Drie seconden. Dat is ongeveer hoe lang je een maximale inspanning kunt volhouden met alleen de ATP die al in je spiercellen zweeft. Daarna loop je leeg.
Om dat kleine gat te overbruggen, vertrouwt je lichaam op een energierijke back-up genaamd creatinefosfaat. Het zit in de spiercel en wacht op een signaal. Als je hard duwt, scheurt een enzym dat bekend staat als creatinekinase een fosfaatgroep van het creatinefosfaat. Het slaat dat fosfaat op een ADP-molecuul en regenereert onmiddellijk ATP.
Deze cyclus is snel. De cel verbrandt ATP tot ADP en het fosfageensysteem vult de tank onmiddellijk opnieuw. Maar het is geen hernieuwbare hulpbron. Terwijl je blijft werken, raken de creatinefosfaatvoorraden uitgeput. De combinatie van deze twee moleculen – het ATP en het creatinefosfaat – vormt wat wetenschappers het fosfageensysteem noemen.
Het is krachtig. Het levert energie op een snelheid die de meeste andere systemen niet kunnen evenaren. Maar het is ook vluchtig. Het fosfageensysteem kan werk met hoge intensiteit slechts ongeveer 8 tot 10 seconden voeden. Daarna moet je schakelen.
