Waarom buitenbaarmoederlijke zwangerschappen optreden: oorzaken, symptomen en behandeling uitgelegd

5

Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is een medisch noodgeval waarbij een bevruchte eicel zich ergens anders dan in de baarmoederwand implanteert. Terwijl een gezonde zwangerschap zich in de baarmoeder ontwikkelt, wortelt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap meestal in de eileider. Deze aandoening treft ongeveer één op de 100 tot 150 zwangerschappen. Het is geen levensvatbare zwangerschap. Het weefsel kan niet overleven en als het onbehandeld blijft, kan het levensbedreigende inwendige bloedingen veroorzaken.

De meeste gevallen zijn eileiderszwangerschappen. De bevruchte eicel komt vast te zitten in de nauwe doorgang van de eileider, die de eierstok met de baarmoeder verbindt. In zeldzame gevallen hecht het embryo zich aan de eierstok, de baarmoederhals of zelfs aan organen in de buikholte. De locatie is van belang omdat deze bepaalt hoe snel de situatie gevaarlijk wordt.

Wat veroorzaakt verstoppingen in de eileiders?

De belangrijkste oorzaak van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is een fysieke barrière. De buis is smal. Het moet duidelijk zijn dat de eicel van de eierstok naar de baarmoeder kan reizen. Als er een verstopping of vernauwing is, stopt het ei met bewegen. Het begint zich daar te delen, buiten de baarmoeder.

Ontstekingen en littekens zijn de gebruikelijke boosdoeners. Eerdere bekkeninfecties laten vaak littekenweefsel achter dat de buis vernauwt. Seksueel overdraagbare infecties zoals Gonokokken of Chlamydia zijn veel voorkomende triggers. Maar het zijn niet alleen soa’s. Andere bacteriën kunnen eileidersinfecties veroorzaken na een miskraam, na de bevalling of zelfs tijdens het gebruik van een spiraaltje (spiraaltje). Hoe ernstiger de infectie, hoe groter het risico op permanente verstopping.

Ook buikproblemen spelen een rol. Appendicitis, bekkentumoren of littekenweefsel van eerdere buikoperaties kunnen allemaal de buis belemmeren. Soms is de oorzaak onbekend. Maar het mechanisme is consistent: het ei kan niet thuiskomen. Het implanteert waar het landt.

Het verborgen gevaar van breuk

Waarom is dit zo gevaarlijk? Omdat de eileider niet is ontworpen om uit te rekken. Er groeit een embryo. De buis niet. Uiteindelijk wordt de druk te groot. De buis scheurt.

Dit leidt tot hevig bloeden in de buikholte. Als de buitenbaarmoederlijke zwangerschap zich in de eierstokken of de baarmoederhals bevindt, kan deze nabijgelegen bloedvaten binnendringen en enorme bloedingen veroorzaken. In het verleden was dit vaak fataal. Het sterftecijfer was hoog. Tegenwoordig is de dood, dankzij betere diagnostische hulpmiddelen en veilige bloedtransfusies, ongewoon. Maar het is nog steeds een catastrofale gebeurtenis als het niet vroeg wordt opgemerkt.

De waarschuwingssignalen herkennen

Symptomen verschijnen vaak twee tot vier weken na een gemiste menstruatie. Maar ze kunnen subtiel zijn. Onregelmatig spotten is meestal het eerste teken. Het kan worden aangezien voor een lichte periode. Dan komt de pijn. Scherpe, aanhoudende pijn aan één kant van de onderbuik is een klassiek symptoom.

Als de buis scheurt, wordt de pijn plotseling en ernstig. Het gaat gepaard met een snelle hartslag, rugpijn en soms flauwvallen. Het bloed irriteert de buik en veroorzaakt intens ongemak. Sommige vrouwen ervaren echter geen ongebruikelijke symptomen tot het moment van de breuk. Daarom is waakzaamheid van cruciaal belang.

Hoe artsen een buitenbaarmoederlijke zwangerschap detecteren

De diagnose begint met een bekkenonderzoek. De arts kan een gevoelige zwelling aan één kant van het bekken voelen. Het verplaatsen van de baarmoeder of eierstokken kan pijn veroorzaken. Als de verdenking groot is, wordt de patiënt onmiddellijk in het ziekenhuis opgenomen. De tijd staat niet aan hun kant.

Echografie is het belangrijkste beeldvormingsinstrument. Het kan de locatie van de buitenbaarmoederlijke zwangerschap onthullen. Als er twijfel bestaat, kan een procedure genaamd culdocentese worden gebruikt. Een holle naald wordt door de vaginawand onder de baarmoederhals ingebracht. Als er bloed wordt afgenomen, duidt dit op inwendige bloedingen als gevolg van een gescheurde buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

Voor definitieve bevestiging wordt een laparoscoop gebruikt. Dit is een verlicht, buisachtig instrument dat via een kleine incisie onder de navel wordt ingebracht. Hiermee kan de arts rechtstreeks naar de bekkenorganen kijken. Ze kunnen de zwangerschap nauwkeurig zien en snel handelen.

Behandelingsopties: medicijnen versus chirurgie

De behandeling hangt af van de grootte van het embryo en of er een breuk heeft plaatsgevonden. Als het embryo klein is en de patiënt stabiel is (geen noemenswaardige pijn of bloeding), kan methotrexaat een optie zijn. Dit medicijn interfereert met de groei van het embryo. Het verhindert dat de cellen zich delen. Het lichaam neemt het weefsel vervolgens weer op.

Methotrexaat wordt als injectie toegediend. Nauwlettend toezicht is essentieel. Artsen houden de hormoonspiegels bij om er zeker van te zijn dat de behandeling werkt. Als het niet lukt, of als het embryo groot is, is een operatie noodzakelijk. Aanzienlijke pijn of bloeding maakt ook onmiddellijke chirurgische verwijdering noodzakelijk. Het doel is om het bloeden te stoppen en het niet-levensvatbare zwangerschapsweefsel te verwijderen.

Leven met het risico

Het hebben van één buitenbaarmoederlijke zwangerschap verhoogt het risico op een volgende. Ongeveer 15 procent van de vrouwen die er een hebben meegemaakt, krijgt een tweede. Dit is een aanzienlijke statistische stijging. Het betekent niet dat je geen gezonde zwangerschap meer kunt hebben. Maar het betekent wel dat je extra voorzichtig moet zijn.

Als u vermoedt dat u zwanger bent, raadpleeg dan onmiddellijk uw arts. Vroegtijdige detectie is de enige manier om breuk te voorkomen. U moet de locatie van het embryo zo snel mogelijk bevestigen. Een echo vroeg in de zwangerschap kan die bevestiging geven.

De emotionele tol is zwaar. Een zwangerschap die in een tragedie eindigt, zelfs als het embryo zich normaal in de baarmoeder ontwikkelt, is verwoestend. Buitenbaarmoederlijke zwangerschap is een specifiek, fysiek falen. Het is niet jouw schuld. Het is een biologische fout. Als u de oorzaken, symptomen en behandelingen begrijpt, kunt u de angst beheersen. Maar de onzekerheid blijft. Elke nieuwe zwangerschap draagt ​​een schaduw met zich mee. Je let op de borden. Wacht maar. En jij hoopt.