Dana White neemt geen blad voor de mond. De UFC-president is naar de NBA Finals geweest. Hij heeft in de Super Bowl gezeten. Hij heeft de grootste vechtavonden in de geschiedenis van Las Vegas gezien. Toch benadrukt hij dat geen enkele andere sport daarmee te vergelijken is.
“De UFC is de beste”, zegt hij.
Het is een gewaagde claim voor Mixed Martial Arts. Een discipline die eind jaren negentig bijna ten onder ging. Tegenwoordig is het de belangrijkste MMA-organisatie ter wereld. De heruitvinding was brutaal maar succesvol. Nieuwe fans stroomden binnen. Het geweld vond structuur.
Hoe UFC-gevechten werken
UFC-evenementen omvatten meerdere gevechten. Elk gevecht is een één-op-één-wedstrijd. Rondes zijn getimed. Scheidsrechters houden toezicht. Maar de complexiteit gaat veel verder dan boksen.
Standaardwedstrijden duren drie rondes. Ieder vijf minuten. Kampioenschapsgevechten duren vijf ronden. Vechters krijgen één minuut rust tussen de rondes.
Boksen beperkt atleten tot vuisten boven de gordel. UFC-jagers breken die muren. Ze gebruiken stoten. Schopt. Ellebogen. Knie-aanvallen. Verwijderingen. Inzendingen.
Onder de gordel slaan is toegestaan, met kleine beperkingen. De stijl is hybride. Het put uit elke krijgskunst.
“Zelfs de eerste UFC-gevechten hadden regels die alle atleten moesten volgen.”
De mythe van onbegrensdheid
Vroege UFC-marketing verkocht “no-holds-barred” (NHB) -gevechten. Dat label bleef hangen in de popcultuur. Het was onnauwkeurig.
Vanaf dag één bestonden er regels. Vechters konden hun ogen niet uitsteken. Ze konden tegenstanders niet aan de haak slaan. Het was verboden op de lies te slaan.
De Nevada State Athletic Commission reguleert deze shows. Ze vermelden 31 verschillende fouten.
Het overtreden van de regels lokt sancties uit. Of diskwalificatie.
Niet elke overtreding impliceert fysiek contact. Het vasthouden van het hek is een overtreding. Het gebruik van grof taalgebruik is een overtreding. Het veinzen van een blessure is een overtreding. Het is een overtreding om uw mondstuk te laten vallen om de klok stil te zetten.
De UFC-website host de volledige lijst. Het is uitgebreid.
Drugstests en Fair Play
De organisatie volgt het drugsbeleid van de Nevada State Athletic Commission. Prestatiebevorderende middelen zijn verboden. Recreatieve drugs zijn verboden.
Positief testen voor een gevecht? Je vecht niet. Je hebt te maken met discipline.
Een gevecht winnen en later positief testen? Het resultaat verandert in een no-contest.
De bedoeling is duidelijk. Eerlijkheid is belangrijk. Zelfs in chaos.
Waar vinden gevechten plaats?
In het volgende gedeelte worden de basisbeginselen behandeld. Het legt uit waar deze gevechten plaatsvinden.
Voor meer antwoorden over sportprestaties, kijk op Sharecare.com.
Waarom de Octagon belangrijk is voor MMA-fans
De meeste sporten hebben een duidelijk gedefinieerde grens. Basketbal heeft een veld. Tennis heeft een basislijn. MMA? De UFC Octagon is een heel ander beest. Het is geen ring. Het is een achtzijdige kooi. Concreet is het een behuizing van 9 meter breed. De naam verraadt het. Acht kanten.
De muren zijn geen stalen staven in de traditionele zin van het woord. Het zijn hekwerkmaterialen. Je kent het soort. Flexibele. Sterk. Ontworpen om chaos te bevatten. Elke rand en hoek is opgevuld. Zware vulling. Dit is niet alleen voor comfort. Het gaat om het voorkomen van blessures wanneer strijders de perimeter binnenstormen.
De vloer vertelt een ander verhaal. Het is canvas. Maar het punt is: het wordt op maat geschilderd voor elk afzonderlijk evenement. Als de nacht eenmaal voorbij is, is die mat afval. Het ziet nooit meer het daglicht. De visuele verandering is belangrijk. Het duidt op een nieuwe lei. Een nieuw verhaal.
De toegang wordt streng gecontroleerd. Twee poorten. Dat is alles. Voordat elke ronde begint, worden die poorten veilig gesloten. Opgesloten. Je kunt niet zomaar binnenlopen. Je moet wachten.
Binnen is het een toevluchtsoord voor geweld. Slechts twee mensen vechten. En de scheidsrechter. Tijdens de actie zijn geen cornermen toegestaan. Zo blijft het speelveld eerlijk. Het stopt interferentie. Het weerhoudt coaches ervan instructies te schreeuwen die de balans kunnen doen doorslaan.
Maar de regels veranderen tussen rondes. Als de bel gaat en de strijders zich terugtrekken, gaan de poorten open. Ambtenaren ontgrendelen ze. Dit is het moment waarop het team tussenbeide komt. Cornermen rennen over de vloer. Ze zijn er niet om te vechten. Ze zijn er om problemen op te lossen.
Strategisch advies wordt in haast uitgesproken. “Verander van houding.” “Ga lager.” “Word niet moe.” Maar de fysieke realiteit is vaak urgenter. Strijders worden afgesneden. Schrammen bloeden. De taak van de hoekman is om de stroom te stoppen. Om de wond schoon te maken. Om de jager de kans te geven de komende drie minuten te overleven.
Het is een brutale cyclus. Lockdown. Gevecht. Doe open. Herstellen. Herhalen.
Het ontwerp dwingt intimiteit af. Je kunt je niet verstoppen in een hoek van een grote ring. De kooi omringt je. Het sluit de lus. Er is geen ontsnapping mogelijk. Alleen voorwaartse beweging. Of achteruit. Maar altijd binnen die acht kanten.
Maakt de kooi het gevecht moeilijker? Sommigen zeggen dat het de grappler een voordeel geeft. Anderen beweren dat het de spits beperkt. De waarheid is waarschijnlijk eenvoudiger. Het bevat het spektakel. En het beschermt de jagers tegen buiten de grenzen vallen. Een val buiten de baan betekent een reset. De kooi verhindert dat. Het houdt de actie gecentreerd. Altijd gecentreerd.
De mat wordt voor elk evenement op maat geschilderd en daarna nooit meer gebruikt.
Dit detail is belangrijk. Het benadrukt het vergankelijke karakter van de sport. Het doek van vanavond is uniek. Die van morgen is anders. De geschiedenis staat op de strijders geschreven, niet op de vloer.
Denk eens aan het poortmechanisme. Het is een eenvoudig slot. Maar het draagt gewicht. Het vertegenwoordigt de grens tussen voorbereiding en uitvoering. Van binnen is het puur instinct. Buiten is het strategie. De omschakeling gebeurt binnen enkele seconden. De poort zwaait open. De hoek komt binnen. De vechter ademt. Dan gaat de poort dicht.
De stilte keert terug. De scheidsrechter stapt achteruit. De bel gaat weer bijna rinkelen.
Waarom is de vorm belangrijk? Een achthoek heeft acht hoeken. EEN
Waarom de Octagon?
Concurrentie vindt niet voor niets plaats in een kooi. Vechters mogen de Octagon niet verlaten. Je kunt niet proberen je tegenstander over de rand te tillen. Het klinkt belachelijk totdat je je herinnert dat Tank Abbott Carl Worsham tijdens een eerder UFC-gevecht over het hek probeerde te gooien. Het ontwerp voorkomt dat soort chaos.
Dus waarom een achtzijdige ring? Dana White wijst naar de oorsprong. De vroege UFC wilde stijlen tegen elkaar uitspelen. Boksen maakt gebruik van een vierkant. Bij worstelen wordt gebruik gemaakt van een cirkel. De Octagon is gebouwd om voordelen te neutraliseren. De hoeken zijn breder dan de hoeken van een boksring. Een jager komt niet vast te zitten in een dode hoek zonder uitgang. De hekwerkrand voorkomt dat mensen eruit vallen. Het is een stabiele structuur. Veiligheid voorop. Maar ook de toeschouwers krijgen een duidelijk beeld.
Hoe rankings werken (of niet)
Er is geen formeel rankingsysteem in de UFC. Elke gewichtsklasse heeft natuurlijk een kampioen. Maar lijsten? Die zijn afwezig. Dana White stelt dat rankings matchmaking bemoeilijken. Ze nodigen corruptie uit. In plaats daarvan neemt Joe Silva, de vice-president en koppelaarster, de leiding. Hij analyseert stijlen en platen. Hij beslist wie vecht voor de meeste opwinding. Bewijs jezelf. Verdien een titelschot. Dat is het pad.
Welke gewichtsklasse past bij jou?
De UFC erkent vijf specifieke divisies. Je vecht alleen binnen je klasse. Omhoog of omlaag gaan is aan jou. Het is een strategische gok.
- Lichtgewicht : 145 tot 155 pond
- Weltergewicht : 155 tot 170 pond
- Middengewicht : 170 tot 185 pond
- Licht zwaargewicht : 185 tot 205 pond
- Zwaargewicht : 205 tot 265 pond
Omhoog gaan betekent meestal dat je snelheid verliest. Het verkrijgen van massa vertraagt je. Als je naar beneden gaat, kun je je slagkracht wegnemen. Het is een afweging.
Afbraak Opvallend
Vechttechnieken vallen in drie emmers. Opvallend. Worstelen. Grondgevechten. Laten we beginnen met de stand-up.
Opvallend
Slaan in de Octagon is niet alleen maar stoten uitdelen. Het is een mix van boksvoetenwerk, Muay Thai-knieën en scherpe ellebogen. De regels zijn streng omdat de uitrusting minimaal is. Vechters dragen die iconische vingerloze handschoenen: 4 tot 6 ounce, lichtgewicht vergeleken met de 8 tot 10 ounce bokshandschoenen die je in ringsporten ziet.
Dunne handschoenen betekenen dunne bescherming. Sla te hard of te vaak zonder zorg, en je riskeert je eigen handstructuur. Het is een berekend risico.
Je kunt ook niet zomaar wegblazen. De scheidsrechter kijkt toe. Je mag niet tegen het hoofd van een geaarde tegenstander schoppen of knielen. Dat is een onmiddellijke overtreding. Puntige ellebogen? Verboden. Slagen op de achterkant van het hoofd? Ook verboden. De sport combineert agressie met veiligheid, ook al ziet het er wreed uit.
Verwijderingen en inzendingen
Niet iedereen wil staan en handel drijven. Sommige vechters geven de voorkeur aan de grond. Ze jagen op takedowns.
Een takedown dwingt je tegenstander naar beneden. Je kunt het verdedigen met een wildgroei, waarbij je je gewicht en invloed gebruikt om je basis te behouden. Als je op de been blijft, heb je de eerste aanval overleefd.
Takedowns variëren van eenvoudig uit balans brengen tot spectaculaire slams of suplexes. Als je eenmaal beneden bent, verandert het spel. Grapplers zoeken naar inzendingen.
Een guillotine-choke is een klassiek voorbeeld. Het kan staand of op de mat worden aangebracht. Het doel is om een tapout te forceren of de tegenstander bewusteloos te maken. De meeste ruimen werken het beste op de grond, waar je meer controle hebt. Maar een goed getimede staande onderwerping kan een gevecht binnen enkele seconden beëindigen.
Grondgevechten
Zodra het gevecht op het doek komt, is het een heel andere sport. Positionering is belangrijker dan macht. Mount, zijbediening, beschermkap. Elke positie biedt verschillende mogelijkheden voor stakingen of inzendingen.
Vechters die op de grond domineren, bepalen het tempo. Zij bepalen waar het gevecht naartoe gaat. Als je niet kunt ontsnappen, ben je aan hun genade overgeleverd.
Het UFC-formaat beloont veelzijdigheid. Je moet op de grond toeslaan, worstelen en overleven. Als je één schakel in de keten mist, ben je kwetsbaar.
De meeste vechtsporten stoppen wanneer vechters de grond raken. Boksen geeft niets om de grond. Kickboksen doet dat vaak ook. De UFC is anders. Gevechten blijven doorgaan, zelfs als lichamen de mat raken. Aanvallers duiken erin voor grond en pond. Grapplers jagen op inzendingen. De actie wordt niet onderbroken.
Positionering dicteert de stroom. Meestal eindigt één vechter bovenaan. Je hoort commentatoren specifieke controlepunten uitschreeuwen. Bewaker is de basislijn. Half guard is een halve stap omhoog. Zijbediening vergrendelt de heupen. Full mount zet alles vast. Dit zijn niet alleen maar mooie woorden. Ze beschrijven precies waar de benen van vechter A zitten ten opzichte van de heupen van vechter B. Als vechter A op de bodem ligt met de benen om het middel van vechter B gewikkeld, bevindt vechter B zich in de bewaker. Eenvoudige geometrie. Dodelijke bedoelingen.
Succes in de Octagon vereist veelzijdigheid. Je kunt niet zomaar een spits zijn. Je kunt niet zomaar een worstelaar zijn. Vechters trainen alle drie de fasen. Opvallend. Worstelen. Inzending worstelen. De meeste atleten hebben een voorkeursstijl. Misschien zijn ze ontstaan via Jiu-Jitsu. Misschien waren het worstelaars op de middelbare school. Misschien zijn ze begonnen met Muay Thai. Maar ze kennen vrijwel allemaal de basis van de andere disciplines. Onwetendheid is een verplichting.
Hoe winnaars worden bepaald in UFC-wedstrijden
Je kunt iemand knock-out slaan. Je kunt ze laten tikken. Of je kunt ze overtreffen. Dat is de hiërarchie.
1. Knock-out (KO) of technische knock-out (TKO)
Dit is de snelste manier om de kooi te verlaten. Een jager landt een zuiver schot. De tegenstander staat niet op. De scheidsrechter wuift het weg. Soms komt de scheidsrechter tussenbeide voordat de genadeslag valt. Dat is een TKO. Het is lelijk. Het is effectief. Het is de favoriet van het publiek.
2. Inzending
Pijn wint gevechten. Een vechter loopt vast in een choke of een joint break. De tegenstander tikt uit. Tikt letterlijk op de mat of op het eigen lichaam. Het gevecht stopt onmiddellijk. Geen schade meer. Geen debat meer. Dit is waar grond en pond technische precisie ontmoeten. Als je vastzit in de berg, heb je een probleem. Als je verstrikt raakt in een achterste naakte vernauwing, zit je in de problemen.
3. Beslissing
Niet iedereen wil het gevecht beëindigen. Sommigen geven er de voorkeur aan hun tegenstander te verslaan. Kampioenschapsgevechten van vijf ronden zijn gebruikelijk. Voor de rest drie rondes. De juryleden scoren elke ronde. Ze kijken naar effectief slaan. Worstelende controle. Ring-generaalschap. Ze gebruiken het 10-punten-must-systeem. De winnaar van de ronde krijgt 10. De verliezer krijgt 9 of minder. Het is dichtbij. Het is controversieel. Het gebeurt.
Welke methode voelt het meest bevredigend om naar te kijken? Een brutale KO? Een vlotte inzending? Of een strategische beslissingswinst? Er is geen goed antwoord. Gewoon verschillende paden naar dezelfde riem.
Voor diepere inzichten in atletische prestaties en trainingsmethoden, ga naar Sharecare.com.
De UFC-overwinningsvoorwaarden opsplitsen
Winnen in de UFC gaat niet alleen over het landen van de hardste stoot. Het is een complexe mix van aanvallende, worstelende en overlevende chaos. Als je niet de afstand aflegt, zijn er twee hoofdroutes naar de overwinning. Eén houdt in dat je je tegenstander moet laten stoppen. Bij de andere stap komt de scheidsrechter tussenbeide om een vechter te redden.
Hoe het winnen van inzendingen werkt
Een overwinning in een onderwerping vindt plaats wanneer je tegenstander fysiek aftikt of zich mondeling onderwerpt. Het is geen teken van zwakte. Het wordt beschouwd als een eervolle manier om te verliezen. Bij veel sporten beëindigt stoppen je carrière. In de UFC is het een tactische exit.
Vechters dienen zich om specifieke redenen in. Mogelijk kunnen ze zich niet verdedigen tegen aanvallen. Of ze komen misschien in een pijnlijke greep terecht. Een armbar kan een gewricht hyperextensie geven. Een enkelslot draait de voet voorbij zijn breekpunt.
In tegenstelling tot andere sporten wordt onderwerping aan je tegenstander beschouwd als een eervolle manier om een gevecht te verliezen.
Sommige inzendingen zijn stille moordenaars. Een naakte choke aan de achterkant sluit de lucht- of bloedtoevoer naar de hersenen af. De jager verliest het bewustzijn voordat ze kunnen tikken. Het is een knock-out door druk. Je hoeft ze niet te raken. Je hoeft ze alleen maar onder controle te houden.
Technische knock-outs begrijpen
Bij een technische knock-out (TKO) is dat anders. De scheidsrechter stopt het gevecht. Ze doen dit wanneer een jager zichzelf niet op intelligente wijze kan verdedigen. De scheidsrechter kijkt nauwlettend toe. Ze zoeken naar ogen die glazig zijn. Ze zoeken naar een vechter die zweeft in plaats van vecht.
Scheidsrechters hebben een zware taak. Ze moeten snel veranderende omstandigheden beoordelen. De actie is vaak chaotisch. Er is geen staande achttelling in MMA. Dit is een belangrijk verschil met boksen. Bij het boksen telt een scheidsrechter tot acht. Als een vechter in de UFC gewond raakt, is het gevecht voorbij.
Een TKO kan in elke positie voorkomen. Het kan zijn dat je tegenstander op zijn rug ligt. Het kan zijn dat ze op de been zijn. Als ze niet kunnen ontsnappen of verdedigen, gaat de bel. Het gevecht stopt. Het gaat er niet om wie meer schoten maakt. Het gaat erom wie de schade kan overleven.
Waarom deze methoden belangrijk zijn
Weten hoe overwinningen tot stand komen, verandert de manier waarop u kijkt. Je stopt met zoeken naar alleen maar de knock-out. Je zoekt naar de opstelling. Je let op de handen. Je let op de heupen.
Slaan en worstelen zijn niet gescheiden. Ze voeden elkaar. Een goede aanval dwingt een defensieve houding af. Die houding creëert een opening voor een takedown. Een takedown dwingt tot een strijd. Dat geklauter leidt tot een stikken.
De UFC is een puzzel. De stukken zijn pijn en druk. De oplossing is overgave of overleven. Als je de tikken en de stops begrijpt, begrijp je de sport. Je ziet de strategie achter het geweld.
Wie wint de volgende? Het kan degene zijn die kalm blijft. Het kan degene zijn die de opening als eerste ziet. Het spel is altijd in beweging.
Als geen van beide vechters aftikt en geen van beide mannen blijft liggen, ligt de beslissing bij de scheidsrechters. Het is geen populariteitswedstrijd. Het is een wiskundeprobleem van vlees en bloed.
Op papier is het systeem eenvoudig. Drie rechters kijken naar de oorlog. Ze gebruiken het 10-punten-must-systeem voor elke ronde. De ronde winnen? Je krijgt een 10. Verlies je het? Je krijgt een negen of lager. Die lagere score komt meestal doordat hij schade oploopt, te passief is of gestraft wordt voor overtredingen. Als je helemaal niets doet, zak je misschien zelfs naar een acht.
Bij de bel tellen de juryleden de punten. Hoe het uiteindelijke oordeel zal vallen, hangt af van hun instemming.
Als alle drie de juryleden dezelfde vechter kiezen, is het een unanieme beslissing. Schoon. Eenvoudig. De menigte brult.
Gesplitste beslissing is waar het lastig wordt. Twee juryleden zien Fighter A winnen. De derde rechter ziet dat Fighter B het inneemt. De marge is flinterdun. Je hebt de strijd gewonnen, maar je hebt de oorlog verloren in de ogen van de derde official.
Dan is er het meerderheidsbesluit. Twee juryleden scoren het voor één vechter. De derde rechter spreekt van een gelijkspel. Je wint, maar nauwelijks. Je vraagt je af of die derde rechter aan het stuur zat te slapen of gewoon iets zag dat niemand anders deed.
Niet alleen punten op papier
Je hoeft geen drie rondes te overleven om met de riem weg te lopen. De technische beslissing bestaat om een reden. Als je tegenstander een niet-foutieve blessure oploopt die het gevecht stopt, kun je tot winnaar worden uitgeroepen. Het is niet jouw schuld dat hij zijn hand heeft gebroken. Maar het gevecht is voorbij. Je krijgt de W.
Diskwalificatie is de nucleaire optie. Als je tegenstander de regels hard genoeg overtreedt, wuift de scheidsrechter dit weg. Je wint met DQ. Het is zeldzaam, maar het gebeurt. En dan is er nog de verbeurdverklaring. Misschien is de jager ziek. Misschien is hij gewond en kan hij niet op gewicht komen of in de kooi staan. Hij valt uit. Je wint door verbeurdverklaring. Het is zeker een gemakkelijke overwinning, maar het voelt niet als een overwinning. Je hebt hem niet verslagen. Hij gaf het gewoon op.
De trekking en de nee-wedstrijd
Gevechten eindigen niet altijd met een winnaar. Een standaardtrekking vindt plaats wanneer de scores van de juryleden elkaar volledig opheffen. Of misschien zien ze het allemaal als een gelijkspel. Het is een anticlimax. Fans boe. Strijders schudden elkaar de hand en gaan met gespleten portemonnees naar huis.
Een technisch gelijkspel is vergelijkbaar, maar komt voort uit een blessure. Als beide vechters te veel geblesseerd zijn om door te gaan en het geen fout was, wordt dit door de scheidsrechter afgedaan als gelijkspel.
Een geen wedstrijd is rommeliger. Als een vechter ernstig vervuild raakt en niet verder kan, is het gevecht ongeldig. Het gebeurde niet. Je record blijft hetzelfde. Geen overwinning. Geen verlies. Het is frustrerend voor gokkers en fans die een definitief antwoord wilden.
De subjectiviteitsval
UFC-gevechten zijn rommeliger dan boksen. Rechters tellen niet alleen stoten. Ze kijken naar worstelgevechten, takedowns en grondcontrole.
Stakingen zijn belangrijk. Meer landen? Je bent waarschijnlijk aan het winnen. Maar grondgevechten bemoeilijken de score. De toppositie is meestal dominant. Bottom is meestal defensief. Niet altijd.
Sommige vechters op de bodem zijn zo effectief in het ontsnappen of het opzetten van inzendingen dat juryleden hen de ronde zullen toekennen. Het is controversieel. Dana White heeft het zelf gezegd. Oordelen is subjectief.
“Jury zijn is heel subjectief… het belangrijkste dat je moet beoordelen, ronde voor ronde, is wie de meeste schade heeft aangericht.”
Schade is de sleutel. Niet alleen stakingen. Controle. Agressie. Wie ziet eruit alsof ze de oorlog winnen, en niet alleen de schermutselingen? Het is moeilijk om te bellen. Echt moeilijk.
Het ene moment domineert een vechter te voet. Vervolgens wordt hij platgedrukt. De dynamische verschuivingen. Eén fout op de grond kan een verlies omzetten in een overwinning. Daarom kijken we. De onvoorspelbaarheid. De chaos.
Rechters moeten alles in de gaten houden. In realtime. Vanuit twee verschillende hoeken, plus hun eigen stoelen. Ze missen dingen. Zij zijn het daar niet mee eens. En soms is de ‘meeste schade’ slechts een gekneusd ego en een paar zuivere schoten die niet op het statistiekblad verschijnen.
We zullen hierna ingaan op de controverses over de beoordeling.
Het begon met een uitdaging. Voordat het een mondiaal spektakel ter waarde van een miljard dollar was, was het Ultimate Fighting Championship alleen maar Rorion Gracie die probeerde te bewijzen dat de vechtsportschool van zijn familie echt werkte. Hij was niet geïnteresseerd in flitsende bewegingen die bedoeld waren om in de schijnwerpers te staan. Hij wilde technieken die werkten in een echt, ruig gevecht. Deze filosofie was al legendarisch dankzij de Gracie Challenge.
De open uitnodiging was simpel: elke expert in welke vechtstijl dan ook kon het opnemen tegen een lid van de Gracie-familie of een van hun studenten. Het was een echt gevecht. Geen regels, alleen resultaten.
Om van dit concept een bedrijf te maken, werkte Rorion samen met Arthur Davie, een reclameman. Davie presenteerde het idee van een vechtsporttoernooi aan de Semaphore Entertainment Group (SEG). Het doel was duidelijk. Vechters uit verschillende disciplines zouden het tegen elkaar opnemen om te bepalen welke stijl echt superieur was.
“De winnaar van een wedstrijd schoof op in het toernooi om het op te nemen tegen een andere tegenstander.”
Wie heeft de naam bedacht? Naar verluidt SEG-medewerker Michael Abramson. Hij bedacht de term “The Ultimate Fighting Championship”. Die naam bleef hangen. Op 12 november 1993 debuteerde SEG met het eerste evenement. De geschiedenis noemt het nu UFC 1.
Het formaat was pure eliminatie. Een toernooi. Als je won, kwam je dichter bij de prijs. Als je verloor, was het klaar. Davie voegde er een twist aan toe: hij wees enkele vechters aan als plaatsvervangers. Als een deelnemer niet verder kon, sprong de vervanger in.
De selectie was wild. Je had meesters in karate. Kickboksers. Boksers. Jiu-jitsu-beoefenaars. Zelfs een sumoworstelaar. Het was een botsing van stijlen die elkaar nog nooit eerder in deze context hadden gezien.
Royce Gracie, de jongere broer van Rorion, ging er helemaal voor. Hij heeft niet iedereen overweldigd. Hij was ze te slim af. In het laatste gevecht ving hij Gerard Gordeau op in een naakte vernauwing. Gordeau tikte uit. Royce won het toernooi.
Het evenement was een succes. SEG begon onmiddellijk met het plannen van de volgende. Ze hebben de naam behouden. Ze begonnen de gebeurtenissen opeenvolgend te nummeren. UFC 2 was de volgende. Dan UFC 3. De basis werd gelegd. De rest is geschiedenis.
Hoe vroege UFC-regels het moderne MMA vormden
De eerste paar Ultimate Fighting Championship-evenementen leken in niets op de gelikte, gereguleerde spektakels die we vandaag de dag zien. Er waren geen gewichtsklassen. Een lichtgewicht grappler kan in een clinch terechtkomen met een sumoworstelaar. Pas bij UFC 12 werden de gewichtsklassen formeel gedefinieerd, en zelfs dan zouden ze in de jaren die volgden herhaaldelijk worden aangepast.
Strijders mochten traditionele uitrusting dragen. Je zag zwarte banden en gi’s voor jiu-jitsu-beoefenaars, waardoor een vreemde visuele mix van sport en traditie ontstond. Ronde lengtes waren experimenteel. Sommige vroege kaarten hadden geen tijdslimiet voor rondes. Het doel was simpel: het gevecht laten doorgaan totdat er duidelijk een winnaar was vastgesteld. Geen snelle stops. Geen time-outs.
Dit stijl-versus-stijl-formaat hield geen stand. Grondgevechten werden de beslissende factor. Veel disciplines in die vroege opstellingen hadden geen enkele focus op worstelen. Royce Gracie bewees dit punt door drie van de eerste vier toernooien te winnen. Hij heeft niet zomaar gewonnen. Hij vernederde tegenstanders die geen antwoord hadden op het grondspel. Vechters moesten zich aanpassen. Ze begonnen worstelen en inzendingen in hun arsenaal te integreren. Het tijdperk van de pure krijgskunstenaar vervaagde. De UFC realiseerde zich al snel dat een zwarte band geen garantie was voor een goede vechter.
Waarom vroege gevechten geen regelgeving hadden
Regulering bestond lange tijd niet. De UFC hield vroege evenementen in staten zonder atletiekcommissies. Dit was een bewuste stap om toezicht te voorkomen. Er waren geen rechters. Zelfs nadat de juryleden uiteindelijk waren geïntroduceerd, waren er geen duidelijke scorecriteria. Scheidsrechters hadden beperkte macht. Ze konden een gevecht niet stoppen. Hun enige taak was het handhaven van de weinige bestaande regels en het indienen van getuigen.
Gelukkig gaf de UFC scheidsrechters de bevoegdheid om gevechten na de eerste paar evenementen te stoppen. Het was een noodzakelijke evolutie. Zonder dit zou de sport onder zijn eigen brutaliteit zijn bezweken.
Toernooiformaten domineerden tot UFC 18. Vanaf UFC 23 bestonden de evenementen uit losse wedstrijden. Vechters hoefden zich niet langer zorgen te maken dat ze meerdere keren in één nacht moesten vechten. Deze verandering hielp de sport te stabiliseren. Het gaf de strijders de tijd om te herstellen. Het maakte de concurrentie eerlijker.
Dana White heeft gezegd dat de evolutie lukraak was. Het eerste evenement was bedoeld als eenmalig. Het deed het goed op pay-per-view. Dus deden ze er nog een. En nog een. Niemand dacht dat ze een sport creëerden. Ze keken gewoon wat er zou gebeuren.
Hoe politieke druk SEG
De Straight Edge Group (SEG) promootte deze evenementen als brutale tentoonstellingen. Ze beweerden dat er geen beperkingen waren. Ze beweerden dat er altijd een duidelijke winnaar zou komen. Deze marketing nodigde uit tot kritisch onderzoek. Senator John McCain noemde het menselijke hanengevechten. Hij drong er bij gouverneurs en stadsbesturen op aan om UFC-evenementen te verbieden.
Locaties worden op het laatste moment geannuleerd. Kabelmaatschappijen weigerden pay-per-views aan te bieden. De opties van SEG namen af. Ze hebben zich te lang verzet tegen samenwerking met atletiekcommissies. Tegen de tijd dat ze de regels van de New Jersey Athletic Control Board goedkeurden, was het te laat. SEG dreigde failliet te gaan.
Van UFC 23 tot UFC 29 kon SEG het zich niet veroorloven om evenementen op homevideo uit te brengen. Financiële problemen verlamden hun vermogen om shows te promoten. Politieke druk maakte het boeken van locaties vrijwel onmogelijk.
De overname van Fertitta
In 2000 promootte SEG UFC 29: Defense of the Belts. Het was hun laatste evenement. Het bedrijf ging failliet.
Twee broers, Frank Fertitta III en Lorenzo Fertitta, vormden Zuffa, LLC. Zuffa betekent vechten of slopen in het Italiaans. Ze kochten de UFC. Dana White, voormalig amateurbokser en vechtpromotor, werd president.
Lorenzo Fertitta was lid van de Nevada State Athletic Commission. Al snel hield de commissie toezicht op UFC-evenementen. Dit gaf de sport geloofwaardigheid. Kabelmaatschappijen begonnen weer pay-per-views aan te bieden. De basis werd gelegd voor een nieuw tijdperk.
“Nooit in een miljoen jaar hebben deze jongens gedacht dat ze een sport aan het creëren waren.”
De overgang verliep niet soepel. Het was rommelig. Maar het was nodig. De UFC overleefde omdat zij zich aanpaste. Het voegde regels toe. Het omvatte regelgeving. Het stopte met zich voor te doen als iets dat het niet was.
De moderne UFC is gebouwd op de botten van die vroege, chaotische gebeurtenissen. Zonder de mislukkingen van SEG zou er geen Zuffa zijn. Zonder Zuffa zou er geen UFC zijn zoals wij die kennen. De sport veranderde omdat het moest. Anders zou het gestorven zijn.
We zullen kijken hoe het nieuwe bedrijf vervolgens het Ultimate Fighting Championship opnieuw heeft uitgevonden.
Het landschap veranderde in 2001. UFC 30: Battle on the Boardwalk was niet zomaar een kaart. Het was het eerste evenement dat door Zuffa werd gepromoot. Die deal veranderde alles. Het bracht een bredere pay-per-view-dekking terug. Het bracht ook de productie van homevideo’s terug naar de sport.
Sindsdien is Dana White op een missie. Hij wilde de ‘barbaarse’ reputatie wegnemen die de begindagen teisterde. Hij wist dat het publieke imago ertoe deed. White was duidelijk over wie deze atleten eigenlijk waren.
“Uiteindelijk zijn deze jongens geen barbaren zoals ze in het begin werden verkocht. Deze jongens zijn allemaal goede jongens… ze komen meedoen om te strijden om erachter te komen wie de beste vechter ter wereld is.”
Die narratieve verschuiving was essentieel. Maar zien is geloven. En jarenlang moest je veel geld betalen om het te zien.
De PPV-barrière doorbreken
De echte gamechanger kwam in 2005. Spike TV zond het eerste seizoen van The Ultimate Fighter uit. Dit was niet alleen een promotieplek. Het was een volledige realityserie.
Het volgde een groep hoopvolle mensen. Ze woonden samen. Ze trainden in kampen. Ze vochten voor een UFC-contract. Elke aflevering eindigde met een gevecht. Het ene teamlid nam het op tegen het andere. De winnaar bleef. De verliezer ging naar huis.
Dit formaat deed twee cruciale dingen. Ten eerste heeft het kijkers opgeleid. Je hebt de regels geleerd. Je hebt de strategie gezien. Je hebt de inzet begrepen. Ten tweede, en het allerbelangrijkste, werd de pay-per-view-muur doorbroken.
Voor het eerst kon het reguliere kabelpubliek UFC-gevechten bekijken zonder hun portemonnee te openen. Het introduceerde de sport bij mensen die nog nooit naar MMA hadden gekeken. De piek in de belangstelling was onmiddellijk merkbaar. De show werd een cultureel fenomeen.
Waarom het werkte
De structuur was eenvoudig maar effectief. Kijkers raakten geïnteresseerd in de strijders. Het maakte ze uit wie elke aflevering won. Het drama speelde zich niet alleen in de ring af. Het was in de kleedkamer. Het zat in de opleiding.
Deze toegankelijkheid hielp de UFC zijn nichestatus kwijt te raken. Het werd mainstream-entertainment. De show was zo’n groot succes dat er onmiddellijk nog minstens twee seizoenen op de planning stonden.
De strategie werkte. Door de toetredingsdrempel te verlagen, groeide de fanbase van de UFC exponentieel. Ze verkochten niet alleen gevechten. Ze verkochten verhalen. En die verhalen leidden tot contracten. Die contracten leidden tot kampioenen.
We hebben gezien hoe het afgelopen decennium het product heeft getransformeerd. Maar wat gebeurt er daarna? De organisatie staat niet stil. De plannen voor de toekomst krijgen al vorm.
Mondiale expansie en Pride-fusie van White Eyes
De gebroeders Fertitta kochten Pride Fighting Championship in maart 2007. Dat is niet zomaar een aankoop. Het is een aankondiging. Dana White, de president van de UFC, zegt dat de droomwedstrijd waar fans al jaren naar verlangen nu mogelijk is. Echte realiteit.
Het idee is eenvoudig. Het beste van Pride. Het beste van de UFC. Maar de plannen zijn vroeg. Heel vroeg. Fight-fans kunnen binnenkort zien wie elke gewichtsklasse echt domineert.
Het UFC-hoofdkwartier bevindt zich in Nevada. Dat is de basis. Maar het bedrijf breidt uit. Live-evenementen in andere staten. Internationale reizen. Je kunt UFC al in 170 landen op tv bekijken. White wil daar ook live-evenementen. Hij wil wortels. Hij wil mond-tot-mondreclame.
“Als je het live-evenement ergens naartoe brengt en er komen 15.000 of 20.000 mensen opdagen… dan praten ze met hun familieleden. Ze praten met hun vrienden. Het begint zich te verspreiden.”
Dat is de strategie. De groei is afhankelijk van die spreiding. Europa. Japan. Canada. Mexico. Dat zijn de doelstellingen voor liveshows.
Fans hebben nu opties. Pay-per-view. Ongeveer een keer per maand. “De ultieme vechter.” Spike TV. “Fight Night”-specials. Dvd’s. Live-evenementen. Het is overal. Bijna. Gebeurtenissen 23 tot en met 29 ontbreken nog steeds. Nog niet in de handel verkrijgbaar. Een gat in de catalogus.
Veelgestelde vragen over UFC
Hoeveel kost het om naar een UFC-gevecht te gaan?
De gemiddelde ticketprijs is $ 208. Soms daalt het tot $ 64. Afhankelijk van de gebeurtenis. Afhankelijk van de locatie.
Wie is de rijkste UFC-vechter?
Conor McGregor. Het geschatte nettovermogen ligt rond de $ 120 miljoen. Momenteel de topverdiener in termen van persoonlijk vermogen.
Waar kan ik UFC-evenementen live bekijken?
De meeste zijn pay-per-view. Bekijk het op de UFC-website. Of ESPN+. Streamingdiensten verzorgen nu de livestream.
Wat is MMA precies?
Gemengde vechtsporten. Hybride vechtsport. Technieken uit meerdere stijlen. Boksen. Worstelen. Judo. Jiujitsu. Karate. Muay Thai. Het zit er allemaal in.
Waarom is MMA illegaal?
Dat is het niet. Het is een van de snelst groeiende sporten in de VS. De UFC heeft het gepopulariseerd. Enorme schaal. Geïntroduceerd legioenen fans. Nog in 2016. New York heeft het verbod opgeheven. De staatsverboden nemen af.
Gerelateerde links
- Hoe boksen werkt
- Hoe karate werkt
- Hoe Pro Wrestling werkt
- Hoe spieren werken
- Hoe prestatiebevorderende medicijnen werken
Nog meer geweldige links
- Ultieme vechtkampioenschap
- Nevada State Atletiekcommissie
- Sherdog
- MMAFighting.com
Bronnen
- Cauchon, Dennis. “Amateurgevechten zorgen voor veel ophef en controverse.” VS vandaag. 2006.
- Heren, Clyde. “Geen beperkingen: ultieme gevechten en de vechtsportrevolutie.” Milo Books Ltd. 2002.
-Montgomery, Cliff. “Deze geschiedenis van de UFC.” - Ultieme vechtkampioenschap
- “UFC – Over het evenement.”
- Wit, Dana. Persoonlijk interview uitgevoerd op 16 april 2007.
