Vergeet de truien met lovertjes en de medaille-obsessie van de moderne atletiek. Vóór het bestaan van het Internationaal Olympisch Comité waren de oorspronkelijke deelnemers in de zesde eeuw voor Christus. Niet om roem of fortuin na te streven zoals wij dat vandaag de dag begrijpen. Ze vochten voor de overwinning – en voor olijfolie.
Dit waren niet de magere, fulltime professionele atleten die vandaag de dag de krantenkoppen domineren. Het waren gewone ambachtslieden uit een gefragmenteerd landschap dat zich uitstrekte van de Zwarte Zee tot Spanje. Elke vier jaar reisden ze naar Olympia. Waarom? Om eer, politieke invloed en sociale status te verwerven. De overwinning was niet alleen persoonlijke glorie; het was een ticket naar de macht in een wereld zonder centrale regering.
De spellen dienden twee doelen. Natuurlijk ging het voor hen allemaal om concurrentie. Maar belangrijker nog: het waren diplomatieke instrumenten die bedoeld waren om de Griekse wereld te verenigen en Zeus, de koning van de goden, te eren.
Waarom hebben de oude Grieken de Olympische Spelen gecreëerd?
De eerste officieel geregistreerde spelen werden gehouden in 776 v.G.T., maar de wortels gaan verder terug. Legenden zeggen dat de eerste strijd plaatsvond tijdens de kosmische strijd tussen Zeus en Kronos om de controle over Olympus. Later organiseerde de halfgod Heracles een festival van sportevenementen ter ere van Zeus nadat hij een militaire overwinning had behaald op de stadstaat Elis.
Historische informatie is schaars. Wat we weten komt uit archeologische overblijfselen en de geschriften van oude reizigers zoals Pausanias en denkers als Herodotus en Plinius. De details zijn gefragmenteerd en vaak gemythologiseerd, maar de kernbetekenis blijft duidelijk.
Een verdeelde wereld had een verenigende kracht nodig. Gezonde concurrentie zorgde voor de nodige steun. Het was geen perfect systeem. Er waren schandalen, sabotages en veel egoïstische, strijdklare mannen in het stadion. Maar het werkte. Het gaf mensen een reden om verder te kijken dan hun lokale rivaliteit.
De inzet was persoonlijk
Wie zou de uiteindelijke overwinning kunnen behalen? En wie werd na de bittere nederlaag het lachertje van hun geboortestad? Er speelde ongelofelijk veel. In sommige gevallen waren de gevolgen van falen of fraude ernstig. De toeschouwers waren niet slechts passieve waarnemers; Ze maakten deel uit van een gespannen, geladen sfeer waarin van alles kon gebeuren. Er zijn berichten dat mensen vanwege hun gedrag van bergtoppen zijn gegooid, wat er sterk aan herinnert dat deze spellen net zo goed over overleven en prestige gingen als over sport.
Arenamarkering: Melankomas en de Nemeïsche muren
De fysieke erfenis van deze games is nog steeds zichtbaar. In het Olympisch Stadion in Nemea lieten de deelnemers hun stempel drukken op de wanden van de tunnel die naar de arena leidde. Het was niet alleen graffiti; het waren verklaringen van identiteit en vertrouwen.
De geschriften lezen als zelfverzekerde manifesten: ‘Ik zal winnen.’ ‘Akrotatos is knap.’ Ze onthullen een cultuur die niet alleen de daad van het winnen viert, maar ook de persoonlijkheid van de winnaar. Deze mannen waren gewone mensen die buitengewone rollen op zich namen en hun naam in de geschiedenis schreven – letterlijk in steen gehouwen.
De realiteit van een eeuwenoude competitie
Terwijl de mythen er pit aan toevoegen, was de realiteit grimmig. Naar moderne maatstaven waren atleten amateurs die werk en training in evenwicht hielden. Toch was hun engagement onvoorwaardelijk. De prijs van olijfolie was niet alleen een smeermiddel voor het lichaam; Het was een kostbaar goed, een symbool van goddelijke gunst. Door te winnen vergroot je je prestige in een samenleving die kracht, vaardigheid en goddelijke goedkeuring boven alles waardeert.
De spellen weerspiegelden de Griekse samenleving: competitief, hiërarchisch, diep religieus en voortdurend op de rand van conflict. Ze boden een tijdelijke wapenstilstand aan, een ruimte waar vijanden konden concurreren onder het toeziend oog van Zeus, onder regels die zowel eer als gerechtigheid gebonden waren.
Dit was niet alleen een sportevenement. Het was een cultureel fenomeen dat de identiteit van de antieke wereld vormde

Oorsprong van spellen
Je zou kunnen denken dat de Olympische Spelen in 776 voor Christus begonnen. Het begon met een knal, maar de wortels gaan dieper. Sommige oude teksten suggereren dat de Olympische Spelen al in de 9e of 10e eeuw voor Christus hadden kunnen beginnen. De plaats was Olympia, gelegen op Pelops – het westelijke deel van het schiereiland Peloponnesos in Griekenland. Een andere legende zegt dat Pelops zelf, naar wie het schiereiland is vernoemd, de eerste spelen begon. Volgens de Griekse mythologie was Pelops de kleinzoon van Zeus. Zijn vader doodde hem, bood zijn vlees aan de goden aan voor het avondeten, en de goden kregen medelijden en brachten zijn jonge lichaam weer tot leven. Pelops werd een groot krijger en er wordt gezegd dat hij een behoorlijk Olympische atleet was.
Waarom games belangrijk waren
Of Pelops de spelen nu heeft gemaakt of niet, Olympia is ongetwijfeld waar het allemaal begon. Het was een heilige stad die pelgrims aantrok om de tempel van Zeus te bezoeken. De eerste Olympische Spelen begonnen als een religieus festival ter ere van Zeus. Van overal kwamen Grieken om deel te nemen. Iemand besloot dat het een goed idee zou zijn om ook stervelingen te eren door hun atletische vaardigheden te demonstreren. De Olympische Spelen hadden twee doelen achter de rug: de talenten en ontwikkeling van jonge burgers onder de aandacht brengen en de Grieken samenbrengen in een vriendelijke, diplomatieke omgeving. De spelen waren niet alleen een plek voor sport, maar ook een tijd voor politieke bijeenkomsten. In de turbulente krijgerswereld gebruikten de Grieken de spelen als een kans om vriendschappelijke betrekkingen met hun buren op te bouwen en bondgenoten te vinden.
Olympisch bestand
Deelnemers reisden uit alle hoeken van de Griekse wereld om deel te nemen aan de wedstrijd. Ze moesten verraderlijke paden bewandelen door vijandige steden en omgaan met een onstabiele politiek. In de negende eeuw kwam de stadstaat Elis met het idee van een Olympisch Bestand. Het staakt-het-vuren, of Ekecheiria, riep op tot een militair staakt-het-vuren voor alle toeschouwers en atleten. Herauten van Elis reisden van stadstaat naar stadstaat om de officiële start van de Olympische Spelen en de wapenstilstand bekend te maken.
De eerste officiële wedstrijden
776 v.G.T. markeerden de eerste officiële Olympische Spelen. Net als de moderne Olympische Spelen werden ze elke vier jaar gehouden. De organisatoren voegden nieuwe evenementen toe en rekruteerden meer deelnemers. Het evenement dat begon als een eendaags evenement duurde vijf volle dagen. Er werden evenementen gehouden in het stadion, dat plaats bood aan meer dan 40.000 mensen, of in de Hippodrome, een groot vlak veld. Naarmate de Olympische Spelen groeiden, werden gymzalen gebouwd voor training en werden er accommodaties gebouwd voor de juryleden Hellanodikis. In de loop van twaalf eeuwen wisselden de spelen vier keer van locatie, beginnend in Olympia en eindigend in Nemea.
Laten we vervolgens eens kijken naar de evenementen waaruit de Olympische Spelen bestonden.
Een verhaal over twee stadstaten
De stadstaat, die de prestigieuze status van gastheer van de Olympische Spelen verwierf, kreeg tijdelijk de controle over de Tempel van Zeus. Gastheren gebruikten deze controle om politieke en economische invloed te verwerven, net zoals moderne steden de mogelijkheid benutten om inkomsten en glorie te verwerven. Elis en Pisa vochten in 364 v.G.T. over dit recht. De Pisanen kregen de overhand en de Eleërs bespotten bitter de overwinningen die dat jaar werden behaald.
Olympische evenementen

Voor de oorspronkelijke Olympische Spelen was niet veel uitrusting nodig. Het waren tests van pure kracht, behendigheid en uithoudingsvermogen. Tenminste één heeft mythische wortels.
Hardloopevenementen
Van 776 voor Christus tot 724 voor Christus in de 1e eeuw voor Christus vond er slechts één evenement plaats: het stadion. Het was een korte, brute sprint. De lengte van de race was 600 voet, oftewel ongeveer 182,9 meter. We weten dit uit oude Griekse poëzie en aardewerk. Sommige bronnen noemen het de “Stade Race” en schatten de lengte op 200 meter. Later werden er meer hardloopevenementen toegevoegd. De Dialous was een race van 400 voet. De Dolichos waren veel langer, variërend van 1400 voet tot 4800 voet. Het was een duurtest.
Spring en gooi
Sommige atleten waren uitzonderlijk behendig. Verspringers gebruikten halsters, gewichten gemaakt van steen of lood die aan hun benen waren vastgebonden. De gewichten hielpen hen de extra afstand te bereiken. Voordat ze landden, scheurden ze ze af en gooiden ze opzij. Dit zorgde voor een veilige terugkeer naar de grond. Bij het discuswerpen werden ook stenen en loden gewichten gebruikt. De moderne versie is vergelijkbaar. Werpers draaien in een cirkel en laten een zware schijf los richting markeringen in een beperkte ruimte. Oude discussies waren gemaakt van ijzer, lood en brons.
Vijfkamp
de vijfkamp is aan de spellen toegevoegd. Wij weten er niet veel van. Het werd toegevoegd toen worstelen onderdeel werd van de line-up. Het was losjes gebaseerd op Spartaanse krijgertechnieken. Moderne vijfkamp omvat boogschieten, schermen, zwemmen, springen en rennen. We kunnen raden dat de oude versie op een estafettewedstrijd leek. De atleten werden getest met verschillende activiteiten.
Vechtsporten
Worstelen en boksen waren fysiek strijdlustig. Het worstelen ging van hand tot hand. Boksen toegestaan himantes. Dit waren primitieve handschoenen. Het waren niet veel meer dan banden die ter ondersteuning om de handen werden gewikkeld. Hard, ruw leer kan ernstige schade aanrichten. Slagen in het gezicht kunnen gelaatstrekken permanent vervormen. Pankration was zelfs nog gewelddadiger. Het was een bloederige confrontatie. Het combineerde de ruigste boks- en worstelbewegingen. In de Griekse mythologie wordt gezegd dat Theseus de pankration heeft uitgevonden om zichzelf te verdedigen tegen de Minotaurus in het Labyrint.
Paardensportevenementen
Paardensportevenementen trokken grote menigten naar de hippodroom. Sommige concurrenten waren royalty. Wagenrennen waren moordend. De Royals schreeuwden om de overwinning als vooraanstaande wagenmenners. Het was niet ongebruikelijk dat royalty’s vals speelden. De titel ging naar de eigenaar van het paard, niet naar de atleet. Sommige royals leunden achterover op de tribunes. Atleten in opdracht brachten de paarden naar de overwinning.
De mythe van de marathon
De marathon heeft zijn wortels in het oude Griekenland. Het maakte geen deel uit van de oude Olympische Spelen. De run van 42,2 mijl werd pas aan het einde van de 19e eeuw toegevoegd. We zullen de eerste moderne Olympische Spelen onderzoeken om te zien hoe deze veranderden.
Olympische atleten

Deelname aan de oude Olympische Spelen was strikt beperkt tot mannelijke burgers. Dit ging niet alleen over geslacht; het ging over status. Burger zijn betekende dat je een Griekse man was die stemde, in het leger diende en zich bezighield met de lokale politiek. Slaven waren uitgesloten. De meeste concurrenten hadden beroepen of banen, hoe bescheiden ook. De allereerste Olympisch kampioen, Koroibos, won de stadionrace in 776 v.G.T. als kok.
Het woord ‘atleet’ komt van het Griekse athleteuō, wat ‘strijden om een prijs’ betekent. Het maakte de Grieken niet uit of je een amateur of een professional was. Het ging hen alleen om de overwinning. Waarom? Omdat de overwinning niet alleen in glorie vruchten afwierp.
De prijs van de overwinning
Beloningen varieerden enorm, afhankelijk van je stadstaat. Mogelijk krijgt u materiële goederen zoals ketels of statieven. Enkele ongebruikelijke prijzen waren onder meer vrouwen, olijfolie, kleding of zelfs dieren. Maar het echte geld kwam van huis. Stadstaten gaven vaak contante bonussen. Athene beloofde Olympische kampioenen een gratis maaltijd voor het leven. Als je meer dan drie evenementen hebt gewonnen, kan je stad een standbeeld laten plaatsen om je te eren. Deze werden opgetrokken in de tempel van Zeus in Olympia. Paardensportkampioenen zagen soms zelfs hun gezicht op munten gestempeld.
“Atleten werden doorgaans beloond met geldprijzen door hun stadstaten toen ze naar huis terugkeerden, en sommigen kregen zelfs een pensioen voor hun overwinningen.”
Valsspelen en de Hall of Shame
Omdat er zoveel op het spel stond, speelden mensen vals. Omkoping was gebruikelijk. Als je betrapt werd, werd je gediskwalificeerd. Maar daar hield de straf niet op. Van brutale bedriegers werden hun gelijkenissen in beelden uitgehouwen. Deze werden geplaatst in een hal van schaamte langs de altis, het heilige pad dat naar het stadion leidde. Het was een permanente herinnering aan mislukking.
Naakt of niet naakt
Vóór de evenementen smeerden atleten hun lichaam in met olie. Maar deden ze naakt mee? Historici discussiëren er nog steeds over. Sommige oude teksten zeggen dat atleten korte broeken droegen. Anderen beweren dat de trend van naaktheid begon toen een hardloper genaamd Orsippos tijdens een race zijn korte broek liet oplichten. De Spartanen zijn mogelijk in de achtste eeuw v.G.T. met de traditie begonnen. Daarna was het acceptabel om met of zonder kleding te concurreren. Deze dubbelzinnigheid zou een manier kunnen zijn geweest om te controleren of vrouwen vermomd als mannen binnenslopen.
Dood in de Ring
Niet alle evenementen waren vriendschappelijk. Worstelen en boksen kunnen dodelijk zijn. Sommige atleten stierven in de ring. Toen het stof was neergedaald, droeg de overwinnaar rode linten en werd hij overladen met bloemen. Aan het einde van de spelen werden alle winnaars geëerd met een grote ceremonie. Ze werden aangekondigd met hun eigen naam, de namen van hun vader en hun thuisstad.
Niet iedereen heeft gewonnen. Niet iedereen heeft het overleefd. De spellen waren wreed, duur en gevaarlijk. Maar voor degenen die terugkwamen, was het prestige ongeëvenaard.
De Herean-spelen

Stel je de vrouw van een gladiator voor die een met bloed doordrenkte doek uitwringt en huilt om het leven van haar man. Dat is niet wat er gebeurde op de oude Olympische Spelen. Getrouwde vrouwen werden ten strengste verboden op de tribunes. Historici debatteren nog steeds over de exacte redenering achter deze uitsluiting, maar de straf voor het overtreden van de regel was absoluut. Als een getrouwde vrouw in de menigte werd betrapt – zelfs als ze zich vermomde als alleenstaande dame of gekleed was in mannelijke kledij – werd ze geëxecuteerd. De methode? Afgeworpen van de berg Typaion, een rotswand die zo’n 150 meter boven het stadion uittorent.
Er was echter een uitzondering voor de jongeren. Ongehuwde maagden konden zich onder de brullende menigte mengen, waarbij hun stemmen bijdroegen aan de chaos van de gebeurtenis.
De Herean Games: een vrouwelijke tegenhanger
Tegen de tweede eeuw na Christus documenteerde de reiziger Pausanias een andere atletiektraditie: de Herean Games. Dit was niet zomaar een bijzaak; ze waren een formele tegenhanger van de Olympische Spelen, speciaal ontworpen voor vrouwen. Deze spelen werden elke vier jaar gehouden tijdens het festival ter ere van Hera, de koningin van de Griekse goden en de vrouw van Zeus, en vonden plaats in dezelfde vierjaarlijkse cyclus. Of ze gelijktijdig met de Olympische Spelen begonnen of later ontstonden, blijft onduidelijk.
Het atletiekprogramma was beperkt. Er waren hier geen worstelwedstrijden of discuswerpen. De Herean Games bestonden uitsluitend uit hardloopevenementen. Deelname was beperkt tot alleen ongehuwde vrouwen. Hun kleding was onderscheidend: bescheiden tunieken waarbij de rechterborst en -schouder zichtbaar bleven, een praktische keuze voor beweging. Lopers concurreerden met hun haar los en vrij golvend.
Hebben ze glorie gewonnen? Ja. Maar de prijzen waren veel bescheidener dan de olijfkransen die aan mannen werden uitgereikt. Een bestuursorgaan van zestien vrouwen organiseerde waarschijnlijk de races en beloonde de winnaar met een amfora: een groot, urnachtig vat waarin olie of wijn werd bewaard. Het was een symbool van eer, maar zeker geen fortuin.
De wet overtreden: het verhaal van Kallipateira
Ondanks de zware beperkingen gericht op de integratie van vrouwen in de Olympische sfeer, werden de Spelen geplaagd door ongelijkheid en zo nu en dan een schandaal. Omkoping en bedrog begonnen de reputatie van het evenement aan te tasten, wat de weg vrijmaakte voor de uiteindelijke ondergang ervan. Maar vóór het einde slaagde een vrouw erin door de kieren van de strengste regels te glippen.
Kallipateira kwam uit een dynastie van kampioenen. Haar vader, broer, zoon en neef waren allemaal Olympische overwinnaars. Als weduwe nam ze de rol van trainer op zich voor haar zoontje. Ze was vastbesloten om met eigen ogen getuige te zijn van zijn overwinning.
Toen haar zoon tot kampioen werd gekroond, kon ze zichzelf niet inhouden. In een uitbarsting van moederlijke trots en opwinding rende ze van de coachingstribunes naar het overwinningsgebied. In haar razernij scheurde haar kleding weg, waardoor haar lichaam aan de menigte werd blootgesteld. Het incident had fataal moeten zijn. Een getrouwde vrouw had het heiligdom van het stadion geschonden.
Maar de rechters zwegen. Ze herkenden haar afkomst. Vanwege haar nauwe banden met Olympische winnaars kreeg Kallipateira gratie. Het was een zeldzame genade in een systeem dat werd gekenmerkt door harde uitsluitingen.
Het einde van een tijdperk
De oude spelen bleven, ondanks al hun stappen richting de integratie van vrouwen in specifieke contexten, diep ongelijk. De corruptie door omkoping en het verlies van sportieve eer wogen zwaar op de instelling. In 393 G.T. gaf de christelijke keizer Theodosius een genadeslag. Hij verbood zowel de Olympische Spelen als de Hereaanse Spelen, waarbij hij de bevordering van het ‘polytheïsme’ aanhaalde als onverenigbaar met het nieuwe christelijke rijk.
De fakkel was gedoofd. Maar de vlam doofde niet. Aan het einde van de 19e eeuw zou een Fransman met een visie de grote traditie nieuw leven inblazen en deze opnieuw vormgeven voor een moderne wereld.

De Grieken probeerden het in de 19e eeuw. Ze hielden sportcompetities in de hoop momentum op te bouwen. Het werkte niet. De vonk verspreidde zich nooit.
Er was een speciaal soort waanzin voor nodig om een traditie die al 1500 jaar dood was, nieuw leven in te blazen. Pierre de Coubertin komt binnen. Een Franse baron met een visie. Hij wilde niet alleen sporten; hij wilde onderwijshervormingen. Coubertin geloofde dat de Franse samenleving een terugkeer naar de Griekse atletische stijl nodig had. Hij wilde geleerden. Hij wilde burgers. Hij wilde mannen die hun lichaam tot het uiterste zouden drijven en hun geest zouden scherpen. Voor hem waren fysieke en mentale kracht twee kanten van dezelfde medaille.
Hij bracht het idee in 1892 naar de Union des Sports Athlétiques. De respons was op zijn best middelmatig. Niemand beet. Coubertin kon het niet schelen. Hij bleef aandringen. Twee jaar later, op 16 juni 1894, keerde het tij. Een internationale commissie van afgevaardigden luisterde naar hem. Hij zag de Olympische Spelen niet alleen als een competitie, maar ook als een diplomatiek instrument. Een manier om een gebroken wereld te herstellen.
De kamer veranderde. België, Engeland, Griekenland, Italië, Rusland, Spanje, Zweden en de Verenigde Staten zeiden ja. Zelfs toen het ooit sceptisch was, stemde Frankrijk er uiteindelijk mee in.
Coubertin wilde de eerste wedstrijden in Frankrijk. De commissie was het daar niet mee eens. Ze voelden zich verplicht tegenover de oude stichters. Ze drongen aan op Griekenland. Coubertin sloot een compromis. Frankrijk zou in 1900 gastheer zijn van de volgende wedstrijd. Maar Griekenland zou de eer hebben om in 1896 de eerste moderne spelen te organiseren.
Deze beslissing schiep twee blijvende precedenten. De cyclus van vier jaar keerde terug. De rotatie van gaststeden begon.
Oude Grieken die uitblonken in de arena
Als we aan filosofie en geneeskunde denken, denken we vaak aan het oude Griekenland. De realiteit was anders. Deze mannen zijn verhuisd. Ze concurreerden. Zij hebben gewonnen.
Verschillende grote historische figuren waren ook Olympisch kampioen of deelnemer:
- Aristoteles : De filosoof was betrokken bij de atletische cultuur.
- Hippocrates : vader van de geneeskunde, concurrent.
- Plato : tweevoudig kampioenworstelaar.
- Socrates : Bekend om zijn intelligentie, maar ook aanwezig in de arena.
- Pythagoras : de wiskundige won ook op de Olympische Spelen.
Het waren niet alleen denkers. Het waren atleten.
Andere, minder bekende maar even dominante mensen hebben hun sporen nagelaten:
- Astylos van Kroton : een sprinter die van loyaliteit wisselde.
- Cyniska van Sparta : een koninklijke vrouw die wagenteams bezat.
- Leonidas van Rhodos : Sprinter met drie gouden medailles.
- Melankomas of Karia : een bokser die bekend staat om zijn uithoudingsvermogen.
- Milon of Croton : een worstelaar wiens kracht legendarisch was.
De Olympische Spelen van 1896
Het podium was gezet. Athene. 1896. De wereld keek toe hoe het moderne tijdperk begon. Het was niet alleen een sportevenement. Het was een verklaring. Een verklaring dat het verleden de toekomst kan voeden.
De spelen begonnen met een mengeling van plechtigheid vermengd met opwinding. Het stadion was vol. De sfeer was elektrisch. Atleten uit 14 landen namen deel. Ze renden. Ze sprongen. Ze gooiden.
Het was rommelig. Het was onvolmaakt. Maar het leefde.
Het succes van de Spelen van 1896 bewees dat Coubertin gelijk had. Het model werkte. diplomatiek

De Spelen van 1896 in Athene waren naar moderne maatstaven een bescheiden aangelegenheid. Negen sporten. Dat was het. Fietsen, schermen, gymnastiek, schieten, zwemmen, tennis, atletiek, gewichtheffen, worstelen. Eenvoudig. Maar iedereen wist waar de schijnwerpers zouden schijnen. Het was op de marathon.
Michel Bréal, een mede-organisator met een romantische inslag, kwam met het idee. Hij wilde het ultieme eerbetoon aan Griekenland brengen. Hij stelde een atletiekevenement voor dat de beroemde route van Phidippides volgde. Je kent het verhaal. De oude Griekse boodschapper die ongeveer 40 kilometer rende om nieuws over een militaire overwinning te brengen. Hij stopte niet voor een drankje. Hij stortte in en stierf vlak nadat hij zijn zware tocht had beëindigd. De commissie vond het geweldig. Ze omarmden het idee meteen. Uiteraard hadden de Grieken de voorkeur om te winnen. Het thuisvoordeel is reëel, ook al is de legende tragisch.
Het lot had andere plannen voor de racedag.
Spiridon Louis, een Griekse waterdrager, nam het goud in ontvangst. Hij won de marathon. Maar hij rende niet zomaar. Halverwege stopte hij bij het stadje Pikermi. Waarom? Om een glas wijn te drinken. Lokale gastvrijheid waarschijnlijk. Of misschien gewoon een honger naar leven na urenlang hardlopen. Het publiek werd toch wild. Lodewijk overschreed de grens. De legende hield stand, ook al nam de held een pauze.
De afstand stond nog niet vast. Het zou zich 42,2 mijl later uitstrekken tot de huidige. Londen organiseerde de spelen in 1908 en breidde de cursus voor koninklijke bezichtigingen uit. Maar in 1896 ging het over de route. Over Phidippides.
Toen kwam het ijs.
- Chamonix, Frankrijk. De eerste Olympische Winterspelen. Koud. Ijzig. Heel anders dan de zomerspelen. Deze evenementen werden toegevoegd aan de vierjarige rotatie. Slechts vier jaar na de zomerspelen. Een tegenwicht voor de hitte. Een nieuw seizoen.
De oude spelen zijn verdwenen. De moderne blijven draaien. Zomer. Winter. Elke vier jaar.
Veel meer informatie
Gerelateerde HowStuffWorks-artikelen
-
Hoe Olympische timing werkt
-
Hoe Olympische fakkels werken
-
Hoe oefening werkt
-
Pro-worstelmechanica
-
De zeven wonderen van de antieke wereld uitgelegd
Nog meer geweldige links
-
Internationaal Olympisch Comité
-
Het echte verhaal van het Penn Museum over de Olympische Spelen
Bronnen
-
“Oude Olympische Spelen.” Internationaal Olympisch Comité. (1 februari 2008). http://www.olympic.org/uk/games/ancient/index_uk.asp
-
“Oude Olympische Spelen – Meer over de atleten.” Internationaal Olympisch Comité. (1 februari 2008). http://www.olympic.org/uk/games/ancient/athletes_uk.asp
-
“Oude Olympische Spelen – Meer over de geschiedenis van de Spelen.” Internationaal Olympisch Comité. (1 februari 2008). http://www.olympic.org/uk/games/ancient/history_uk.asp
-
“Oude Olympische Spelen – Meer over de goden.” Internationaal Olympisch Comité. (1 februari 2008). http://www.olympic.org/uk/games/ancient/gods_uk.asp
-
“Oude Olympische Spelen – Meer over sportevenementen.” Internationaal Olympisch Comité. (1 februari 2008). http://www.olympic.org/uk/games/ancient/events_uk.asp
-
“Anekdotes over de oude Olympische Spelen.” Universiteit van Dartmouth. 2004 (13 februari 2008). http://minbar.cs.dartmouth.edu/greecom/olympics/anecdote.php
-
“Zijn de hedendaagse Olympiërs te commercieel? Hangt ervan af…” Museum voor Archeologie en Antropologie van de Universiteit van Pennsylvania. 2007. (1 februari 2008). http://www.museum.upenn.edu/new/olympics/olympiccommercialism.shtml
-
“De atleten: amateurs of professionals?” Museum voor archeologie en antropologie van de Universiteit van Pennsylvania. 2007. (1 februari 2008). http://www.museum.upenn.edu/new/olympics/olympiccathletes.shtml
-
Benagh, Jim. “Olympische Spelen.” Scholastic.com. (7 februari 2008). http://content.scholastic.com/browse/article.jsp?id=506
-
“De Spelen.” Museum voor archeologie en antropologie van de Universiteit van Pennsylvania. 2007. (1 februari 2008). http://www.museum.upenn.edu/new/olympics/olympicorigins.shtml
-
“Geschiedenis.” Internationaal Olympisch Comité. (1 februari 2008). http://www.olympic.org/uk/organisation/missions/truce/truce_uk.asp
-
Lovett, Charlie. “De Spelen van de I Olympiade: Athene, 1896.” Uittreksel uit de Olympische Marathon. Greenwood Publishing Group, Inc., Westport, Connecticut. 1997. http://www.marathonguide.com/history/olympicmarathons/chapter1.cfm
-
“De politiek van de Olympische Spelen.” Museum voor archeologie en antropologie van de Universiteit van Pennsylvania. 2007. (1 februari 2008). http://www.museum.upenn.edu/new/olympics/olympicpolitics.shtml
-
Segrave, Jeffrey O., Ph.D. “Hitlers ambitieuze plannen voor de Olympische Spelen van 1936.” 23 augustus 2004. http://hnn.us/articles/6875.html
-
“De eerste Olympische Spelen opgraven.” NPR. 19 juli 2004 (7 februari 2008). http://www.npr.org/programs/re/archivesdate/2004/jul/nemea
-
“De vrouwen: waren de oude Olympische Spelen alleen voor mannen?” Museum voor archeologie en antropologie van de Universiteit van Pennsylvania. 2007. (1 februari 2008). http://www.museum.upenn.edu/new/olympics/olympicsexism.shtml



















