Nowe leki odchudzające, takie jak semaglutyd (Ozempic, Vegovi), skutecznie zmniejszają głód poprzez tłumienie apetytu i „hałasu o jedzeniu” – ciągłej obsesji na punkcie jedzenia. Jednakże aktualne dowody naukowe wskazują, że leki te przynoszą ograniczone korzyści w przypadku zaburzeń związanych z jedzeniem emocjonalnym lub objadaniem się, które są rozpoznawalnym zaburzeniem psychicznym.
Chociaż leki GLP-1 zmieniają sygnały głodu, nie eliminują psychologicznych korzeni niezdrowych zachowań żywieniowych. Wstępne badania sugerują, że u niektórych osób mogą one zmniejszyć epizody objadania się, jednak eksperci nie zalecają stosowania ich jako zamiennika tradycyjnej psychoterapii.
Leki te działają poprzez zmniejszenie głodu i zwiększenie uczucia sytości, ale nie łagodzą podstawowych czynników stresogennych, takich jak konflikty w związkach, presja finansowa czy depresja – częste przyczyny emocjonalnego jedzenia. Przegląd badań sugeruje, że stres psychiczny jest przyczyną emocjonalnego jedzenia, a leki GLP-1 nie łagodzą tego stresu.
Zaburzenie objadania się jest poważniejsze niż jedzenie emocjonalne. Obejmuje szybkie, niekontrolowane przejadanie się, po którym następuje poczucie winy – zjawisko, którego te leki nie eliminują całkowicie. Chociaż niektóre badania sugerują, że leki GLP-1 mogą zmniejszać zachowania kompulsywne poprzez tłumienie biologicznych sygnałów głodu, nie rozwiązują one problemów związanych z traumą lub obrazem ciała, które przyczyniają się do zaburzeń odżywiania.
Leki GLP-1 nie są obecnie zatwierdzone przez FDA do leczenia zaburzeń objadania się, ale czasami są przepisywane poza wskazaniami rejestracyjnymi. Małe badania wykazały pewne zmniejszenie częstości występowania zaburzeń objadania się po zastosowaniu tych leków, jednak eksperci podkreślają potrzebę dalszych badań i integracji z leczeniem psychiatrycznym.
Jeśli rozważasz zastosowanie leków GLP-1 w leczeniu problemów z odżywianiem, pracownicy służby zdrowia powinni przeprowadzić badania pod kątem zaburzeń leżących u ich podstaw i zalecić kompleksowe wsparcie psychologiczne wraz z leczeniem farmakologicznym. Leki mogą złagodzić objawy, ale same w sobie nie stanowią rozwiązania.
Ostatecznie leki GLP-1 zmniejszają głód fizyczny, ale nie leczą czynników emocjonalnych ani psychologicznych powodujących niezdrowe zachowania żywieniowe. Właściwe leczenie wymaga zajęcia się tymi podstawowymi czynnikami wraz z wszelkimi interwencjami farmakologicznymi.
