Niesamowita higiena książek bibliotecznych: dlaczego następna książka, którą czytasz, nie stanowi zagrożenia biologicznego

18

Przyzwyczailiśmy się uważać książki za przedmioty sakralne. Kiedy Gutenberg zaczął drukować około 1450 roku, papier barwiony tuszem stał się cudem. Edukowali, bawili i towarzyszyli nam w deszczowe wieczory. W XVIII-wiecznej Ameryce biblioteki wypożyczające były rajami demokracji. Rolnicy i finansiści porozumiewali się swobodnie i mieli łatwy dostęp do informacji.

A teraz? Traktujemy je jak śmieci.

W naszej efemerycznej kulturze opartej na urządzeniach fizyczne książki są niedoceniane. Wyrzuca się je do kosza. Skończą na uboczu. Wyrzuca się je do kosza. I dlatego uważamy je za brudne. Domyślamy się, że tysiące kichających i dotykających nieznajomych zanieczyściło każdą stronę.

Czy to prawda? Czy książki biblioteczne stanowią zagrożenie biologiczne?

Odpowiedź jest bardziej złożona niż proste „tak” lub „nie”. I szczerze mówiąc, prawdopodobnie jest to mniej obrzydliwe, niż myślisz.

Z ulic do archiwum

Zanim zaczniemy martwić się zarazkami, powinniśmy pomyśleć o tym, co dzieje się z książkami, gdy zostaną wyrzucone.

W Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej w 2017 roku bezdomny grzebał w stercie śmieci w alejce. Znalazł cztery postrzępione książki oprawione w marokańską skórę z lat 70. XIX wieku. Nazywali się „Daleki Wschód”. Wewnątrz znajdowały się 24 numery rzadkiego anglojęzycznego magazynu informacyjnego wydawanego w Szanghaju w latach 1870–1878.

To nie były tylko śmieci. To był skarb.

Don Stewart, właściciel MacLeod’s Books w Vancouver, kupił je za nieujawnioną sumę. Nazwał to najlepszą rzeczą, jaką kiedykolwiek wyciągnął ze śmietnika. Dla porównania, w 2009 roku na aukcji Sotheby’s 118 numerów tego samego magazynu sprzedano za ponad 42 000 dolarów. Wartość rynkowa tych wyrzuconych egzemplarzy jest wysoka. Stan fizyczny był kiepski, ale znaczenie historyczne było ogromne.

Książki nie zawsze lądują na wysypiskach śmieci. Czasem znajdują nowe życie.

W Ankarze w Turcji sprzątaczki zebrały tysiące wyrzuconych książek. Nie pochowali ich. Zbudowali bibliotekę.

Wszystko zaczęło się od małego. Zbiórka dla pracowników i ich rodzin. Ale urosło. Ludzie przekazywali swoje wyrzucone kopie. Od września 2017 roku mógł tam wejść każdy. Mieści się w starym ceglanym budynku na terenie Zakładu Higieny Miejskiej. Obecnie znajduje się tam 6000 woluminów. Oddaje książki szkołom, programom edukacyjnym, a nawet więzieniom.

To nie są gnijące zagrożenia. To są filary społeczności.

Nauka o Fomitach

Wróćmy jednak do bakterii. Wziąłeś książkę. Czytamy to. Czy właśnie wdychałeś E. coli?

W 2017 roku Cheyenne Dibert, 16-letnia uczennica liceum w Los Angeles, zastanawiała się nad tym samym. Miała grypę. Wzięła książkę z biblioteki. W panice zastanawiała się: czy nie została zakażona zakaźną bakterią, która znajdowała się teraz na jej nosie i rękach?

Aby to zrozumieć, uruchomiła nagrodzony projekt na targach naukowych.

Cheyenne współpracował z lokalnymi bibliotekarzami. Wybrała książki popularne, o dużym nakładzie. Pobrała wymazy. Zmieliła je na szalkach Petriego.

Posługiwała się dwoma rodzajami mediów:
1. Agar, który sprzyja rozwojowi bakterii.
2. Błękit metylenowy, który hamuje rozwój niektórych bakterii i umożliwia rozwój innych.

Inkubowała płytki w temperaturze ciała. Czekała na wyniki.

Jaki był wynik?

Bakteriów było niewiele. Żaden z rozmazów nie wykazał obecności Escherichia coli (E. coli).

Projekt Cheyenne Dibert pokazał, że książki biblioteczne nie są znaczącymi wektorami chorób zakaźnych. Ryzyko jest niskie.

Ale jaki jest techniczny termin określający książkę, która może zawierać zarazki?

Fomit.

Fomit to obiekt nieożywiony, który może rozprzestrzeniać organizmy zakaźne. Wirusy. Bakteria. Przez te obiekty przechodzą od osoby do osoby. Książki. Książki elektroniczne. Klamki do drzwi. To wszystko są potencjalni wrogowie.

Bezpośrednio wypowiadał się na ten temat Jesse T. Jacob, lekarz medycyny, adiunkt medycyny i epidemiolog szpitalny w Emory University Hospital Midtown.

Powiedział, że ryzyko infekcji przez książki i czytniki e-booków jest bardzo niskie.

Dlaczego strach nie ustępuje

Wzdrygamy się na tę myśl. Wyobrażamy sobie chorych ludzi kichających na stronach. Reprezentujemy łańcuch transmisyjny. Wygląda na coś zwierzęcego. To wydaje się niebezpieczne.

Ale dane nie potwierdzają paniki.

Badania Cheyenne Dibert wykazały minimalny rozwój drobnoustrojów. Doktor Jacob potwierdził niskie ryzyko. Jednakże książki traktujemy jak odpady radioaktywne. Wyrzucamy je. Odrzucamy je. Ignorujemy ich wartość, bo boimy się ich brudu.

Czy ryzyko jest tego warte? Prawdopodobnie nie. Higiena książek w bibliotece jest lepsza niż myślisz.

Czy jest idealna? Nie. Żaden przedmiot nie jest sterylny.

Ale pomyśl o alternatywie. Pomyśl o bezdomnym z Vancouver, który znalazł historię w koszu na śmieci. Pomyśl o pracownikach użyteczności publicznej w Ankarze, którzy zbudowali bibliotekę ze śmieci. Pomyśl o nastolatku, który udowodnił, że zarazki można kontrolować za pomocą papieru.

Książki są dotykowe. Są prawdziwi. To nie są chmury cyfrowe. Są na półkach. Są czytane. Przechodzą z rąk do rąk.

Czy przenoszą zarazki? Tak. Każdy je niesie.

Czy są niebezpieczne? Nie bardzo.

Ale przestaliśmy się tym przejmować. Przestaliśmy postrzegać je jako obiekty zadziwienia. Postrzegamy je jako bałagan. Marnować. Coś, co należy wyrzucić, a nie uratować.

Książki przetrwają śmieci. Przeżywają zarazki. Przeżyją po nas.

Czy na nie zasługujemy?

Być może nie. Ale oni kontynuują.

Czy naprawdę można się przeziębić czytając książkę w bibliotece? Krótka odpowiedź: nie, raczej nie. Ale zrozummy, dlaczego Twoja lokalna biblioteka jest jednym z najbezpieczniejszych miejsc na świecie.

Jacob, ekspert, który konsultował tę sprawę, mówi to wprost. Tak, możliwe jest zachorowanie na skutek dotknięcia książki z biblioteki. Jeśli osoba chora na grypę poliże palec, aby przewrócić stronę, lub kichnie bezpośrednio na nią, istnieje ryzyko. Ale Jacob nazywa to „mało prawdopodobnym”.

Oto szczegóły. Wirus grypy przeżywa na papierze i tkaninie krócej niż 12 godzin. Zazwyczaj najwyższe miano wirusa występuje w wydzielinie dróg oddechowych. A wydzieliny te zwykle nie występują w ślinie. Zatem lizanie palca w celu przewrócenia strony jest w rzeczywistości mniej zaraźliwe niż dłubanie w nosie, a następnie dotykanie książki.

Jacob zauważa, że ​​większość wirusów układu oddechowego przenoszona jest poprzez kontakt pośredni. Pomyśl o klamkach do drzwi. Siła robocza. Powierzchnie, których ludzie stale dotykają. Dotykasz przedmiotu, a następnie błon śluzowych – oczu, nosa, ust. To jest wektor transmisji. Książki i tablety mogą potencjalnie przenosić zarazki. Jednak u większości ludzi nie powoduje infekcji.

Które bakterie najlepiej przeżywają na papierze?

Jeśli chodzi o długowieczność na papierze, nie wszystkie bakterie są sobie równe. Niektóre bakterie są bardziej odporne niż inne. Bakterie Gram-dodatnie, takie jak paciorkowce i gronkowce, zwykle lepiej przeżywają na powierzchniach. Za nimi podążają wirusy.

Ale oto nieoczekiwany zwrot akcji. Jacob sugeruje, że jeśli obawiasz się, że zachorujesz od książki, uważaj na pleśń i kurz. Wiele osób ma na nie alergię. Prawdopodobnie stanowią większy problem niż bakterie czy wirusy na stronach.

Co powinieneś zrobić?

„Umyj ręce i unikaj dotykania twarzy lub błon śluzowych potencjalnie zanieczyszczonymi palcami, aby uniknąć zarażenia wirusem”.

To prosta higiena. Nie nauka o rakietach.

Ironia starych książek

Jeśli żałujesz, że wyrzuciłeś pognieciony, poplamiony pizzą egzemplarz powieści, która rozbudziła w Tobie młodzieńczą pasję, nie martw się. Odwiedź lokalną bibliotekę, aby sprawdzić inny popularny egzemplarz. Prawdopodobieństwo, że zachorujesz na tę chorobę, jest bardzo niskie.

Prawdopodobieństwo, że sprawi Ci to radość, jest bardzo, bardzo wysokie.

To jest interesujące.

Arsen był kiedyś nazywany „proszkiem dziedzicznym”. Może to oznaczać koniec życia bogatej starej ciotki. Ale ludzie nie przywiązywali żadnej wagi do tego, że dekorowali ściany tapetami zawierającymi arszenik. Uwalnia potencjalnie śmiercionośne cząsteczki pyłu. Można je wdychać. Możesz je połknąć.

Strony Cieni ze ścian śmierci, opublikowane w 1874 roku przez chirurga wojny secesyjnej Roberta M. Kedzie, mogą grozić śmiercią, jeśli dotknie się ich bez rękawiczek. Kedzie napisał tę książkę, aby ostrzec ludzi przed niebezpieczeństwami związanymi ze stosowaniem tapet zawierających arszenik we wnętrzach.

Chociaż po kontakcie ze starymi książkami należy umyć ręce, nie ma potrzeby noszenia kombinezonu ochronnego. Chyba, że ​​czytasz książkę o tapetach z arszenikiem. W takim razie warto przynajmniej założyć rękawiczki.