Marty Makary is er niet meer.
Er staat nu een waarnemend commissaris aan het roer. Leidt het bureau dat centraal staat op het gebied van de Amerikaanse gezondheid, veiligheid en vertrouwen.
Kan het je schelen?
Dat zou je moeten doen.
Het gaat niet over politiek. Althans, niet helemaal. Het gaat over dat rustige moment voordat je een pil slikt of je kind aanmeldt voor een vaccin. De vraag die je stelt zonder het te beseffen. Kan ik dit vertrouwen?
De FDA-commissaris helpt daar antwoord op te geven. Elke dag. Voor miljoenen.
De onzichtbare hand
De meeste Amerikanen denken alleen aan de Food and Drug Administration als er iets misgaat. Een terugroepactie. Een uitbraak. Een schreeuwwedstrijd op sociale media over injecties of abortuspillen.
Maar het bureau is ook overal elders aanwezig. Rustig. Voortdurend.
Het raakt je voedselvoorziening. Jouw cosmetica. De nicotine in uw vapenpen. De antibiotica voor uw hond. Medicijnen op recept en de generieke geneesmiddelen achter de balie van de apotheek. Het is het onzichtbare net onder bijna elk huishouden.
De commissaris leest niet elke krant. Keurt niet elk molecuul goed. Loopbaanwetenschappers doen het zware werk. Artsen, inspecteurs, regelgevende experts die dit al tientallen jaren doen. Ze passen normen toe die uit de geschiedenis zijn gehouwen, voor goederen die zowel in Chicago als Chennai zijn gemaakt.
Maar de top zet de toon.
Leiderschap dicteert prioriteit. Het bepaalt hoe beslissingen worden uitgelegd. Het bepaalt hoe hard het bureau pusht als de klok tikt. Het bepaalt of het wetenschappelijk debat een rigoureus proces is of een politieke worstelwedstrijd.
Een perfecte storm van kritiek
Makary’s tijd was rommelig.
Sommigen hielden van de snelheid. Zeldzame ziekten bevorderen. Transparantie eisen van grote farmaceutische bedrijven als proeven mislukten. Snel handelen op het gebied van voedselchemicaliën.
Anderen zagen overreikwijdte. Politiek theater verkleed als wetenschap. Een afwijzende houding ten opzichte van de adviespanels die vroeger de vangrails vormden.
Hier zit het probleem: hij werd van beide kanten aangevallen. Tegelijkertijd.
Anti-abortusgroepen zeiden dat hij niet agressief genoeg was. Experts op het gebied van de volksgezondheid zeiden dat hij roekeloos was met vaccins. Anti-tabaksvoorstanders zeiden dat hij te langzaam te werk ging bij het vapen onder tieners.
Klinkt tegenstrijdig? Dat is het punt.
De FDA is waar al onze diepste culturele kloven met elkaar in botsing komen. Het is niet langer alleen maar biologie. Het is economie. Politiek. Cultuur.
Dat levert een onmogelijke klus op. Wij willen snelheid. Wij willen veiligheid. We willen dat het geïsoleerd is van de nieuwscyclus.
Patiënten met zeldzame ziekten smeken om snellere goedkeuringen. Tijd is leven, voor hen. Big Pharma wil duidelijke regels, zodat ze hun miljarden kunnen inzetten. Ouders willen gewoon weten dat de gegevens niet worden gekookt. Beleggers willen stabiliteit.
Hoe bevredig je ze allemaal? Meestal niet.
De munteenheid van vertrouwen
Daarom is het proces belangrijker dan het product.
Joshua Sharfstein, een voormalig FDA-afgevaardigde, heeft het voor elkaar gekregen. Er wordt geen vertrouwen gegeven. Het is gebouwd. Door transparantie. Door zichtbare, rigoureuze wetenschap. Niet alleen aangekondigd vanuit een ivoren toren.
Mensen kunnen het niet eens zijn met een uitkomst. Echt. Dat kunnen ze.
Maar ze verliezen hun vertrouwen als de zwarte doos sluit. Wanneer de methodologie verborgen is. Als het erop lijkt dat de winnaar is gekozen voordat het experiment begint.
Geloofwaardigheid is de enige echte munteenheid van de FDA. Handhavingsmacht? Secundair. Als mensen niet geloven dat de beslissingen op feiten zijn gebaseerd, zijn de regels alleen maar ruis.
Veranderingen in leiderschap doen dat fundament wankelen.
Wanneer de persoon aan de top blijft veranderen of van richting verandert, verschuift de grond. Welke regels zijn van toepassing? Welke normen tellen nog? Worden lang bestaande wetenschappelijke processen nog steeds geëerd, of zijn ze nu onderworpen aan de nieuwste grillen in Washington?
Onzekerheid is duur. Het kost innovatie. Het zorgt ervoor dat patiënten wachten op behandeling. Het zorgt ervoor dat mensen twijfelen wanneer ze iets moeten doen.
We hoeven niet blij te zijn met elke beslissing die de FDA neemt. Dat zullen we waarschijnlijk nooit doen.
Maar we moeten vertrouwen op de machine die ze maakt.
Dat vertrouwen is kwetsbaar. Misschien op sommige plekken kapot.
Houd dus het bureau in de gaten als de commissaris verandert.
Omdat de persoon die daar zit het gewicht van onze dagelijkse veiligheid draagt. En misschien weten we het pas als we in een crisis zitten. Opnieuw.
