De finale is zondag. Argentinië is de tegenstander. En Spanje stelt momenteel dezelfde vraag als alle anderen. Kan Lamine Yamal op dat linkerbeen lopen?
De 19-jarige vleugeltovenaar sloeg de passerende oefeningen van donderdag over. Hij hinkte van het gras nadat hij Frankrijk in de halve finale had verslagen. Nu doet het verband om zijn dij het woord, terwijl de rest van het team probeert te doen alsof er niets aan de hand is.
De donderdagstilte
Hij kwam opdagen. Technisch gezien. Yamal en zijn twijfelachtige hamstring deden mee aan lichte rekoefeningen op het oefenveld. Dat is alles. Geen doorgang. Geen tactische walkthroughs. Ik stond daar gewoon, mijn linkerdij strak omwikkeld, terwijl de rest van La Roja aan het trainen was.
Het Spaanse personeel noemde het ‘werklastbeheer’. Een vlotte uitdrukking voor een grillige situatie. Ze beloven dat hij zondag klaar zal zijn. Dat doen ze altijd. Het weer hielp ook niet mee: de rook van Canadese natuurbranden zweefde over de omgeving van New Jersey, waardoor het ademen zwaar genoeg werd zonder dat je je zorgen hoefde te maken over gescheurde pezen.
Een speler fris houden gaat niet altijd over rust. Soms gaat het over geheimhouding.
Gebouwd op hype, ondersteund door statistieken
Weet je nog wat ze zeiden voordat de bal aftrapte? Ryan O’Hanlon van ESPN rangschikte Yamal als de op een na beste speler op het WK. Achter Dembélé. Vóór Leo Messi. Dertien plaatsen voorsprong op hem, eigenlijk.
Is de hype eerlijk?
Tot nu toe misschien niet helemaal de tweede beste. Maar hij is aanwezig geweest. Eén doel. Vijf kansen gecreëerd. Zeven wedstrijden verder. Spanje heeft sinds zijn geboorte feitelijk geen wedstrijd verloren: veertien wedstrijden ongeslagen met Yamal op het veld. Het verband is moeilijk te negeren, ook al wordt er in sportbars overal over gedebatteerd.
Het spook in de hamstring
Dit was om te beginnen niet schoon. Yamal arriveerde op het toernooi met een probleem met de linkerhamstring. Hamstringblessures zijn verraderlijk. Graad 1-tranen zijn milde ergernissen. Graad 3-tranen zijn seizoenseindes waarbij de spier het volledig opgeeft. Tussendoor? Het grijze gebied waar het herstel dagen of maanden duurt en een nieuwe blessure om de hoek ligt.
Tijdens de halve finale tegen Frankrijk, direct nadat hij Kylian Mbappé naar het zand had gesleept, pakte Yamal zijn dij vast. Moeilijk. Hij bleef spelen. Er kwamen geen dokters naar toe. Maar toen hij daarna het veld verliet, was het mank lopen niet te ontkennen. Fans begonnen te zweten. De oude blessure was niet verdwenen. Het was wachten.
Oorlogsmist
Niemand weet wat er werkelijk onder het verband gebeurt. Er zijn geen medische rapporten gelekt. Er circuleren geen röntgenstralen. De coaches houden de lippen op elkaar. Dat moet wel. Als Argentinië weet dat hij vergast is of pijn lijdt, zullen ze daar misbruik van maken.
Dus wij wachten.
Nog drie dagen. Donderdag tot en met zondag is een korte periode. Genoeg tijd voor rust. Misschien. Genoeg tijd voor een wonder? Misschien. Yamal rekte zich vandaag alleen maar uit. Hij rende niet. Hij trapte niet. De onzekerheid maakt deel uit van de strategie, of deze nu wordt toegegeven of niet.
Als de hamstring het houdt, wint Spanje op genialiteit. Als het breekt, kunnen we zien of daarmee ook de streak van 14 games ten einde komt.
Voorlopig blijft het linkerbeen de stille variabele. De bal liegt niet. Maar het vertelt je zeker niet hoe de speler zich morgen voelt.
