Dr. Anthony Fauci werd het publieke gezicht van de regering van president Donald Trump tijdens het hoogtepunt van de COVID-19-pandemie. Zijn rol stond centraal. Zo luidde de kritiek.
Hij kreeg te maken met intensieve kritiek vanwege het veranderende advies over belangrijke maatregelen zoals maskering en quarantaines. De begeleiding evolueerde zoals het virus deed. Die verandering was niet uniek voor hem. Maar het trok vuur.
Republikeinse wetgevers behoorden tot zijn zwaarste critici. Senator Rand Paul uit Kentucky was een vocale lasteraar. Paul trok de consistentie van Fauci in twijfel. Hij zag de veranderingen als verwarring of erger.
Het publiek zag dezelfde onzekerheid. Mensen vertrouwden op de wetenschap. Ze wilden ook stabiliteit. Beide krijgen is moeilijk. Fauci probeerde het. Het lukte hem niet om iedereen tevreden te stellen.
Deze spanning bepaalde het tijdperk. Het ging niet alleen om beleid. Het ging over vertrouwen. En vertrouwen is kwetsbaar.
De kosten van de evoluerende wetenschap
Waarom is het advies gewijzigd? Wetenschap is niet statisch. Dagelijks kwamen er nieuwe gegevens naar voren. Wat in maart werkte, kan in juni mislukken. Fauci moest zich aanpassen.
Critici noemden het flip-flopping. Supporters noemden het responsiviteit. Beide opvattingen hadden verdienste. De waarheid ligt in het midden.
Senator Paul vertegenwoordigde een factie die zekerheid wilde. Zekerheid is geruststellend. Het gaat ook vaak mis. Fauci verkoos nauwkeurigheid boven comfort. Die keuze kostte hem politiek.
Het publiek zag dat maskers verplicht werden. Dan vrijwillig. Vervolgens ontmoedigd. Daarna opnieuw vereist. Het verhaal veranderde. Het virus deed dat niet.
Fauci droeg het gewicht van die dienst. Hij droeg de schuld voor de uitkomsten die hij niet kon controleren. Zijn gezicht was op het nieuws. Zijn naam stond in de krantenkoppen. De tegenreactie was onvermijdelijk.
Een verdeelde reactie
De kritiek was niet monolithisch. Sommige Republikeinen vielen aan. Anderen bleven stil. Maar de stem van Paul was luid. Hij belichaamde de frustratie.
Fauci reageerde met gegevens. Hij citeerde onderzoeken. Hij wees naar modellen. Maar data verzachten niet altijd de angst. Angst drijft de politiek. Politiek zorgt voor krantenkoppen.
Het resultaat was een gepolariseerd landschap. Mensen kozen partij. Ze kozen leiders. Ze vertrouwden of wantrouwden. Fauci kwam in het kruisvuur terecht.
Hij was geen politicus. Hij was een wetenschapper. De wetenschap voert geen campagne. Het observeert. Het rapporteert. Het herziet.
Dat proces is rommelig. Het is ook eerlijk. Eerlijkheid is niet altijd populair.
De erfenis van onzekerheid
Jaren later gaat het debat verder. Sommigen zien Fauci als een held die zich heeft aangepast aan een crisis. Anderen zien hem als een bureaucraat die niet heeft kunnen voorspellen. De werkelijkheid is genuanceerd.
De pandemie was ongekend. Niemand had een draaiboek. Fauci schreef de pagina’s terwijl hij bezig was. Dat is geen mislukking. Het is een realiteit.
De kritiek van figuren als Rand Paul bracht een dieper liggend probleem aan het licht. Amerikanen willen duidelijke antwoorden. Complexe waarheden zijn moeilijker te verteren.
Fauci bood het laatste aan. Hij bood bewijs aan. Hij bood voorzichtigheid aan. Eenvoud bood hij niet.
Die keuze bepaalde zijn ambtstermijn. Het bepaalde ook de reactie van het publiek. Mensen zijn nog steeds bezig met het verwerken van de gevolgen.
De wetenschap ging sneller dan het sentiment. Fauci probeerde de kloof te overbruggen. Het lukte hem niet altijd.
Maar hij deed zijn werk. Hij vertelde wat hij wist. Hij heeft het bijgewerkt toen hij meer hoorde. Dat is het proces. Het is niet perfect.
