Het begon met een fout. Of, afhankelijk van hoe je het bekijkt, kan het een gelukkige wending zijn.
In 1928 werkte Alexander Fleming aan de teelt van Staphylococcus aureus. Hij wilde deze bacterie bestuderen. Wat hij ontdekte was iets heel anders. Schimmelbesmetting vond zijn weg naar zijn bord. Dit was de schimmel die later werd geïdentificeerd als Penicillium notatum (nu bekend als Penicillium chrysogenum ).
De resultaten zijn duidelijk. Dit voorkomt dat bacteriën in de buurt van de schimmel groeien.
Fleming haalde niet alleen zijn schouders op. Hij groef dieper. Hij ontdekte dat schimmels stoffen produceren die bacteriën doden of remmen. Hij noemde het penicilline. Dit is meer dan alleen een laboratoriumnieuwsgierigheid. Het was de ontdekking van een antibioticum.
Het duurde een paar jaar voordat de wereld aansloeg, maar de impact was aanzienlijk. Wat begon als een besmet petrischaaltje in een Londens laboratorium werd uiteindelijk een van de belangrijkste medische ontwikkelingen in de geschiedenis. Het vermogen om bacteriële infecties te bestrijden is van een dodelijke gok uitgegroeid tot een beheersbare situatie.
Maar het verhaal eindigt niet met deze ontdekking. Het isoleren van de stof, het stabiliseren ervan en het in grote hoeveelheden produceren om patiënten te behandelen was een hindernis die een team, en niet slechts één persoon, moest overwinnen. Toch was de eerste waarneming een openbaring. Een schimmel. Een bord. Een duidelijke zone waar bacteriën niet konden overleven.
Deze kortstondige observatie legde de basis voor de moderne geneeskunde. Het keerde het tij van een besmettelijke ziekte die eeuwenlang talloze mensen het leven had gekost. De rest is geschiedenis geschreven op de pagina’s van wetenschappelijke tijdschriften en levens die gered zijn door medicijnen die uit de originele mal zijn gehaald.