Het is de meest voorkomende eetstoornis in Amerika. Het is ook een van de meest onbegrepen.
Het stigma is dik. Mensen stellen zich jonge blanke vrouwen voor. Ze beelden een gebrek aan wilskracht uit. Ze beelden een gebrek aan karakter uit. Deze aannames zijn verkeerd. En ze zijn gevaarlijk. Binge Eating Disorder (BED) maakt geen onderscheid op basis van leeftijd, ras, geslacht of lichaamsgrootte. Het vereist een professionele diagnose en behandeling om te voorkomen dat het uw lichamelijke en geestelijke gezondheid op de lange termijn verwoest.
Het verschil tussen een uitgebreid diner en een klinische eetbui? Verlies van controle. Maar de implicaties zijn veel complexer dan alleen maar ‘te veel eten’. Hier zijn de acht grootste mythen over eetbuien, ontkracht met feiten.
Mythe 1: Eetbuistoornis is zeldzaam
Het voelt zeldzaam omdat we er niet over praten. Het publieke bewustzijn blijft achter bij andere eetstoornissen. De American Psychiatric Association erkende het pas in 2013 (in de DSM-5) formeel als een afzonderlijke klinische diagnose. Voordien werd het vaak op één hoop gegooid met zwaarlijvigheid of algemeen overeten.
Hier is de realiteit: BED is de meest voorkomende eetstoornis in de Verenigde Staten.
Ongeveer 1,2% van de volwassenen heeft BED. Vergelijk dat met anorexia nervosa met 0,6% en boulimia nervosa met 0,3%. De cijfers zijn hoger dan mensen denken, maar waarschijnlijk nog steeds een onderwaarde. Waarom? Schaamte. Mensen praten niet over hun strijd.
“Binge-eten kan resulteren in psychologische effecten zoals angst en fysieke problemen, waaronder hartziekten”, zegt Jason Nagata, MD. Hij is gespecialiseerd in eetstoornissen bij UCSF. De gevolgen blijven tientallen jaren hangen.
Mythe 2: Eetbuien zijn hetzelfde als te veel eten
Waarschijnlijk heb je te veel gegeten. Thanksgiving kalkoen. Verjaardagstaart. Je grootmoeder staat op seconden. Dit is normaal.
Een eetbui is anders.
“Cynthia Bulik, PhD, onderscheidt het als volgt: ‘Wat een eetbui onderscheidt van te veel eten is het gevoel dat je niet meer kunt stoppen als je eenmaal begonnen bent.'”
Het is niet alleen volume. Het is volume plus het gevoel van machteloosheid. Een eetbui houdt meestal in dat je in een bepaalde periode een grote hoeveelheid voedsel eet. Denk aan meer dan één volledige maaltijd. Verschillende voorgerechten. Een waterval van desserts. Het eten van drie plakjes pizza terwijl je er normaal gesproken twee eet, is te veel eten. Alleen een hele pizza eten omdat je je daartoe gedwongen voelde, ondanks dat je vol zat, is een eetbui.
De drang kan toeslaan als er geen voedsel in zicht is. Bulik, directeur van het Center of Excellence for Eating Disorders, merkt op dat patiënten hun werkdag vaak mentaal besteden aan het plannen van de eetbui. Waar te stoppen? Wat te kopen? Auto of bank?
Opmerking: af en toe een eetbui is geen stoornis. DSM-5-criteria vereisen afleveringen van minimaal één keer per week gedurende drie maanden.
Mythe 3: Je kunt BED verslaan met alleen wilskracht
Deze visie is achterhaald. En oneerlijk.
“Decennia lang domineerde wilskracht het gesprek over zwaarlijvigheid. Nu weten we dat deze aanpak niets anders is dan het beschuldigen van de slachtoffers”, zegt Bulik.
Zie het als astma. Zou je tegen iemand met astma zeggen dat hij gewoon meer wilskracht moet gebruiken om te ademen? Nee. Je zou de aandoening behandelen.
BED wordt veroorzaakt door een complex samenspel van biologie, psychologie en omgeving. Wilskracht alleen kan de neurobiologische en psychologische drijfveren niet oplossen. Een effectieve behandeling omvat meestal:
* Psychotherapie (praattherapie)
* Geneesmiddelen op recept zoals lisdexamfetamine (Vyvanse)
* Begeleiding door een geregistreerde diëtist
Mythe 4: BED komt alleen voor bij mensen met obesitas
Dwangmatig overeten leidt vaak tot gewichtstoename. Maar het treft niet alleen mensen met obesitas.
Onderzoek toont aan dat hoewel tot 88% van de mensen met BED op een bepaald moment in hun leven zwaarlijvigheid zal hebben, de meerderheid dat niet doet. Velen bevinden zich in hogere gewichtscategorieën; velen hebben een gemiddeld gewicht; Velen hebben ondergewicht.
“Het maakt niet uit hoe groot je bent”, zegt Nagata. De aandoening is onafhankelijk van de body mass index. Ervan uitgaande dat het alleen zwaardere lichamen treft, wordt de diagnose vertraagd voor dunnere patiënten die net zo dringend hulp nodig hebben.
Mythe 5: Een dieet volgen is de oplossing (het is vaak de trigger)
Voor sommige mensen veroorzaakt een dieet BED.
Restrictief eten en het tellen van calorieën kunnen leiden tot intense gevoelens van ontbering. Hierdoor wordt de geest gericht op eten. De beperking werkt vaak averechts, wat leidt tot meer binge-episodes. Hierdoor ontstaat een vicieuze cirkel. Diëten leidt tot eetbuien, wat leidt tot schuldgevoelens, wat tot meer beperkingen leidt.
Standaardbehandelingen zijn niet gericht op gewichtsverlies. Ze richten zich op het stabiliseren van eetpatronen, het aanpakken van de psychologische wortels van de stoornis en het beheersen van medische risico’s door middel van therapie en medicatie.
Mythe 6: Alleen volwassenen ontwikkelen een eetbuistoornis
De mediane leeftijd waarop de ziekte begint is 21 jaar. De helft van de patiënten ontwikkelt de ziekte vóór die tijd.
Maar ook kinderen en tieners worden getroffen. Het team van Nagata bestudeerde meer dan 10.00 Amerikaanse jongeren van 9 tot 14 jaar. 6,6% rapporteerde BED-achtig gedrag. 1,7% kreeg binnen twee jaar een BED-diagnose. Uit een ander onderzoek onder kinderen van 10 en 11 jaar bleek dat 1,1% voldeed aan de volledige BED-criteria.
Erkenning is moeilijk bij jongeren. Ze beschikken misschien niet over de woordenschat om ‘verlies van controle’ te beschrijven.
Ouders, let op tekenen:
* Ontbrekend eten
* Wikkeltjes verborgen in de prullenbak
* Opbergen op ongebruikelijke plaatsen zoals nachtkastjes of onder bureaus
Mythe 7: BED heeft alleen invloed op vrouwen
Het is een stereotype dat eetstoornissen ‘vrouwenziekten’ zijn. Mannen vormen ongeveer 1 op de 3 van alle mensen met een eetstoornis.
In de VS heeft ongeveer 0,8% van de mannen BED.
Vanwege het stereotype zullen mannen minder snel hulp zoeken. Het kan zijn dat ze de symptomen zelf niet herkennen. Ze beschouwen de strijd misschien als een mannelijke mislukking. Deze stilte vergroot het risico op chronische gezondheidsproblemen en onbehandelde psychische problemen.
Mythe 8: Het is gewoon een levensstijlprobleem
BED is een erkende medische aandoening. Het is geen keuze. Het is geen moreel falen. Het is een complex gezondheidsprobleem met ernstige fysieke en mentale gevolgen.
Het negeren ervan leidt tot angst, depressie, gewichtstoename, diabetes en hartziekten. Behandeling ervan leidt tot herstel.
Als je deze patronen herkent bij jezelf of bij iemand van wie je houdt, neem dan contact op met een professional. BED is behandelbaar. Maar eerst moet je geloven dat de mythen vals zijn.
