Jak rozpoznać dobry pensjonat dla osób starszych: 5 decydujących czynników, które wykraczają poza broszurę reklamową

14

Aby znaleźć odpowiedni dom, należy zwrócić uwagę na pewne funkcje. Potrzebujesz światła. Potrzebujesz miejsca do przechowywania. Potrzebujesz garażu, w którym zmieszczą się dwa samochody, tak aby nie zderzały się ze sobą. Ale jeśli chodzi o długoterminową opiekę nad starszymi rodzicami lub nad sobą? Lista kontrolna często okazuje się pusta.

Koszt emocjonalny tej decyzji jest ogromny. Zaburza osąd. Pozwalamy emocjom przejąć kontrolę nad procesem poszukiwań. Przestajemy szukać obiektywnych danych. Chcemy tylko, żeby to się skończyło.

Ale inspekcję w placówce opiekuńczej można przeprowadzić równie dokładnie, jak fartuch w kuchni. To po pierwsze wymaga chłodnego i bezstronnego spojrzenia na podstawowe sprawy. Jaki poziom nadzoru jest faktycznie wymagany? Czy w banku jest wystarczająco dużo pieniędzy? Gdzie mieszka rodzina? Uzyskaj odpowiedzi na te pytania. Następnie przefiltruj opcje.

Kiedy masz krótką listę, jak dokonujesz wyboru? Szukasz warunków niepodlegających negocjacjom. Oto pierwszy z pięciu niezbędnych objawów długotrwałej opieki.

5: Twoje pierwsze wrażenie

Hol. Korytarz. Zapach. Zauważasz to, zanim jeszcze usiądziesz i zaczniesz pytać o ceny lub stosunek personelu do pacjenta.

Czy jest tu czysto? Nie tylko „odkurzony”, ale ogólna czystość. Czy występują zapachy wskazujące na złą higienę lub zaniedbanie medyczne? Są to wczesne sygnały ostrzegawcze. Jeśli w recepcji panuje chaos lub wrogość, doświadczenie przebywania za zamkniętymi drzwiami prawdopodobnie odzwierciedli tę energię.

Szukasz podstawowego poziomu godności. Miejsce, które wita mieszkańców, a nie tylko rodziny odwiedzające na godzinę. Obserwuj, jak personel wchodzi w interakcje z ludźmi, którzy tam mieszkają. Czy utrzymują kontakt wzrokowy? Czy kontaktują się z mieszkańcami jako dorośli czy jako dzieci?

Tu nie chodzi o wnętrze. Chodzi o atmosferę. Placówka może być wyposażona w najnowocześniejszy sprzęt do rezonansu magnetycznego i najdroższe łóżko, ale jeśli atmosfera nie jest odpowiednia, jest to czerwona flaga. Twoja przeczuta reakcja w ciągu pierwszych pięciu minut często mówi więcej niż następująca po niej prezentacja sprzedażowa.

Zaufaj swojemu instynktowi, gdy tylko przekroczysz próg. Jeśli miejsce wydaje się sterylne lub zbyt „instytucjonalne”, prawdopodobnie takie jest. Nie patrz tylko na łóżka. Zwróć uwagę na powietrze. Czy pachnie czystością, czy zapachem środków dezynfekcyjnych i rozkładu? Sprawdź oświetlenie. Czy jest ciepły i zachęcający, czy surowy i fluorescencyjny? Słuchać. Czy na korytarzu znajduje się telewizor, który pełni funkcję „niani” dla osób starszych? A może jest miejsce na prawdziwe rozmowy?

Szukasz domu, a nie instytucji. Różnica tkwi w szczegółach.

Wygląd i prywatność

Przejdź się korytarzami. Czy pokoje przypominają prywatne mieszkania czy cele więzienne? Zapytaj o prywatność. Część mieszkańców otrzymuje pokoje prywatne. Inni się nimi dzielą. Obie opcje mogą działać, ale musisz wiedzieć, jakie opcje są dostępne. Oceń układ. Czy pokoje są ułożone w długie, pozbawione wyrazu rzędy? To jest czerwona flaga. W najlepszych obiektach mieszkańcy są grupowani w małe grupy domowe lub kapsuły. Jest poczucie wspólnoty.

Zapytaj, czy mieszkańcy mogą dostosować swoje własne pokoje. Czy mogę przywieźć własne meble? Twoje zdjęcia? Twoje dywany? Jeśli odpowiedź brzmi nie, najprawdopodobniej w tym miejscu brakuje komfortu. Dowiedz się o hałasie i godzinach zwiedzania. Sztywna polityka jest często oznaką sztywnej kultury.

Przestrzenie wspólne i społeczne

Nie oceniaj po samych sypialniach. Obszary wspólne pokazują, jak naprawdę żyją ludzie. Odwiedź sale do nauki. Czy mieszkańcy spędzają tam czas? A może siedzą w swoich pokojach i oglądają telewizję? Szukaj otwartych przestrzeni. Ogród lub taras zapewnia świeże powietrze i różnorodność. Jest to niezwykle ważne dla zdrowia psychicznego.

Oceń czystość i komfort tych obszarów. Czy krzesła zachęcają? Czy jest wystarczająco dużo światła do czytania? Czy przestrzeń sprzyja komunikacji? Samotny mieszkaniec to chory mieszkaniec. Powiązania społeczne są kluczowym elementem dobrego samopoczucia w placówkach opieki długoterminowej.

Problem z odżywianiem

Powinieneś także przyjrzeć się swoim lokalom gastronomicznym. Jedzenie to coś więcej niż tylko paliwo. To jest wydarzenie społeczne. To jest pocieszenie. To jest godność człowieka. Na następnej stronie przyjrzymy się bliżej odżywianiu i diecie.

Prawdziwy test kultury: pora posiłków

Otrzymasz błyszczącą broszurę wypełnioną harmonogramem wydarzeń. Bingo. Aerobik w wodzie. Zegar rękodzieła. Brzmi atrakcyjnie. Ale to także pułapka. Posiadanie solidnego kalendarza zajęć nie gwarantuje, że Twoi rodzice będą chcieli spędzać wtorki na robieniu bransoletek lub graniu w karty.

Więc zapomnij o broszurze. Sprawdź jedzenie.

Posiłki to wydarzenie towarzyskie, w którym prawie każdy musi uczestniczyć. Nawet mieszkaniec, który twierdzi, że żyje, aby grać w grę niestandardową, musi jeść. To sprawia, że ​​jadalnia jest najbardziej szczerym oknem na kulturę instytucji.

Na co zwrócić uwagę podczas jedzenia

Nie wpadaj po prostu do jadalni. Przyjdź w porze posiłku. Usiąść. Jeść.

Zadaj sobie trzy trudne pytania:

  1. Czy jedzenie smakuje dobrze? Czy jadłbyś to codziennie? Jeśli odpowiedź brzmi nie, mieszkańcy poczują to samo.
  2. Czy jest różnorodność? Zapytaj o tygodniowe menu. Szukaj rotacji, a nie powtórzeń.
  3. Jak egzekwowane są ograniczenia? Jest to bardzo ważne dla osób stosujących dietę koszerną, halal lub leczących się na cukrzycę. Czy pracownicy postrzegają te potrzeby jako przeszkody biurokratyczne, czy jako rzeczywiste żądania?

Jeśli placówka postrzega mieszkańców jako po prostu „karmicieli z numerami”, zobaczysz to w stołówce. Jeśli postrzegają ich jako jednostki, zauważysz to w szczegółach.

Zwróć uwagę na zachowanie personelu. Czy rozmawiają z mieszkańcami? Czy testują osoby wolno jedzące? A może krzątają się jak robotnicy na linii montażowej?

Sposób, w jaki miejsce radzi sobie z preferencjami dietetycznymi i dostępnością przekąsek, mówi sam za siebie. Czy mieszkaniec może otrzymać przekąskę późnym wieczorem? Czy specjalne życzenia są uwzględniane? Te drobne szczegóły zwykle przekładają się na inne obszary opieki. Jeśli szanują potrzebę niskodochodowej diety twojego ojca, prawdopodobnie będą szanować jego godność w łazience.

3: Stosunek personelu do pacjenta

Można jeść najlepsze jedzenie na świecie, ale jeśli nie ma kto pomóc, to nie ma to znaczenia.

W tym miejscu matematyka staje się osobista.

Wysoki stosunek liczby pracowników do liczby mieszkańców to nie tylko liczba na ścianie.

To jest różnica pomiędzy pensjonariuszem, który otrzymuje pomoc na czas, a tym, który godzinami czeka w nędzy.

Taka jest przepaść pomiędzy pielęgniarką, która ma czas zauważyć subtelną zmianę koloru skóry, a pielęgniarką, która jest zbyt zajęta wypełnianiem wykresów, aby patrzeć.

Dlaczego relacje są ważniejsze, niż myślisz

Wiele instytucji szczyci się swoimi „holistycznymi modelami opieki”. Zapomnij o żargonie. Spójrz na podłogę.

Podczas wizyty zwróć uwagę na personel pracujący bezpośrednio z mieszkańcami. Nie administratorzy w garniturach. Opiekunowie (CNA). Pielęgniarki. Asystenci.

Za ilu mieszkańców odpowiada każdy pracownik? Kiedy widzisz opiekuna próbującego opiekować się czterema pensjonariuszami na korytarzu, cierpi na tym jakość opieki. To prosta fizyka. Kiedy jesteś przeciążony zbyt dużą liczbą zadań, nie możesz zapewnić spersonalizowanej, uważnej opieki.

Ale jest tu pewien niuans.

Niski współczynnik jest dobry. Ale stabilny związek jest lepszy. Duża rotacja personelu zakłóca ciągłość opieki. Jeśli personel zmienia się co tydzień, Twój rodzic staje się obcy dla wszystkich. Tracą codzienność. Twoje preferencje. Twoja historia.

Zapytaj o wskaźniki rotacji pracowników. Zapytaj, jak długo pracują obecni pracownicy

Instytucje twierdzą, że dla nich priorytetem jest niezależność. Mówią o autonomii. Istnieje jednak cienka granica pomiędzy zachęcaniem do niezależności a zaniedbywaniem podstawowych potrzeb. Kiedy ta granica się zaciera, cierpią mieszkańcy. Miarą określającą położenie tej linii jest stosunek personelu do pacjenta. W szczególności należy zwrócić uwagę na liczby dotyczące osobistych asystentów. To są ludzie, którzy wykonują główną pracę. Pomoc przy ubieraniu. Jedzą razem. Poruszający.

Rozważając dostępne opcje, nie zadowalaj się niejasnymi obietnicami. Zapytaj o dokładne liczby. Akceptowalny stosunek dzienny to mniej więcej jeden asystent na pięciu–sześciu mieszkańców. W nocy, gdy jest spokojniej, ale ryzyko jest większe, wskaźnik ten powinien wzrosnąć do jednego asystenta na piętnaście osób. Coś gorszego to gra w ruletkę z zabezpieczeniem.

Poza tabelami: czynnik ludzki

Liczby mówią tylko część historii. Nie mówią wszystkiego. Wyobraź sobie, że budzisz się w pokoju, w którym twarze, które widzisz na każdej zmianie, są obcymi. Jest to rzeczywistość w instytucjach o dużej rotacji personelu lub złym harmonogramie. To wyczerpujące. To izoluje. Mieszkańcy potrzebują ciągłości. Muszą wiedzieć, kto przyjdzie z pomocą, bez poczucia, że ​​dokonują transakcji w postaci „obrócenia” drzwi.

Płynne przejście do opieki zależy w dużej mierze od zaufania. Zaufanie to buduje się w oparciu o stałą kadrę opiekuńczą. Nie zespoły dziesięciu różnych ludzi, którzy nigdy się nie spotykają. Ktoś, kto bada Twój rytm. Twoje preferencje. Twój nastrój.

Na co należy zwrócić uwagę wchodząc do obiektu? Obserwuj interakcje. Czy pracownicy znają mieszkańców po imieniu? A może używają wspólnych etykiet? Zobacz jak reagują. Czy jest to szybkie, szczęśliwe skinienie głową w odpowiedzi na prośbę? A może komuś zajmuje dużo czasu zakończenie rozmowy telefonicznej? Można zaobserwować pozytywne interakcje. To słychać. Jeśli personel wydaje się zirytowany prostym pytaniem, kultura pracy prawdopodobnie została zerwana.

Ekosystem społeczny

Mamy tendencję do oceniania instytucji po tym, co widzimy. Czystość. Żywność. Stosunek personelu. Ale jest inny poziom. Inni ludzie. Sami mieszkańcy.

Dynamika społeczna instytucji może zadecydować o sukcesie lub porażce doświadczenia. Miejsce może mieć doskonałe szanse, ale nadal może sprawiać wrażenie więzienia, jeśli społeczność jest toksyczna. Lub może poczuć się jak w domu, gdzie mieszkańcy wspierają się nawzajem. To jest trudniejsze do zmierzenia. Spójności nie da się przeliczyć. Ale to ważne. Podobnie jak asystent, który pomaga Ci wstać rano.

Następnie zagłębiamy się w strukturę społeczną. Niepisane zasady. Pseudonimy. W jadalni toczą się ciche konflikty.

Przestrzeń fizyczna jest ważna, ale prawda leży w elemencie ludzkim. Spójrz na mieszkańców. Czy są czyści? Czy jesteś w porządku? Czy wydają się zaangażowani w życie wokół nich, czy też są odizolowani w swoich pokojach?

Ludzie, którzy są pod dobrą opieką, zwykle to pokazują. Jeśli większość mieszkańców siedzi cicho w swoich pokojach, podczas gdy inni wędrują po korytarzach, jest to ważny wskaźnik. Jeśli biorą udział w wydarzeniach, to zupełnie inna sprawa. Szukaj oznak godności. Sygnały, że ktoś ostatnio zwracał na nie uwagę.

Ale jedna wizyta nigdy nie wystarczy.

Zorganizowana wycieczka to spektakl. Personel zapozna Państwa z nowym, błyszczącym skrzydłem, czystą kafeterią i ciekawymi zajęciami grupowymi. To najlepsza strona tej instytucji. Aby zobaczyć prawdę, trzeba wrócić. Nagle.

Odwiedź placówkę jeszcze co najmniej dwa razy. Przyjdź podczas lunchu. Przyjdź późno w nocy. Spaceruj po obszarach wspólnych, gdy nikt nie spodziewa się obecności widzów. Tylko w ten sposób można zrozumieć rytm całego dnia. Co się stanie, jeśli przewodnik odejdzie? Jak zachowują się ludzie, gdy kamery są wyłączone?

Sprawdzanie raportów

Wycieczka pokaże Ci to, co chcesz zobaczyć. Oficjalne informacje mówią, co poszło nie tak.

Jeśli placówka akceptuje finansowanie Medicare lub Medicaid, jest kontrolowana przez inspektora rządowego co 15 miesięcy. Wyniki te są publicznie dostępne. Należy je przechowywać na terenie instytucji i udostępniać każdemu, kto o nie poprosi. To jest twój raport.

Sprawdź naruszenia. Przemoc fizyczna. Naruszenie norm sanitarnych. Brak personelu.

Żadne miejsce nie jest idealne. Niektóre naruszenia są drobne. Gdzieś brakuje znaku, gdzieś jest zakurzona półka. Ale wzory są ważne. Jeśli zauważysz powtarzające się problemy, zapytaj o to personel. Czy poważnie traktują skargi? A może są uciszane? Ich reakcja może ujawnić więcej na temat kultury instytucji niż samo naruszenie.

Inną często bezpłatną i bardzo godną zaufania placówką jest Państwowy Rzecznik Praw Obywatelskich ds. Opieki Długoterminowej.

Rzecznicy praw obywatelskich pełnią rolę obrońców praw mieszkańców i ich rodzin. Regularnie odwiedzają instytucje, często bez ostrzeżenia. Wiedzą o problemach. Wiedzą, które instytucje traktują ludzi z szacunkiem, a które nie. Mogą również doradzić, które obiekty będą najlepiej odpowiadać Twoim konkretnym potrzebom. Skorzystaj z ich usług. Są wolni.

Zanurz się głębiej

Wybór lokalizacji to nie tylko kwestia przestrzeni i opcji menu. To kwestia zaufania.

To świadomość, że ktoś monitoruje sytuację, nawet gdy Cię nie ma. Że komuś jeszcze na tym zależy.

Fakty są dostępne, jeśli się ich poszuka. W oczach mieszkańców. W raportach z inspekcji. W spokojnych chwilach pomiędzy zaplanowanymi wycieczkami.

Znalezienie odpowiedniego miejsca nie jest łatwe. Ale to konieczne. Ludzie, którzy tam mieszkają, zasługują na coś więcej niż broszurę. Zasługujesz na to, żeby poznać prawdę.