Nieuwe afslankmedicijnen zoals semaglutide (Ozempic, Wegovy) verminderen effectief de honger door de eetlust en het ‘voedselgeluid’ te onderdrukken – de voortdurende preoccupatie met eten. Huidig wetenschappelijk bewijs suggereert echter dat deze medicijnen een beperkt voordeel bieden bij emotioneel eten of eetbuistoornis, een diagnosticeerbare psychische aandoening.
Hoewel GLP-1-medicijnen hongersignalen veranderen, pakken ze niet de psychologische wortels van ongeordend eten aan. Voorlopige onderzoeken geven aan dat ze bij sommige mensen eetbuien kunnen verminderen, maar experts raden ze niet aan als vervanging voor traditionele geestelijke gezondheidszorgtherapie.
De medicijnen werken door de honger te verminderen en de volheid te vergroten, maar ze behandelen niet de onderliggende stressoren zoals relatieconflicten, financiële druk of depressie – veel voorkomende triggers voor emotioneel eten. Eén overzicht van onderzoeken toont aan dat psychische problemen emotioneel eten veroorzaken, en GLP-1’s verlichten dit leed niet.
Binge-eetstoornis is ernstiger dan emotioneel eten. Het gaat om snel, ongecontroleerd overeten, gevolgd door schaamte, een patroon dat met deze medicijnen niet volledig wordt aangepakt. Hoewel sommige onderzoeken suggereren dat GLP-1’s eetbuienachtig gedrag kunnen verminderen door biologische hongersignalen te onderdrukken, zullen ze geen trauma’s of problemen met het lichaamsbeeld oplossen die bijdragen aan eetstoornissen.
Momenteel zijn GLP-1’s niet door de FDA goedgekeurd voor eetbuien, maar worden ze soms off-label voorgeschreven. Kleine onderzoeken tonen aan dat deze medicijnen enige vermindering van de eetbuienscores veroorzaken, maar deskundigen benadrukken de noodzaak van verder onderzoek en integratie met behandelingen in de geestelijke gezondheidszorg.
Als zorgverleners GLP-1’s overwegen voor eetgerelateerde problemen, moeten zorgverleners screenen op onderliggende aandoeningen en uitgebreide psychologische ondersteuning naast medicatie aanbevelen. De medicijnen kunnen enige verlichting bieden, maar ze zijn geen op zichzelf staande oplossing.
Uiteindelijk verminderen GLP-1’s de fysieke honger, maar ze behandelen niet de emotionele of psychologische oorzaken van eetstoornissen. Een goede behandeling vereist het aanpakken van deze onderliggende factoren naast eventuele farmacologische interventies.
