tętna (HR), które mieści się w przedziale od 50% do 85% maksymalnej rezerwy tętna.

To już nie jest mierzony spacer po parku. Aby osiągnąć te liczby, potrzebujesz dobrego tempa.

Intensywność strukturalna: postęp według poziomu

Podstawowy program chodzenia opiera się na zasadzie schodów. Nie wskoczysz na sam szczyt. Podnosisz się krok po kroku. Na każdym poziomie musisz pozostać, aż czas trwania będzie komfortowy przy danej prędkości.

  • Poziom 1: 20 minut, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 2: 25 minut, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 3: 30 minut, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 4: 35 minut, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 5: 40 minut, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 6: 45 minut, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 7: 50 minut, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 8: 55 minut, 3-5 razy w tygodniu.
  • Poziom 9: 60 minut, 3-5 razy w tygodniu.

Jeśli nie możesz utrzymać czasu na obecnym poziomie, pozostań na tym poziomie. Nie spiesz się. Regularność zawsze przewyższa prędkość.

Dostosuj czas trwania i częstotliwość do swoich celów

Poziomy te stanowią wytyczne, a nie rygorystyczne zasady. Twoje osobiste cele powinny determinować dokładną mechanikę chodzenia.

Czy chcesz schudnąć? Strategia się zmienia. Możesz wybrać 45-60 minut, pięć dni w tygodniu. Jaka intensywność? Celuj w 65-70% maksymalnej rezerwy tętna. Jest to umiarkowane tempo. Jest odporny. Pozwala pozostać w strefie docelowej dłużej niż w przypadku sprintu.

Oto kompromis. Jeśli zmniejszysz prędkość, musisz zwiększyć czas trwania i częstotliwość. Jest to proste równanie na spalanie kalorii. Dłuższe spacery oznaczają więcej spalonych kalorii. Ale tylko wtedy, gdy utrzymujesz tętno w strefie docelowej.

Podstawowa zasada pozostaje ta sama: przynajmniej 30 minut dziennie, trzy razy w tygodniu. Wszystko więcej jest bonusem.

Różnorodność: unikanie plateau i wypalenia zawodowego

Czasami szybkie tempo wydaje się przytłaczające. Brakuje Ci wolniejszego rytmu programu startowego. Tęsknisz za możliwością prawdziwego rozglądania się po drzewach. To jest w porządku.

Spróbuj na zmianę. W środku treningu wykonaj 30 minut szybkiego marszu. Wzmacniaj je poprzez powolną rozgrzewkę i schładzanie. Albo zmień teren. Pofałdowany teren robi to, czego nie potrafi płaski teren: zwiększa intensywność bez zmuszania Cię do biegu. Wstajesz, ciężko oddychasz, schodzisz. Tętno naturalnie wzrasta.

Nie ograniczaj swoich ruchów do „oficjalnych” okien treningowych. Używaj przez cały dzień. Idź po schodach. Idź na pocztę. Omiń schody ruchome. Nie są to banalne dodatki. To skumulowana inwestycja w Twoją kondycję.

Utrzymywanie zainteresowania rutyną

Motywacja maleje, gdy pojawia się nuda. Jeśli codziennie chodzisz tą samą trasą o tej samej porze, Twój mózg przestaje to zauważać. Staje się szumem tła.

Zmieniaj trasę. Dodaj nowe elementy do swojej rutyny. Znajdź szlak, którym jeszcze nie szedłeś. Zmień porę dnia. Celem jest utrzymanie zaangażowania umysłu podczas pracy ciała.

Kiedy przejść do następnej fazy

Gdy opanujesz te poziomy, staniesz przed wyborem. Czy jesteś gotowy na więcej? A może już masz problem z podniesieniem tętna na płaskim terenie?

Jeśli potrzebujesz większych wyzwań, rozważ chodzenie na wyścigach. To specjalna technika, która pozwala osiągać większe prędkości bez wpływu biegania. Jeśli chcesz rozwinąć dystans i wytrzymałość, spróbuj pieszych wędrówek. Łączy program chodzenia ze zmiennością środowiska.

Podróż nie kończy się tutaj. Po prostu robi się chłodniej.

Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje na temat mechaniki i korzyści, zapoznaj się z zasobami dotyczącymi technik chodzenia, strategii odchudzania i sprzętu. Podstawy to tylko podstawa. Reszta zależy od Ciebie.

Podziękowania: Peggy Norwood King, MA (konsultantka), Rebecca Hughes (autorka)

Exit mobile version