Zapomnij o blichtrze nowoczesnych dresów i obsesji na punkcie medali. Przed utworzeniem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego pierwsi uczestnicy pojawili się w VI wieku p.n.e. mi. Nie szukali sławy ani fortuny we współczesnym tego słowa znaczeniu. Walczyli o zwycięstwo – i o oliwę z oliwek.
To nie byli chudzi, profesjonalni sportowcy, którzy dominują na pierwszych stronach dzisiejszych gazet. Byli to zwykli rzemieślnicy z podzielonego świata rozciągającego się od Morza Czarnego po Hiszpanię. Przyjeżdżali do Olimpii co cztery lata. Po co? Aby zdobyć honor, wpływy polityczne i status społeczny. Zwycięstwo nie było tylko osobistą chwałą; była to przepustka do władzy w świecie bez rządu centralnego.
Gry służyły dwóm celom. Oczywiście dla nich liczyła się przede wszystkim rywalizacja. Ale co ważniejsze, były narzędziem dyplomatycznym mającym na celu zjednoczenie świata greckiego i oddanie czci Zeusowi, królowi bogów.
Dlaczego starożytni Grecy stworzyli igrzyska olimpijskie
Pierwsze oficjalnie zarejestrowane gry miały miejsce w 776 roku p.n.e. e., ale ich korzenie sięgają głębiej. Legendy mówią, że pierwsza bitwa miała miejsce podczas kosmicznej bitwy pomiędzy Zeusem i Kronosem o kontrolę nad Olimpem. Później półbóg Herkules zorganizował festiwal sportowy na cześć Zeusa po jego zwycięstwie militarnym nad miastem-państwem Elis.
Niewiele jest informacji historycznych. To, co wiemy, pochodzi ze znalezisk archeologicznych i pism starożytnych podróżników, takich jak Pauzaniasz, oraz myślicieli, takich jak Herodot i Pliniusz. Szczegóły są fragmentaryczne i często mitologizowane, ale główne znaczenie pozostaje jasne.
Podzielony świat potrzebował jednoczącej siły. Zdrowa konkurencja zapewniła niezbędne wsparcie. To nie był idealny system. Na stadionie doszło do skandali, sabotażu i wielu egoistów gotowych do walki. Ale to zadziałało. Dało to ludziom powód do spojrzenia poza lokalne różnice.
Zakłady były osobiste
Kto może osiągnąć absolutne zwycięstwo? A kto po gorzkiej porażce stanie się pośmiewiskiem rodzinnego miasta? W grę wchodziła niesamowita kwota. W niektórych przypadkach konsekwencje niepowodzenia lub oszustwa były poważne. Widzowie nie byli tylko biernymi obserwatorami; tworzyli napiętą, pełną napięcia atmosferę, w której wszystko mogło się wydarzyć. Istnieją doniesienia o ludziach wyrzucanych ze szczytów gór za swoje zachowanie, co stanowi wyraźne przypomnienie, że te gry były w mniejszym stopniu sportem, a bardziej kwestią przetrwania i prestiżu.
Tagi na arenie: Melancome i Nemean Walls
Fizyczne dziedzictwo tych gier jest nadal widoczne. Na stadionie Nemea uczestnicy zostawili swoje ślady na ścianach tunelu prowadzącego na arenę. To nie było tylko graffiti; były to oświadczenia dotyczące tożsamości i pewności siebie.
Znaki brzmią jak manifesty pewności siebie: „Wygram”. „Akrotat jest piękny.” Ujawniają kulturę, która gloryfikuje nie tylko akt zwycięstwa, ale także osobowość zwycięzcy. Ci ludzie byli zwykłymi ludźmi, którzy przyjęli niezwykłe role i dosłownie zapisali swoje nazwiska w historii.
Rzeczywistość starożytnych zawodów
Choć mity dodają pikanterii, rzeczywistość była brutalna. Według współczesnych standardów sportowcy byli amatorami, którzy łączyli pracę i trening. Jednak ich lojalność była bezwarunkowa. Cena oliwy z oliwek to nie tylko smar do ciała; był to cenny towar, symbol łaski Bożej. Wygrywając, zwiększyłeś swój prestiż w społeczeństwie, które ponad wszystko ceniło siłę, umiejętności i boską akceptację.
Igrzyska odzwierciedlały greckie społeczeństwo: konkurencyjne, hierarchiczne, głęboko religijne i stale na krawędzi konfliktu. Zaproponowali tymczasowy rozejm, przestrzeń, w której wrogowie mogli rywalizować pod czujnym okiem Zeusa, zgodnie z zasadami wiążącymi honor i sprawiedliwość.
To nie było tylko wydarzenie sportowe. Było to zjawisko kulturowe, które ukształtowało tożsamość starożytnego świata.
Pochodzenie gier
Można by pomyśleć, że igrzyska olimpijskie rozpoczęły się w 776 roku p.n.e. Zaczęli spektakularnie, ale ich korzenie sięgają głębiej. Niektóre starożytne teksty sugerują, że igrzyska olimpijskie mogły rozpocząć się już w IX lub X wieku p.n.e. Miejscem wydarzenia była Olimpia, położona na Peloponezie, w zachodniej części Półwyspu Peloponeskiego w Grecji. Inna legenda głosi, że pierwsze igrzyska zorganizował sam Pelops, od którego imienia pochodzi nazwa półwyspu. Według mitologii greckiej Pelops był wnukiem Zeusa. Jego ojciec go zabił, ofiarował swoje mięso bogom na obiad, a bogowie, litując się, ożywili jego młode ciało. Pelops stał się wielkim wojownikiem i mówi się, że był znakomitym olimpijczykiem.
Dlaczego gry były ważne
Niezależnie od tego, czy Pelops stworzył te gry, czy nie, Olympia jest niewątpliwie miejscem, w którym wszystko się zaczęło. Było to święte miasto, które przyciągało pielgrzymów do świątyni Zeusa. Pierwsze igrzyska olimpijskie rozpoczęły się jako święto religijne ku czci Zeusa. Aby wziąć w nim udział, przybyli Grecy z całego świata. Ktoś zdecydował, że dobrym pomysłem będzie uhonorowanie śmiertelników poprzez pokazanie ich umiejętności sportowych. Igrzyska olimpijskie miały dwa cele: pokazanie talentu i rozwoju młodych obywateli oraz zjednoczenie Greków w przyjaznym środowisku dyplomatycznym. Igrzyska były nie tylko miejscem sportu, ale także czasem spotkań politycznych. W burzliwym świecie wojowników Grecy wykorzystywali gry jako okazję do budowania przyjaznych stosunków z sąsiadami i znajdowania sojuszników.
Rozejm olimpijski
Aby wziąć udział w konkursie, uczestnicy przyjechali z całego greckiego świata. Musieli poruszać się niebezpiecznymi ścieżkami przez miasta wroga i stawić czoła niestabilnej polityce. W IX wieku miasto Elis wpadło na pomysł rozejmu olimpijskiego. Rozejm, czyli Ekeheiriya, nakazał zawieszenie broni wojskowej dla wszystkich widzów i sportowców. Posłańcy z Elis podróżowali od polis do polis, aby ogłosić oficjalne rozpoczęcie igrzysk olimpijskich i zawieszenie rozejmu.
Pierwsze oficjalne mecze
W roku 776 p.n.e. odbyły się pierwsze oficjalne igrzyska olimpijskie. Podobnie jak współczesne igrzyska olimpijskie, odbywały się co cztery lata. Organizatorzy dodali nowe rodzaje konkursów i przyciągnęli większą liczbę uczestników. Wydarzenie, które rozpoczęło się jako jednodniowe wydarzenie, trwało pięć pełnych dni. Zawody odbywały się na stadionie mogącym pomieścić ponad 40 000 widzów lub na Hipodromie – dużym płaskim boisku. W miarę rozwoju igrzysk olimpijskich budowano sale gimnastyczne do celów treningowych, a także pomieszczenia mieszkalne dla sędziów helladodyckich. W ciągu 12 wieków igrzyska czterokrotnie zmieniały lokalizację, zaczynając od Olimpii, a kończąc na Nemei.
Następnie przyjrzyjmy się wydarzeniom, które złożyły się na igrzyska olimpijskie.
Historia dwóch polityk
Polis, które otrzymało honorowy status gospodarza igrzysk olimpijskich, tymczasowo przejęło kontrolę nad Świątynią Zeusa. Mistrzowie wykorzystali tę kontrolę do zdobycia wpływów politycznych i gospodarczych, tak jak współczesne miasta wykorzystują tę okazję do zdobycia dochodów i sławy. W 364 p.n.e. Elida i Piza walczyły o to prawo. Pizaci zyskali przewagę, a Elizejczycy gorzko naśmiewali się ze zwycięstw odniesionych w tym roku.
Sporty olimpijskie
Oryginalne igrzyska olimpijskie nie wymagały dużego sprzętu. Były sprawdzianem czystej siły, zwinności i wytrzymałości. Co najmniej jeden z gatunków ma mityczne pochodzenie.
Dyscypliny biegowe
Od 776 p.n.e. do 724 p.n.e. Odbywały się tylko jedne zawody: stadion. To był krótki, brutalny sprint. Odległość wynosiła 600 stóp, czyli około 182,9 metra. Wiemy o tym ze starożytnej greckiej poezji i ceramiki. Niektóre źródła nazywają go „wyścigiem etapowym” i szacują jego długość na 200 metrów. Później dodano inne dyscypliny biegowe. Diolos był wyścigiem na dystansie 400 stóp. Dolichos był znacznie dłuższy i miał od 1400 do 4800 stóp. To był test wytrzymałości.
Skakanie i rzucanie
Niektórzy sportowcy wyróżniali się wyjątkową zwinnością. W skoczkach w dal używano kantarów – ciężarków wykonanych z kamienia lub ołowiu przywiązanych do nóg. Te ciężary pomogły im zyskać dodatkowy dystans. Przed lądowaniem zrzucili je i odrzucili na bok. Zapewniło to bezpieczne lądowanie. Kamienie i ołowiane ciężarki były także używane w rzucie dyskiem. Współczesna wersja jest podobna. Miotacze obracają się po okręgu i wypuszczają ciężki dysk w kierunku znaków na ograniczonym obszarze. Starożytne dyski wykonywano z żelaza, ołowiu i brązu.
Pięciobój
Do programu gier dodano Pentatlon. Niewiele wiemy o tym gatunku. Pojawiło się, gdy zapasy stały się jedną z dyscyplin. Był luźno oparty na technikach spartańskich wojowników. Pięciobój nowoczesny obejmuje łucznictwo, szermierkę, pływanie, skakanie i bieganie. Można przypuszczać, że starożytna wersja przypominała sztafetę. Sportowcy byli testowani poprzez różnorodne aktywności.
Sporty walki
Zapasy i boks były sportami kontaktowymi. Walka toczyła się w walce wręcz. W boksie można było używać gimmantów. Były to prymitywne rękawiczki. Przypominały raczej paski owinięte wokół ramion w celu wsparcia. Twarda, szorstka skóra może spowodować poważne uszkodzenia. Uderzenia w twarz mogą trwale zniekształcić rysy twarzy. Pankration był jeszcze bardziej okrutny. To była krwawa konfrontacja. Połączył najbardziej prymitywne techniki boksu i zapasów. W mitologii greckiej mówi się, że Tezeusz wynalazł pankration, aby chronić się przed Minotaurem w Labiryncie.
Sporty jeździeckie
Sporty jeździeckie przyciągały na tor wyścigowy tłumy. Niektórzy uczestnicy byli członkami rodzin królewskich. Wyścigi rydwanów były niezwykle brutalne. Królowie dążyli do zwycięstwa jako wybitni woźnicy. Nierzadko zdarzało się, że członkowie rodziny królewskiej oszukiwali. Tytuł przypadł właścicielowi koni, a nie samemu sportowcowi. Część szlachty odpoczywała na trybunach. Wynajęci sportowcy poprowadzili konie do zwycięstwa.
Mit maratonu
Maraton wywodzi się ze starożytnej Grecji. Nie była ona uwzględniona w programie starożytnych igrzysk olimpijskich. Wyścig na dystansie 26,2 mili dodano dopiero pod koniec XIX wieku. Przyjrzymy się pierwszym nowożytnym igrzyskom olimpijskim, żeby zobaczyć, jak to się zmieniło.
Olimpijczycy
Udział w starożytnych igrzyskach olimpijskich był ściśle ograniczony do obywateli płci męskiej. Miało to związek nie tylko z płcią, ale także ze statusem. Być obywatelem oznaczało być Grekiem, który miał prawo do głosowania, służył w wojsku i brał udział w lokalnej polityce. Niewolnikom nie wolno było w nich uczestniczyć. Większość sportowców, niezależnie od tego, jak bardzo byli skromni, wykonywała zawody lub zawody. Pierwszym odnotowanym mistrzem olimpijskim był Koroibos, który wygrał wyścig stadionowy w 776 rpne, będąc z zawodu kucharzem.
Słowo „sportowiec” pochodzi od greckiego athleteuō, które oznacza „walczyć o nagrodę”. Greków nie obchodziło, czy jesteś amatorem, czy profesjonalistą. Interesował ich tylko wynik – zwycięstwo. Dlaczego? Bo zwycięstwo przyniosło korzyści nie tylko w postaci chwały.
Cena zwycięstwa
Nagrody różniły się znacznie w zależności od polisy. Możesz otrzymać dobra materialne, takie jak kociołki lub statywy. Niezwykłymi nagrodami były kobiety, oliwa z oliwek, odzież, a nawet zwierzęta. Ale prawdziwe pieniądze pochodziły z nagród w domu. W polisach często wypłacano zwycięzcom premie pieniężne. Ateny obiecały mistrzom olimpijskim bezpłatne posiłki do końca życia. Jeśli wygrasz więcej niż trzy wydarzenia, Twoje miasto będzie mogło zamówić pomnik na Twoją cześć. Posągi te zostały zainstalowane w świątyni Zeusa w Olimpii. Mistrzowie wyścigów konnych czasami widzieli nawet swoje twarze wytłoczone na monetach.
„Sportowcy po powrocie do domu byli zwykle nagradzani nagrodami pieniężnymi z polisy domowej, a niektórzy otrzymywali nawet emerytury za zwycięstwa”.
Oszustwo i Sala Wstydu
Stawka była zbyt wysoka, więc ludzie uciekli się do oszustwa. Przekupstwo było powszechne. Jeżeli zostaniesz złapany, zostajesz zdyskwalifikowany. Ale na tym kara się nie skończyła. Portrety jawnych gwałcicieli wyryto w posągach. Posągi te umieszczono w sali wstydu wzdłuż altis, świętej ścieżki prowadzącej na stadion. To było ciągłe przypomnienie porażki.
Być nago albo nie być
Przed zawodami sportowcy namaszczali swoje ciała olejkiem. Ale czy rywalizowali nago? Historycy wciąż się na ten temat spierają. Niektóre starożytne teksty mówią, że sportowcy nosili szorty. Inni twierdzą, że tradycja nagości zaczęła się, gdy biegaczowi o imieniu Orsipp spadły podczas wyścigu spodenki. Spartanie mogli rozpocząć tę tradycję w VIII wieku p.n.e. Od tego czasu akceptowalne stało się konkurowanie w ubraniu lub bez. Ta dwuznaczność mogłaby stanowić sposób na sprawdzenie, czy kobiety udające mężczyzn dokonują infiltracji.
Śmierć na ringu
Nie wszystkie sporty były bezpieczne. Zapasy i boks mogą być śmiertelne. Niektórzy sportowcy zginęli na ringu. Kiedy opadł kurz, zwycięzca założył czerwone wstążki i został obsypany kwiatami. Na zakończenie zawodów odbyła się uroczysta ceremonia uhonorowania wszystkich zwycięzców. Ogłaszano ich własnymi imionami, imionami ojców i rodzinnymi miastami.
Nie wszyscy wygrali. Nie wszyscy przeżyli. Gry były brutalne, drogie i niebezpieczne. Ale dla tych, którzy wrócili żywi, prestiż był niezrównany.
Gry Geraya
Wyobraźcie sobie żonę gladiatora wykręcającą zakrwawioną szmatę i płaczącą o życie męża. To jest dokładnie to, czego nie było na starożytnych igrzyskach olimpijskich. Kobietom zamężnym obowiązywał surowy zakaz przebywania na trybunach. Historycy wciąż debatują nad dokładnymi przyczynami tego zakazu, ale kara za jego naruszenie była absolutna. Jeśli zamężną kobietę złapano w tłumie – nawet jeśli udawała niezamężną damę lub ubierała się jak mężczyzna – wykonywano na niej wyrok śmierci. Metoda? Zostali wyrzuceni z Tipayon Rock, klifu wznoszącego się około 490 stóp nad stadionem.
Jednak dla młodych dziewcząt był wyjątek. Panny Młode mogły zmieszać się z ryczącym tłumem, a ich głosy potęgowały chaos wydarzenia.
Herey Games: odpowiednik kobiet
Do II wieku naszej ery e. Podróżnik Pausanii udokumentował kolejną tradycję sportową: Igrzyska Herean. To nie był tylko pokaz poboczny, ale oficjalny odpowiednik igrzysk olimpijskich, stworzony specjalnie dla kobiet. Odbywały się co cztery lata podczas święta ku czci Hery, królowej greckich bogów i żony Zeusa, i odbywały się w tym samym czteroletnim cyklu. Nie wiadomo dokładnie, czy rozpoczęły się one jednocześnie z igrzyskami olimpijskimi, czy pojawiły się później.
Program sportowy był ograniczony. Nie było zapasów ani rzucania dyskiem. Igrzyska Gerey składały się wyłącznie z dyscyplin biegowych. W zajęciach mogły brać udział wyłącznie niezamężne kobiety. Ich ubiór był charakterystyczny: skromne tuniki odsłaniające prawą klatkę piersiową i ramię, co stanowiło praktyczny wybór zapewniający swobodę ruchu. Biegacze rywalizowali z włosami rozwianymi na wietrze.
Czy osiągnęli sławę? Tak. Ale nagrody były znacznie skromniejsze niż wieńce oliwne przyznawane mężczyznom. Prawdopodobnie organ administracyjny złożony z 16 kobiet zorganizował wyścigi i przyznał zwycięzcy amforę – duże naczynie przypominające urnę do przechowywania oliwy lub wina. Był to symbol honoru, ale daleki od fortuny.
Łamanie prawa: historia Kallipateiry
Pomimo rygorystycznych ograniczeń mających na celu włączenie kobiet w sferę olimpijską, igrzyskom towarzyszyły nierówności i okresowe skandale. Łapówki i oszustwa zaczęły psuć reputację wydarzenia, przygotowując grunt pod jego ostateczny upadek. Ale przed końcem jednej kobiecie udało się prześliznąć przez szczeliny najsurowszych zasad.
Callipateira pochodziła z linii mistrzów. Jej ojciec, brat, syn i siostrzeniec byli zwycięzcami olimpijskimi. Jako wdowa objęła rolę trenera swojego młodego syna. Była zdecydowana zobaczyć, jak zwycięża osobiście.
Kiedy jej syn został koronowany na mistrza, nie mogła się powstrzymać. W przypływie macierzyńskiej dumy i podniecenia pobiegła z trybun trenerów w stronę strefy zwycięstwa. W podnieceniu jej ubranie rozchyliło się, odsłaniając ciało tłumowi. To wydarzenie powinno zakończyć się śmiercią. Zamężna kobieta naruszyła integralność stadionu.
Ale sędziowie zatrzymali się. Ustalili jego pochodzenie. Dzięki bliskim powiązaniom ze zwycięzcami olimpijskimi Callipateira została ułaskawiona. Było to rzadkie miłosierdzie w systemie określonym przez surowe wyjątki.
Koniec pewnej ery
Starożytne gry, pomimo wszystkich swoich wysiłków na rzecz udziału kobiet w pewnych kontekstach, pozostawały głęboko nierówne. Korupcja w postaci przekupstwa i utrata honoru sportowego mocno ciążyły instytutowi. W 393 r. n.e. Ostateczny cios zadał chrześcijański cesarz Teodozjusz. Zakazał zarówno igrzysk olimpijskich, jak i igrzysk heraickich, powołując się na to, że zachęcanie do politeizmu jest niezgodne z nowym imperium chrześcijańskim.
Pochodnia zgasła. Ale płomień nie zgasł. Pod koniec XIX wieku Francuz miał wizję ożywienia tej wspaniałej tradycji, przekształcając ją dla współczesnego świata.
Grecy próbowali to zrobić w XIX wieku. Organizowali wydarzenia sportowe, mając nadzieję nabrać tempa. Ale nic z tego nie wyszło. Iskra nigdy nie wybuchła.
Ożywienie tradycji, która była martwa od 1500 lat, wymagało szczególnej formy szaleństwa. Na scenę wszedł Pierre de Coubertin. Francuski baron z wizją przyszłości. Nie chciał tylko sportu; zabiegał o reformę edukacji. Coubertin uważał, że społeczeństwo francuskie potrzebuje powrotu do greckiego stylu kultury fizycznej. Chciał naukowców. Chciał obywateli. Chciał mężczyzn, którzy maksymalnie wykorzystają swoje ciała i zahartują umysły. Dla niego siła fizyczna i psychiczna to dwie strony tego samego medalu.
W 1892 roku przedstawił swój pomysł Union des Sports Ahlétiques. Reakcja była, delikatnie mówiąc, letnia. Nikt nie okazał zainteresowania. Coubertina to nie obchodziło. Nadal nalegał. Dwa lata później, 16 czerwca 1894 r., sytuacja uległa zmianie. Międzynarodowy Komitet Delegatów wysłuchał go. Coubertin postrzegał igrzyska olimpijskie nie tylko jako zawody, ale także narzędzie dyplomatyczne. Sposób na naprawienie zepsutego świata.
Atmosfera na sali uległa zmianie. Belgia, Anglia, Grecja, Włochy, Rosja, Hiszpania, Szwecja i Stany Zjednoczone powiedziały „tak”. Nawet wcześniej sceptyczna Francja w końcu się zgodziła.
Coubertin chciał, aby pierwsze igrzyska odbyły się we Francji. Komisja była temu przeciwna. Czuli się zobowiązani wobec starożytnych założycieli. Nalegali na Grecję. Coubertin poszedł na kompromis. Francja będzie gospodarzem kolejnych igrzysk w 1900 r. Grecja natomiast będzie miała zaszczyt gościć pierwsze nowożytne igrzyska w 1896 r.
Decyzja ta ustanowiła dwa trwałe precedensy. Wrócił cykl czteroletni. Rozpoczęła się rotacja miast gospodarzy.
Starożytni Grecy, którzy odnieśli sukces na arenie
Często myśląc o starożytnej Grecji, przychodzi nam na myśl filozofia i medycyna. Rzeczywistość była inna. Ci ludzie się poruszali. Rywalizowali. Wygrywali.
Kilka wielkich postaci historycznych było także mistrzami lub uczestnikami olimpijskimi:
- Arystoteles : Filozof zajmował się kulturą sportową.
- Hipokrates : Ojciec medycyny, konkurent.
- Platon : Dwukrotny mistrz w zapasach.
- Sokrates : Znany ze swojego intelektu, ale obecny także na arenie.
- Pitagoras : Matematyk odnosił sukcesy także na igrzyskach olimpijskich.
Byli nie tylko myślicielami. Byli sportowcami.
Inne, mniej znane, ale nie mniej wybitne osoby pozostawiły po sobie ślad:
- Astilos z Krotonu : Biegacz, który zmienił lojalność.
- Kyniska ze Sparty : Kobieta królewska posiadająca zaprzęgi rydwanów.
- Leonidas z Rodos : Biegacz, który zdobył trzy złote medale.
- Czerniak Carii : Bokser znany ze swojej wytrzymałości.
- Milon z Krotonu : Wojownik, którego siła była legendarna.
Igrzyska Olimpijskie 1896
Scena była gotowa. Ateny. 1896 Świat patrzył, jak rozpoczęła się nowa era. To nie było tylko wydarzenie sportowe. To było oświadczenie. Deklaracja, że przeszłość może napędzać przyszłość.
Mecze rozpoczęły się od podniosłego i podniosłego nastroju. Stadion był pełny. Atmosfera była elektryzująca. Rywalizowali sportowcy z 14 krajów. Pobiegli. Skakali. Rzucali.
To było chaotyczne. To było niedoskonałe. Ale to było żywe.
Sukces igrzysk w 1896 r. udowodnił, że Coubertin miał rację. Model zadziałał. Dyplomatyczny
Igrzyska w Atenach w 1896 r. były skromne według współczesnych standardów. Dziewięć sportów. To wszystko. Jazda na rowerze, szermierka, gimnastyka, strzelectwo, pływanie, tenis, lekkoatletyka, podnoszenie ciężarów, zapasy. Tylko. Ale wszyscy wiedzieli, gdzie skierowane zostanie główne światło reflektorów. Wybierał się na maraton.
Na ten pomysł wpadł Michel Breal, jeden z organizatorów z zacięciem romantycznym. Chciał złożyć najwyższy hołd Grecji. Zaproponował dyscyplinę lekkoatletyczną, która powtarzała słynną trasę Pheidippidesa. Znasz tę historię. Starożytny grecki posłaniec, który przebiegł około 40 km, aby przekazać wiadomość o zwycięstwie militarnym. Nie zatrzymał się na drinka. Zaraz po zakończeniu trudnej podróży upadł i zmarł. Komisja doceniła pomysł. Zaakceptowali ją natychmiast. Faworytami zwycięstwa byli oczywiście Grecy. Przewaga własnego boiska jest realna, nawet jeśli legenda jest tragiczna.
Los miał inne plany na dzień wyścigu.
Złoto zdobył grecki przewoźnik wody Spyridon Louis. Wygrał maraton. Ale on nie tylko biegał. Zatrzymał się w połowie dystansu w mieście Pikermi. Dlaczego? Do wypicia kieliszka wina. Prawdopodobnie lokalna gościnność. A może po prostu żądza życia po wielu godzinach biegania. Tłum nadal oszalał. Linię mety przekroczył Ludwik. Legenda przetrwała próbę, nawet jeśli bohater pozwolił sobie na chwilę wytchnienia.
Odległość nie została jeszcze ustalona. Później wzrośnie do obecnych 26,2 mil. Londyn był gospodarzem igrzysk w 1908 roku i przedłużył pole dla widzów królewskich. Ale w 1896 roku chodziło o trasę. O Feidippidesie.
A potem przyszedł lód.
1924 Chamonix, Francja. Pierwsze Zimowe Igrzyska Olimpijskie. Zimno. Lodowaty. W ogóle nie przypomina to letnich gier. Sporty te zostały włączone do cyklu czteroletniego. Zaledwie cztery lata po letnich igrzyskach. Przeciwwaga dla upału. Nowy sezon.
Starożytne gry należą już do przeszłości. Nowoczesne wciąż się kręcą. Lato. Zima. Co cztery lata.
Jeszcze więcej informacji
Powiązane artykuły z HowStuffWorks
-
Jak działa olimpijski sprzęt do pomiaru czasu
-
Jak działają znicze olimpijskie?
-
Jak działa aktywność fizyczna
-
Mechanika wrestlingu zawodowego
-
Siedem cudów starożytnego świata: wyjaśnione
Inne przydatne linki
-
Międzynarodowy Komitet Olimpijski
-
Prawdziwa historia igrzysk olimpijskich z Muzeum Uniwersytetu Pensylwanii
Źródła
-
„Starożytne igrzyska olimpijskie”. Międzynarodowy Komitet Olimpijski. (1 lutego 2008). http://www.olympic.org/uk/games/ancient/index_uk.asp
-
„Starożytne igrzyska olimpijskie – więcej o sportowcach”. Międzynarodowy Komitet Olimpijski. (1 lutego 2008). http://www.olympic.org/uk/games/ancient/athletes_uk.asp
-
„Starożytne igrzyska olimpijskie – więcej o historii igrzysk”. Międzynarodowy Komitet Olimpijski. (1 lutego 2008). http://www.olympic.org/uk/games/ancient/history_uk.asp
-
„Starożytne igrzyska olimpijskie – więcej o bogach”. Międzynarodowy Komitet Olimpijski. (1 lutego 2008). http://www.olympic.org/uk/games/ancient/gods_uk.asp
-
„Starożytne igrzyska olimpijskie – więcej o dyscyplinach sportowych”. Międzynarodowy Komitet Olimpijski. (1 lutego 2008). http://www.olympic.org/uk/games/ancient/events_uk.asp
-
„Anegdoty o starożytnych igrzyskach olimpijskich”. Uniwersytet w Dartmouth. 2004 (13 lutego 2008). http://minbar.cs.dartmouth.edu/greecom/olympics/anecdote.php
-
„Czy współcześni olimpijczycy są zbyt skomercjalizowani? Zależy od…” Muzeum Archeologii i Antropologii Uniwersytetu Pensylwanii. 2007 (1 lutego 2008). http://www.museum.upenn.edu/new/olympics/olympiccommercialism.shtml
-
„Sportowcy: amatorzy czy profesjonaliści?” Muzeum Archeologii i Antropologii Uniwersytetu Pensylwanii. 2007 (1 lutego 2008). http://www.museum.upenn.edu/new/olympics/olympiccathletes.shtml
-
Benag, Jim. “Olimpiada”. Scholastic.com. (7 lutego 2008). http://content.scholastic.com/browse/article.jsp?id=506
-
„Gry”. Muzeum Archeologii i Antropologii Uniwersytetu Pensylwanii. 2007 (1 lutego 2008). http://www.museum.upenn.edu/new/olympics/olympicorigins.shtml
-
„Historia”. Międzynarodowy Komitet Olimpijski. (1 lutego 2008). http://www.olympic.org/uk/organisation/missions/truce/truce_uk.asp
-
Lovett, Charlie. „Igrzyska Pierwszej Olimpiady: Ateny, 1896”. Fragment książki „Maraton Olimpijski”. Greenwood Publishing Group, Inc., Westport, Connecticut. 1997. http://www.marathonguide.com/history/olympicmarathons/chapter1.cfm
-
„Polityka igrzysk olimpijskich”. Muzeum Archeologii i Antropologii Uniwersytetu Pensylwanii. 2007 (1 lutego 2008). http://www.museum.upenn.edu/new/olympics/olympicpolitics.shtml
-
Segrave, Jeffrey O., Ph.D. „Ambitne plany Hitlera dotyczące igrzysk olimpijskich w 1936 r.” 23 sierpnia 2004 http://hnn.us/articles/6875.html
-
„Wykopaliska z pierwszych igrzysk olimpijskich”. NPR. 19 lipca 2004 (7 lutego 2008). http://www.npr.org/programs/re/archivesdate/2004/jul/nemea
-
„Kobiety: czy starożytne igrzyska olimpijskie były tylko dla mężczyzn?” Muzeum Archeologii i Antropologii Uniwersytetu Pensylwanii. 2007 (1 lutego 2008). http://www.museum.upenn.edu/new/olympics/olympicsexism.shtml
























