De verrassende hygiëne van bibliotheekboeken: waarom het volgende dat je leest geen biologisch gevaar is

19

We beschouwden boeken als heilige voorwerpen. Toen Gutenberg rond 1450 begon met drukken, werd inktgeverfd papier een wonder. Het gaf onderwijs, vermaakte ons en hield ons gezelschap op regenachtige avonden. In het Amerika van de 18e eeuw waren uitleenbibliotheken democratische heiligdommen. Boeren en financiers konden zich vrijelijk met elkaar vermengen en hadden vrije toegang tot informatie.

Nu? Wij behandelen ze als een puinhoop.

In onze door apparaten aangedreven, kortstondige cultuur worden fysieke boeken ondergewaardeerd. Ze worden in de prullenbak gegooid. Ze landen op de stoeprand. Ze worden in de prullenbak gegooid. En daarom gaan we ervan uit dat ze vies zijn. We gaan ervan uit dat duizenden niezende en aanrakende vreemden elke pagina hebben besmet.

Is dat waar? Zijn bibliotheekboeken biologisch gevaarlijk?

Het antwoord is complexer dan een simpel ‘ja’ of ‘nee’. En eerlijk gezegd is het waarschijnlijk minder vies dan je denkt.

Van de straat naar het archief

Voordat we ons zorgen maken over ziektekiemen, moeten we nadenken over wat er met boeken gebeurt als ze worden weggegooid.

In Vancouver, British Columbia, groef een dakloze man in 2017 door een stapel afval in een steegje. Hij vond vier ruwe boeken gebonden in marokijnleer uit de jaren 1870. Hun titel was “Verre Oosten”. Er zaten 24 nummers in van een zeldzaam Engelstalig nieuwsmagazine dat tussen 1870 en 1878 in Shanghai werd gepubliceerd.

Dit was niet zomaar afval. Het was een schat.

Don Stewart, eigenaar van MacLeod’s Books in Vancouver, kocht ze voor een niet bekendgemaakte prijs. Hij noemde het het beste dat hij ooit uit de prullenbak heeft gehaald. Ter vergelijking: Sothebys veilde in 2009 118 nummers van hetzelfde tijdschrift voor ruim $ 42.000. De marktwaarde van deze weggegooide hoeveelheden is hoog. De fysieke conditie was slecht, maar de historische betekenis was enorm.

Boeken belanden niet altijd op stortplaatsen. Soms vinden ze een nieuw leven.

In Ankara, Turkije, verzamelden schoonmakers duizenden afgedankte boeken. Ze hebben ze niet begraven. Ze bouwden een bibliotheek.

Het begon klein. Een collectie voor medewerkers en hun gezinnen. Maar het verspreidde zich. Mensen doneerden hun afgedankte aandelen. In september 2017 kon het publiek binnenkomen. Het is gevestigd in een oud bakstenen gebouw in het sanitaire hoofdkwartier van de stad. Het bevat nu 6.000 delen. Het leent boeken uit aan scholen, educatieve programma’s en zelfs gevangenissen.

Dit zijn geen rottingsgevaren. Zij zijn de ankers van de gemeenschap.

De wetenschap van “Fomite”.

Maar terug naar bacteriën. Jij hebt het boek gepakt. Je leest het. Heeft u zojuist E. coli ingeademd?

In 2017 vroeg Cheyenne Deibert, een 16-jarige middelbare scholier in Los Angeles, zich hetzelfde af. Ze had griep. Ze hield een bibliotheekboek vast. Ze raakte in paniek. Kreeg ze besmettelijke bacteriën op haar neus en handen?

Om daar achter te komen lanceerde hij een bekroond wetenschapsbeursproject.

Cheyenne werkte samen met lokale bibliothecarissen. Ze koos populaire boeken met een hoge oplage. Ze nam wattenstaafjes. Ze wreef ze over petrischalen.

Ze gebruikte twee soorten media.
1. Agar, dat de groei van bacteriën bevordert.
2. Methyleenblauw, dat bepaalde bacteriën remt en andere laat bloeien.

Ze incubeerde de platen op lichaamstemperatuur. Ze wachtte op de resultaten.

De uitkomst?

Er waren niet veel bacteriën aanwezig. Geen van de uitstrijkjes vertoonde E. coli.

Uit het project van Cheyenne Deibert bleek dat bibliotheekboeken geen significante dragers van infectieziekten zijn. Het risico is klein.

Maar wat is de technische term voor een boek dat mogelijk ziektekiemen bevat?

Een fomiet.

Een fomiet is een levenloos voorwerp dat besmettelijke organismen kan verspreiden. Virussen. Bacteriën. Ze springen van persoon naar persoon over deze objecten. Boeken. E-readers. Deurgrepen. Allemaal potentiële fomites.

Jesse T. Jacob, M.D., universitair docent geneeskunde en ziekenhuisepidemioloog aan het Emory University Hospital Midtown, sprak hier rechtstreeks over.

Hij zei dat het risico op infectie door boeken en e-readers erg laag is.

Waarom de angst aanhoudt

Wij krimpen ineen bij de gedachte. We stellen ons voor dat zieke mensen op de pagina’s niezen. Wij stellen ons een transmissieketen voor. Het voelt visceraal. Het voelt gevaarlijk.

Maar de gegevens ondersteunen geen paniek.

Het onderzoek van Cheyenne Deibert toonde minimale microbiële groei aan. Dr. Jacob bevestigde het lage risico. Toch behandelen we boeken als radioactief afval. Wij gooien ze weg. Wij wijzen ze af. We negeren hun waarde omdat we bang zijn voor hun vuiligheid.

Is het het risico waard? Waarschijnlijk niet. Hygiëne van bibliotheekboeken is beter dan je denkt.

Is het perfect? Nee. Geen enkel artikel is steriel.

Maar overweeg het alternatief. Denk aan de dakloze man in Vancouver die geschiedenis in een vuilnisbak vond. Denk aan de sanitairwerkers in Ankara die een bibliotheek van afval bouwden. Denk eens aan de tiener die bewees dat ziektekiemen met papier kunnen worden bestreden.

Boeken zijn tastbaar. Ze zijn echt. Het zijn geen digitale wolken. Ze zitten op planken. Ze worden gelezen. Ze worden doorgegeven.

Dragen ze ziektekiemen bij zich? Ja. Alles doet het.

Zijn ze gevaarlijk? Niet echt.

Maar we hielden op met ons zorgen te maken. We zien ze niet meer als objecten van verwondering. Wij zien ze als rommel. Als verspilling. Als iets dat moet worden weggegooid in plaats van bewaard.

Boeken overleven het afval. Ze overleven de ziektekiemen. Zij overleven ons.

Verdienen wij ze?

Misschien niet. Maar ze gaan door.

Kun je echt verkouden worden van een boek in de bibliotheek? Het korte antwoord is: nee, niet echt. Maar laten we eens kijken naar de wetenschap achter waarom uw plaatselijke bibliotheek een van de veiligste plekken ter wereld is.

Jacob, een geraadpleegd deskundige op dit gebied, zegt het botweg. Ja, het is mogelijk om ziek te worden door het aanraken van een bibliotheekboek. Als iemand met griep zijn vinger likt om een ​​bladzijde om te slaan of er direct op niest, loop je een risico. Maar Jacob noemt dat ‘onwaarschijnlijk’.

Hier zijn de details. Influenza blijft minder dan 12 uur op papier en textiel aanwezig. Normaal gesproken dragen de secreties van de luchtwegen de hoogste virale lading. En deze afscheidingen worden meestal niet gevonden op spuug. Dus je vinger likken om een ​​pagina om te slaan is eigenlijk minder besmettelijk dan in je neus peuteren en een boek omslaan.

Jacob wijst erop dat de meeste ademhalingsvirussen worden overgedragen via indirect contact. Denk aan deurknoppen. Handvatten. Oppervlakken die mensen voortdurend aanraken. Je raakt het voorwerp aan en vervolgens je slijmvliezen – ogen, neus, mond. Dit is een vector. Boeken en tablets kunnen mogelijk ziektekiemen verspreiden. Bij de meeste mensen veroorzaakt het echter geen infectie.

Welke bacteriën overleven het beste op papier?

Als het op papier om een ​​lange levensduur gaat, zijn niet alle bugs gelijk. Sommige bacteriën zijn sterker dan andere. Gram-positieve bacteriën, zoals streptokokken en stafylokokken, overleven over het algemeen beter op oppervlakken. Ze worden gevolgd door virussen.

Maar hier is de wending. Jacob suggereert dat als je bang bent dat je ziek wordt van een boek, je op schimmels en stof moet letten. Veel mensen zijn er allergisch voor. Het zijn waarschijnlijk grotere problemen dan bacteriën of virussen op de pagina’s.

Wat moet je doen?

“Maak uw handen schoon en raak uw gezicht of slijmvliezen niet aan met mogelijk besmette vingers om te voorkomen dat u het virus oploopt.”

Het is eenvoudige hygiëne. Geen rocket science.

De ironie van oude boeken

Als je er spijt van hebt dat je je ezelsoren, met pizza besmeurde exemplaar van de roman die je jeugdige passie heeft aangewakkerd, hebt weggegooid, maak je dan geen zorgen. Bezoek uw plaatselijke bibliotheek voor een ander populair exemplaar. De kans dat je er ziek van wordt is heel klein.

De kans dat je er gelukkig van wordt is heel erg groot.

Het is interessant.

Arseen stond ooit bekend als ‘erfgoedpoeder’. Het zou gordijnen kunnen betekenen voor een rijke oude tante. Maar mensen dachten er niet aan om de muren te versieren met behang waarin arseen zat. Er komen potentieel dodelijke stofdeeltjes vrij. Je zou ze kunnen inhaleren. Je zou ze kunnen inslikken.

De pagina’s van ‘Shadows from the Walls of Death’, gepubliceerd in 1874 door Robert M. Kedzie, chirurg uit de Amerikaanse Burgeroorlog, kunnen fataal zijn als ze zonder handschoenen worden aangeraakt. Kedzie schreef het boek om mensen te waarschuwen voor de gevaren van het gebruik van arseenhoudend behang in interieurontwerp.

Hoewel de handen moeten worden gewassen na het aanraken van oude boeken, hoeft u geen beschermend pak te dragen. Tenzij je natuurlijk een boek leest over arseenbehang. Dan misschien gewoon handschoenen.